Refleksyjny dokument o kobiecie, która stworzyła niezwykłe miejsce na kulturalnej mapie Wilna. Film zabiera widzów w poetycką podróż śladami wybitnej reżyserki teatralnej, dla której teatr stał się prawdziwym domem i życiową misją. Kamera towarzyszy Lili Kiejzik w sentymentalnej podróży do rodzinnych Dojlid. W scenerii dawnego domu, gdzie mieszkała z ciotką, bohaterka odkrywa przed widzami miejsca swojego dzieciństwa - szkołę, widoki zza okna i przestrzeń po dawnym sadzie. Te osobiste wspomnienia tworzą intymny portret artystki i jej korzeni. Film delikatnie dotyka bolesnych kart rodzinnej historii, w tym zesłania wujka Antoniego na Syberię. Równocześnie śledzimy pierwsze teatralne fascynacje bohaterki, jej początki w świecie sztuki i wzruszające próby teatralne, w których uczestniczył jej mały syn Edward. Te doświadczenia ukształtowały wrażliwość przyszłej reżyserki. Centralnym punktem dokumentu jest Polski Teatr Studio w Wilnie, którym Lila Kiejzik kieruje jako reżyserka. Kamera zagląda za kulisy tej wyjątkowej instytucji, pokazując jak "teatr Kiejzików” stał się przestrzenią artystyczną skupiającą ludzi połączonych wspólną pasją. Film ukazuje, jak pod kierownictwem bohaterki zespół teatralny przekształcił się w prawdziwą rodzinę. Dokument wykracza poza osobistą historię, stając się opowieścią o roli teatru w podtrzymywaniu polskiej kultury poza granicami kraju. Twórczość Lili Kiejzik jawi się jako misja łącząca pokolenia, kultury i ludzkie losy, przypominając o sile sztuki w budowaniu wspólnoty i zachowywaniu tożsamości narodowej.

Film dokumentalny w reżyserii Piotra Kota o błogosławionej Kościoła katolickiego matce Elżbiecie Róży Czackiej, której beatyfikacja miała miejsce 12 września 2021 roku. Film opowiada m.in. o przeżyciach nowej błogosławionej podczas I wojny światowej, które młoda Róża spędziła w Żytomierzu. Po upadku z konia doświadcza utraty wzroku. Ten życiowy wstrząs jest inspiracją do poświęcenia swego życia ociemniałym. By lepiej wypełnić te misję powołuje zgromadzenie zakonne, które służyłoby ludziom niewidomym.

Dokument Piotra Kota poświęcony VI Światowym Dniom Młodzieży, które odbyły się w 1991 roku w Częstochowie. Autor filmu przypomina słowa papieża z tamtego spotkania i zadaje pytania o ich aktualność. Bohaterami filmu powstałego w 30. rocznicę jasnogórskiego spotkania są uczestnicy Światowych Dni Młodzieży z 1991 roku. W dokumencie na bazie materiałów archiwalnych przypomniane zostaje przesłanie do młodych ludzi pozostawione przez Papież Jana Paweła II, które skupiło się wokół trzech znaków i trzech słów: Biblia, Krzyż i Ikona Maryi oraz tekstu Apelu Jasnogórskiego: jestem, pamiętam, czuwam.

Film dokumentalny przedstawiający sylwetkę Bohdana Tomaszewskiego oraz jego dorobek – kilkadziesiąt lat dzielenia się chwilami walki ludzi sportu i nieustannego uczestniczenia w grze jaka toczy się na stadionach świata. Wszędzie na świecie komentatorzy sportowi są wyróżniani specjalnie, jest stosowana wobec nich szczególna miara, ale ta którą stosowano wobec Bohdana Tomaszewskiego była wyjątkowa. Maniery, język, kultura bycia to podobało się i uważane było za jedyne w swoim rodzaju. Opis polskich zwycięstw szczególnie w czasach szarego PRL pomagał ludziom prostować grzbiety, przypominał o tożsamości. Ale może najbardziej kochano go za to, jak opisywał zwycięzcę i pokonanego. Według Bohdana Tomaszewskiego, pierwszy zdobył tylko laur, a ten przegrany coś znacznie ważniejszego – nadzieję!