Właściciel restauracji (David Spade) poszukuje swojej prawdziwej miłości. Jego nowa sąsiadka okazuje się być piękną Francuzką. Dylan chcąc jej zaimponować postanawia porwać jej ukochanego pieska, aby następnie go znaleźć i wyjść na bohatera. Jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem. Sprawy komplikują się, gdy pies połyka pierścionek zaręczynowy znajomej Dylana.
Historia z życia nowojorskich aktorów w średnim wieku, próbujących wiązać koniec z końcem w Los Angeles. Czworo przyjaciół, aktorów charakterystycznych, stara się o rolę w nowym filmie gangsterskim Martina Scorsese. Johnny DiMartino (Robert Costanzo) jest tak podekscytowany perspektywą zagrania Ala Capone'a w filmie mistrza, że chwali się tym Dorianowi (Jon Tenney). Jego przyjaciel, kobieciarz zdradzający swą żonę, sam postanawia wziąć udział w castingu. Johnny prosi Armanda (David Strathairn) o podszkolenie go w sycylijskim sposobie bycia. Jednocześnie martwi się, że podobny do niego Rudy Ptak (Jon Polito) może stać się niewygodnym konkurentem w walce o rolę. Również Steve Hersh (Adam Arkin) usiłuje zaangażować się do filmu, na przekór zniechęcającej go żonie.
Cierpiący na lęk wysokości ceniony psychiatra otrzymuje posadę ordynatora szpitala dla nerwowo chorych. Wkrótce odkrywa nieprawidłowości w działaniu zakładu oraz fakt, że jego poprzednik został zamordowany.
Młoda żona i matka, znudzona codziennym życiem w Nowym Jorku jest zaniedbywana przez swojego męża. Coraz bardziej się od siebie oddalają, coraz więcej rzeczy zaczyna ich dzielić. To powoduję, że Margaret coraz częściej miewa fantazje, w których przeżywa liczne przygody.
Pierwszy film, niezależnego dotąd Briana De Palmy zrealizowany dla dużej wytwórni [Warner Bros]. Znudzony pracą młody biznesmen [Tom Smothers], postanawia urozmaicić monotonię swojego życia i zaczyna uczyć się sztuczek magicznych. Wynajęty przez niego ekspert w dziedzinie czarnej magii [Orson Welles] zostaje również jego mentorem w innych dziedzinach życia... Nietypowa w dorobku reżyserskim De Palmy komedia nie odniosła sukcesu u publiczności. Nie uratowała tej nieudanej pozycji nawet dobra obsada akorska z samym Orsonem Wellesem na czele...