Choć jej historia wydarzyła się nieco wcześniej, w latach 30., stała się symbolem losu tysięcy bezbronnych dziewcząt w kolejnych dekadach. Entwistle była utalentowaną aktorką teatralną, która przybyła do Hollywood z nadzieją na karierę. Zamiast ról spotkała się z nieustannymi propozycjami natury seksualnej ze strony agentów i producentów, którzy uzależniali jej sukces od uległości. Zrozpaczona przedmiotowym traktowaniem, odrzuceniem i brakiem perspektyw, we wrześniu 1932 roku popełniła samobójstwo, skacząc z litery „H” słynnego znaku HOLLYWOODLAND. W przypadku Peg molestowanie seksualne i opresja miały specyficzny, nierzadko zakulisowy charakter, właściwy dla ery Wielkiego Kryzysu. Nie była naiwną debiutantką – przybyła do Los Angeles jako uznana gwiazda Broadwayu, którą zachwycała się sama Bette Davis. Tym mocniejszy był dla niej brutalny zderzenie z systemem branży filmowe. Zanim trafiła do Kalifornii, jej kariera w Nowym Niemal została sparaliżowana przez kryzys ekonomiczny. Chcąc uniknąć finansowej katastrofy, zmuszona była przyjąć rolę w spektaklu, w którym musiała występować topless. Choć sztuka nie miała charakteru stricte pornograficznego, w purytańskich latach 30. wywołało to obyczajowy zgrzyt. Zdjęcia roznegliżowanej Peg zaczęły krążyć w kuluarach i dotarły za nią do Hollywood, gdzie agenci i producenci zaczęli postrzegać ją nie jako dystyngowaną aktorkę dramatyczną, lecz jako kolejną „atrakcyjną blondynkę do wykorzystania”. Kiedy podpisała krótkoterminowy kontrakt z wytwórnią RKO Pictures, zderzyła się z bezwzględną machiną szantażu emocjonalnego. Współczesne badania nad tamtym okresem wskazują, że dla aktorek bez silnej pozycji, „kanapa castingowa” była jedyną formą utrzymania kontraktu. Dostała małą rolę w filmie Thirteen Women. Podczas montażu, po negatywnych pokazach próbnych, studio drastycznie wycięło większość jej scen. Zamiast wsparcia, natychmiast rozwiązano z nią umowę. Historycy kina podkreślają, że młode kobiety w jej sytuacji otrzymywały od decydentów jasny komunikat: kontrakt i sceny można „przywrócić” lub „wynegocjować na nowo”, jeśli aktorka wykaże się odpowiednią uległością prywatnie wobec producentów. Peg, która miała silne zasady i bolesną przeszłość, odmówiła udziału w tych układach. Psychiczne załamanie Peg pogłębiły traumy z życia prywatnego, które osłabiły jej odporność na drapieżne środowisko Hollywood. W 1927 roku poślubiła starszego aktora Roberta Keitha. Małżeństwo okazało się koszmarem – Peg złożyła pozew o rozwód, oskarżając męża o okrucieństwo, przemoc domową oraz rażące oszustwa finansowe, ukrył przed nią fakt, że ma dziecko z poprzedniego związku. Gdy odrzuciła układ z producentami, Hollywood całkowicie ją odcięło. W Nowym Jorku z powodu długów zarekwirowano jej meble i ubrania. Bez pieniędzy i perspektyw musiała gnieździć się w małym pokoju u wuja w Los Angeles. Machina filmowa odebrała jej godność: najpierw uprzedmiotowiono jej ciało na scenie, potem potraktowano jak odpad produkcyjny w montażowni, a na koniec zaoferowano rolę przez łóżko. Dziewczyna nie wytrzymała tej presji i 16 września 1932 roku wyszła z domu, by nigdy nie wrócić. Tragedia Peg Entwistle polegała na tym, że system Hollywood odebrał jej tożsamość artystyczną, redukując ją wyłącznie do ładnego ciała.