Krakowskie getto utworzono w marcu 1941 r. Na niewielkiej przestrzeni stłoczono ponad 15 tysięcy krakowskich Żydów. Dzielnicę zamkniętą otoczono murem i drutem kolczastym. Prowadziły do niej cztery bramy. W październiku 1941 r. wprowadzono pod karą śmierci zakaz wstępu i opuszczania getta bez zezwolenia. Podczas kolejnych dwóch lat przeprowadzono w dzielnicy zamkniętej kilka akcji likwidacyjnych. Do ostatniej doszło, gdy teren getta obejmował dwie części: jedną zamieszkiwali zdolni do pracy, a drugą - według Niemców - niezdolni. W sobotę i niedzielę, 13 i 14 marca 1943 roku zamordowano kilkuset Żydów. W tym: w przeważającej mierze dzieci, starców i chorych. Resztę wywieziono do obozu pracy w Płaszowie oraz do KL Auschwitz. Wojnę - z 70 tysięcy przedwojennej populacji krakowskich Żydów - przeżyło około tysiąca. W filmie przypominamy historię getta i jego funkcjonowanie. Głównym wątkiem opowieści są jednak kolejne akcje likwidacyjne: dwie przeprowadzone w 1942 r. i ostatnia: w marcu 1943 r. Dlaczego do nich doszło? Jaki był ich przebieg? Co zapamiętali Ocaleni? W filmie przytaczamy relacje tych, którzy przeżyli. Wykorzystujemy przy tym bogaty materiał archiwalny: zdjęcia, mapy, nagrania audio i filmy.

Prokurator Andrzej Witkowski, prowadzący śledztwo w sprawie zabójstwa ks. Jerzego Popiełuszki, chce postawić zarzuty generałom Jaruzelskiemu i Kiszczakowi, przez co zostaje odsunięty od sprawy.

Dokument próbuje zmierzyć się z czarną legendą, która otacza przywódcę sławnego buntu przeciwko królowi Zygmuntowi III Wazie. Przedstawimy istotne wydarzenia z życia Mikołaja Zebrzydowskiego: w młodości był żołnierzem i za panowania Stefana Batorego brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej, walczył m.in. pod Pskowem. Potem zajmował wysokie stanowiska w administracji państwowej: był marszałkiem wielkim koronnym, wojewodą krakowskim, marszałkiem Trybunału Głównego Koronnego. Drugim ważnym wątkiem filmu jest opowieść o sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej, nazywanym Polską Jerozolimą. Jej fundatorem był właśnie Mikołaj Zebrzydowski, znany ze swojej pobożności i filantropii.

Film przypomina postać Wileńskiego Wybawiciela - nieznanego dziś bohatera Polski Podziemnej. Romuald Warakomski wraz ze swoim bratem Michałem, profesorem Jerzym Hoppe i Stanisławem Kiałką, przy współpracy całej Komórki Legalizacji Wileńskiej Armii Krajowej, przygotowali ponad 85 tys. dokumentów tożsamości, które w czasie wojny uratowały życie wielu osobom.

Siostra Izabela - Zofia Łuszczkiewicz. Najważniejszym wątkiem filmu będzie współpraca siostry Izabeli z podziemiem niepodległościowym po 1945 oraz sprawa jej uwięzienia przez komunistyczne władze. W filmie opowiemy jednak nie tylko o ostatnich latach życia siostry Izabeli i tragicznym w skutkach konflikcie z totalitarnym systemem. To będzie także film o jej współpracy z Armią Krajową i działaniach skierowanych przeciwko niemieckim okupantom. Cofniemy się także głębiej w przeszłość. Opowiemy o jej dzieciństwie i młodości spędzonych w dużej mierze w Krakowie, podkreślimy także rolę wychowania jakie odebrała (urodziła się w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych). Dzięki temu wizja jej osoby zaprezentowana w filmie będzie spójna. Późniejsza postawa siostry w czasach komunistycznych ma źródło w krakowskich czasach i w jej rodzinie. Ważnym wątkiem będzie także jej praca jako pielęgniarki. Była wszechstronnie wykształcona (studiowała w Polsce i we Francji), kierowała m.in. Szkołą Pielęgniarską we Lwowie, wielokrotnie uczestniczyła w kongresach na temat nowoczesnego pielęgniarstwa w Wiedniu, Londynie czy Nowym Jorku.

Dla jednych pałac jest bezpieczną przystanią, dla innych ostatnią nadzieją na nowe życie. Zamieszkują go osoby walczące z uzależnieniem od narkotyków, alkoholu i innych destrukcyjnych nawyków. Każdy z nich zmaga się z własnymi słabościami i trudną przeszłością, która często była pełna bólu i rozczarowań. Proces wychodzenia z nałogu to wyczerpująca droga, wymagająca determinacji i odwagi. Nie wszyscy są gotowi ją przejść, ale ci, którzy podejmują próbę, odkrywają w sobie siłę, której wcześniej nie znali. Film przedstawia zarówno dramatyczne momenty walki, jak i chwile triumfu, gdy kolejny etap drogi ku wolności zostaje osiągnięty. Każdy mieszkaniec domu niesie ze sobą inną historię, ale łączy ich wspólny cel – życie poza nałogiem. Inspiracją do powstania tego miejsca była idea Marka Kotańskiego, który wierzył, że każdy zasługuje na drugą szansę, choć nie każdy jest gotów po nią sięgnąć. To opowieść o sile ludzkiego ducha, odwadze i nadziei na nowy początek.

Księżna Izabela z Flemmingów Czartoryska przez wiele lat gromadziła pamiątki związane narodowością Polski. W 1801 roku, w specjalnie do tego wybudowanej na terenie Puław budowli nazwanej Świątynią Sybilli, zaczęła prezentować szerokiej publiczności swoje zbiory. Jej pasję do kolekcjonerstwa przejął po niej syn Adam Jerzy, a potem wnuk Władysław. Dzięki temu powstała wielka kolekcja, która po wielu perturbacjach została przeniesiona do Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie. Pod koniec 2016 roku całe zbiory zawarte w muzeum, zostały odkupione przez państwo polskie. Umowę o zakupie podpisano z ich prawowitym właściciela księciem Adamem Karolem Czartoryskim. Muzealna kolekcja i zbiory zawierają tysiące bezcennych pamiątek związanych z państwem polskim. Jednym z najcenniejszych eksponatów wchodzących w skład zbiorów, jest obraz Leonarda da Vinci "Dama z gronostajem".