Wśród rocznic i jubileuszy przypadających na 2021 rok dwie wysuwają się zdecydowanie na pierwszy plan: 400 lat bitwy pod Chocimiem i śmierci w chocimskim obozie wojskowym Jana Karola Chodkiewicza. W boju pod Chocimiem po raz pierwszy powstrzymana została ekspansja niezwyciężonego imperium islamskiej Turcji przez polsko litewsko kozacką armię, w szeregach której walczyli też żołnierze zaciężni wielu narodów chrześcijańskich Europy. Wojskami chrześcijańskimi dowodził hetman wielki litewski Jan Karol Chodkiewicz, zwycięzca spod Kokenhausen, Białego Kamienia, Rygi i Kirchholmu, jeden z najwybitniejszych dowódców w dziejach Polski, który zmarł w obozie chocimskim, niemal do ostatnich dni wykazując żelazną wolę zwycięstwa i kunszt dowódczy mimo postępującej gwałtownie choroby.
Osią scenariusza tego filmu jest dychotomia: człowiek i jego dzieło. Człowiek to Ignacy Prądzyński − generał, inżynier, fortyfikator, genialny strateg i budowniczy. Dzieło to Kanał Augustowski − jeden z polskich cudów techniki, działający od blisko dwustu lat zabytek, od lat przygotowywany do wpisu na Listę Światowego dziedzictwa UNESCO. I człowiek i jego dzieło są wprawdzie obecne w świadomości historycznej Polaków, nawet rozpoznawalne, ale Ignacy Prądzyński kojarzony jest głównie z Powstaniem Listopadowym, sytuowany gdzieś pomiędzy Chłopickim, Skrzyneckim i Bemem, zaś Kanał Augustowski znany głównie jako wakacyjna atrakcja turystyczna często lokowany bywa gdzieś na Mazurach.
Dokument, przywołujący postać głowy przedwojennego Kościoła Ewangelickiego, biskupa Juliusza Bursche, który - podobnie jak i jego cała Rodzina, nie tylko nie dał się skusić na współpracę z niemieckim okupantem, ale który - świadomie - wybrał męczeńską śmierć polskiego patrioty.
Bohaterami reportażu są trzej bracia Stefan, Józef i Zygmunt Pomarańscy. Ich losy są jakże typowe dla owego fenomenu pokolenia wskrzesicieli Niepodległej. Służba w Legionach i Polskiej Organizacji Wojskowej, wojna polsko-bolszewicka, praca i działalność społeczna w międzywojniu, a później dramatyczny rok 1939, konspiracja i tragiczny koniec w hitlerowskich kacetach. Józef Piłsudski mawiał o nich moi ulubieni żołnierze i zapewne czekała ich świetlana wojskowa przyszłość w II Rzeczpospolitej, gdyby nie zdjęli mundurów i nie postanowili służyć Polsce codzienną sumienną pracą, której tak wiele było w młodej ojczyźnie.
Fabularyzowany dokument o formacji wojskowej złożonej z ochotników, która powstała podczas I wojny światowej z inicjatywy Romana Dmowskiego. Jej żołnierze zakładali błękitne mundury, dzięki czemu formacja zyskała przydomek Błękitnej Armii. Ostatnim dowódcą formacji był gen. Józef Haller.
Heroiczna obrona Wizny z września 1939 roku przeszła do historii jako symbol niezłomnego polskiego oporu przeciwko niemieckiej inwazji. W niezwykłym starciu garstka polskich żołnierzy przez trzy dni stawiała zaciekły opór przeważającym siłom XIX Korpusu Pancernego Wehrmachtu. Film dokumentalny "Polskie Termopile" przedstawia dramatyczną historię bitwy, która na zawsze pozostanie symbolem męstwa i poświęcenia polskich obrońców. Bitwa pod Wizną we wrześniu 1939 roku stanowi jeden z najbardziej heroicznych epizodów kampanii wrześniowej. Na strategicznym odcinku nad Narwią, zaledwie siedmiuset dwudziestu polskich żołnierzy pod dowództwem kapitana Władysława Raginisa stawiło czoła potężnym siłom niemieckim dowodzonym przez generała Heinza Guderiana. System polskich fortyfikacji, choć nieukończony, przez trzy dni skutecznie powstrzymywał marsz niemieckich kolumn pancernych. Punkt oporu "Wizna" składał się z sieci szesnastu schronów bojowych - zarówno ciężkich, jak i lekkich. Mimo przytłaczającej przewagi wroga w ludziach i sprzęcie, polscy żołnierze walczyli do ostatniego naboju. Niemieckie natarcie, wykorzystujące miotacze płomieni i materiały wybuchowe, zmuszało obrońców do heroicznego oporu w izolowanych bunkrach. Dramatyczny finał obrony, zakończony samobójczą śmiercią kapitana Raginisa w bunkrze pod Strękową Górą, na zawsze zapisał się w annałach polskiej historii wojskowej. Z całego garnizonu tylko czterdziestu żołnierzom udało się wyrwać z niemieckiego okrążenia. Porównanie do starożytnych Termopil doskonale oddaje skalę poświęcenia i męstwa polskich obrońców Wizny.
Ksiądz Piotr Ściegienny był działaczem społecznym, spiskowcem i radykalnym przywódcą Związku Chłopskiego. Przeszedł do tradycji i legendy polskich ruchów niepodległościowych. Jego imię noszą ulice i szkoły, lecz życie a zwłaszcza dokonania pisarskie są mało znane. Zamiarem autora filmu jest przybliżenie sylwetki tego niezwykłego, kontrowersyjnego człowieka. Tryptyk „Ewangelia i bunt" to film dokumentalny oparty na tekstach lektorskich, partiach narratorskich oraz inscenizacjach z udziałem aktorów i statystów. Inscenizacje służyć mają nadaniu opowieści filmowej większej dynamiki i dramaturgii, oddać klimat czasu, przemówić do wyobraźni widza. Partie lektorskie to przede wszystkim fragmenty pism księdza Ściegiennego, jego zeznań i wspomnień.