Dokument ukazuje Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Kamera dociera do niedostępnych i magicznych zakamarków budynku, przywołana jest również pamięć legendarnych postaci związanych z tą placówką.
Film dokumentalny poświęcony postaci kanclerza i hetmana wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego, polityka, mecenasa sztuki i nauki, założyciela idealnego miasta Zamość.
Fascynująca filmowa opowieść o historii i wspaniałych lokatorach krakowskiej kamienicy przy Krupniczej 22, którą zamieszkiwała wiele lat po wojnie ścisła "czołówka" polskiej literatury.
Przemek to obiecujący kickboxer, który jest w stanie poświecić wszystko, by osiągnąć sukces. Kiedy dowiaduje się o poważnej chorobie córki, postanawia oddać jej swoją nerkę, co wpływa negatywnie na karierę mężczyzny.
Doświadczeni policjanci prowadzą biuro dektewistyczne. Wpływają do nich sprawy nie tylko poważne, ale też zwyczajne. "Detektywi", jako serial fabularno-dokumentalny, oparty jest na autentycznych sprawach.
Pierwszy polski serial z gatunku docu-crime. Powstał na licencji niemieckiego serialu "K11 - Kommissare im Einsatz". Program jest połączeniem fabularnej treści i dokumentalnych środków wyrazu. W serialu występują trzy zespoły prawdziwych policjantów (Joanna Czechowska i Sebastian Wątroba, Anna Potaczek i Jakub Gęsiarz, Anna Palka i Rafał Kopacz) . Większość bohaterów i wydarzeń to zwykli ludzie, a nie zawodowi aktorzy. Widzowie są świadkami oględzin miejsc zbrodni, analizy raportów, wizji lokalnych, obserwacji, aresztowań i okazań. Serial powstaje w Krakowie i okolicach, a komisariat znajduje się przy ulicy Pomorskiej 2 w Krakowie. Serial w 2005 roku zdobył Telekamerę (nagrodę czytelników Tele Tygodnia) w kategorii Najlepszy serial dokumentarno-kryminalny.
„Przekazuję cały swój majątek... na rzecz oddziału partyzanckiego „Kurniawa” z własnej nieprzymuszonej woli, jako jedyne zadośćuczynienie dla Narodu Polskiego" – tak wyglądała ostatnia wola Wacława Krzeptowskiego, jednego z liderów społeczności góralskiej, powieszonego w styczniu 1945 roku w Kościelisku za kolaborację z hitlerowcami. To był ostatni rozdział przemilczanej historii Polski, który rozpoczął się 7 listopada 1939 roku, gdy w pierwszym dniu urzędowania generalnego gubernatora Hansa Franka przedstawiciele górali udali się na Wawel, by złożyć mu hołd i wręczyć złotą ciupagę. Śladami tamtej zdrady narodowej sprzed ponad 60 lat idzie w filmie Artura Więcka „Barona” w roku 2004 reporter Gazety Wyborczej, Paweł Smoleński. Rozmawia z tymi, którzy dobrze pamiętają tamten czas, z historykami, z dzisiejszymi działaczami społecznymi na Podhalu, z duchownym.
Dorota ma syna autystycznego i córkę i chorą na ziarnicę złośliwą. Od siedemnastu lat jej życie nie należy do niej. Każdy dzień, od świtu do nocy podporządkowany jest chorym dzieciom. Film zbudowany jest na zasadzie przenikania dwóch światów Doroty. Tego codziennego, pełnego troski, prac domowych, refleksji nad swoim trudnym losem, od którego chciałaby uciec choć na chwilę, zrobić coś, co byłoby nieodpowiedzialne, brawurowe, coś tylko dla siebie. I świata marzeń. Największym marzeniem Doroty było nauczenie się jazdy na nartach.
Historia trójki ludzi i ich skomplikowanych relacji uczuciowych. Matka i jej 30-letni syn mieszkają w ubogiej dzielnicy dużego miasta. Ona ma kłopoty ze znalezieniem pracy, on z odnalezieniem się we współczesnych realiach. Nagła choroba matki burzy dotychczasowe życie syna. Nowa sytuacja wymaga od niego dojrzałości, której mu niestety brakuje. W jego życiu pojawia się kobieta, którą wykorzystuje w swojej grze z matką.