Wrocław, 1994 rok. W jednej z wrocławskich księgarń Wojciech Jaruzelski promuje swoją książkę "Stan wojenny. Dlaczego..." i rozdaje autografy. Nagle pojawia się Stanisław Helski i uderza go kamieniem w twarz. Sprawa jest omawiana w mediach, ale mało kto pyta, kim jest sprawca i co skłoniło go do desperackiego ataku. PRL to nie tylko sentymenty, to również czas represji lub prześladowań z powodu prowadzonej działalności opozycyjnej albo przekonań politycznych. Czym był PRL? Czym był stan wojenny?

Filmowa opowieść o Lidii Maksymowicz, która jako dziecko przeżyła obóz koncentracyjny Auschwitz - Birkenau. Po wyzwoleniu adoptowana przez rodzinę z Oświęcimia, odnalazła rodziców i siostrę po 17 latach poszukiwań. Nadal jednak ma problem z okazywaniem uczuć i z emocjami. Film pokazuje trudny los obozowych dzieci i traumę jaką ci, którzy przeżyli, nosili w sobie przez całe życie.

Kobieta o anielskim głosie, niesamowicie wrażliwa, ale jednocześnie bardzo konsekwentna, co podkreślił Grzegorz Turnau, nazywając ją artystką sformułowaną. Anna Szałapak - Biały Anioł Piwnicy pod Baranami, pieśniarka, ale jednocześnie, a może przede wszystkim, naukowiec. Wielbicielka kotów, kapeluszy, szopek krakowskich i aniołów. Mówiła, że nie jest kolekcjonerką, tylko przywiązuje się do rzeczy i do wspomnień. Zauważyć to można w jej mieszkaniu, w którym pełno wszystkiego. Ale śladami jej istnienia nie są tylko rzeczy, które pozostały po niej w mieszkaniu. Są nimi także piosenki w jej wykonaniu, są nimi publikacje naukowe poświęcone szopkom krakowskim, a także krakowskim tradycjom i obrzędom i wreszcie są nimi wspomnienia przyjaciół i rodziny. Film stanowi próbę stworzenia portretu Anny Szałapak córki, siostry, artystki, naukowca, przyjaciółki. Opowieść została podzielona na rozdziały, w których ludzie związani z artystką opowiadają o Annie Szałapak (rodzina: Maria, Piotr i Janina Szałapak, przyjaciele z Piwnicy pod Baranami, m.in. Zygmunt Konieczny, Grzegorz Turnau, Jacek Wójcicki, Ewa Lipska, Konrad Mastyło).

Albert Chmielowski znany jest powszechnie jako święty brat najbiedniejszych i potrzebujących. Film ukazuje drogę przemiany duchowej Adama Hilarego Bernarda Chmielowskiego, jednego z najzdolniejszych malarzy polskich XIX wieku, który poszukując inspiracji artystycznych, poszukiwał w rzeczywistości prawdy o sobie. W stulecie śmierci św. Brata Alberta warto przypomnieć wartość tego malarstwa. Tematy obrazów wskazują na głębokie zainteresowanie sztuką antyku, ale też są odbiciem najtragiczniejszych doświadczeń zapamiętanych z okresu walk powstańczych, w które zaangażował się student Adam Chmielowski. Dramatyzm młodości Adama, wczesna śmierć ojca a potem matki, heroiczna decyzja o obronie Ojczyzny i amputacja nogi - wszystko to znajduje odzwierciedlenie w nastroju i kolorystyce malowanych obrazów.