Zmęczona ciągłym hejtem dziennikarka udaje się do domu jednego ze swoich krytyków, aby skonfrontować się z nim twarzą w twarz.

Podczas nieobecności męża młoda żona Rita czuje się samotna. Oboje czerpią przyjemność z kontaktów seksualnych z innymi partnerami.

Uzbrojeni ludzie otaczają więzienny zakład psychiatryczny, żeby porwać osadzonego tam seryjnego mordercę - nie są jednak przygotowani na walkę, która ich czeka.

Juan, urzędnik więzienny, co niedzielę w milczeniu obserwuje wizytę Berty, matki jednego z osadzonych. By się do niej zbliżyć, udaje ojca, którego córka Josefina również jest skazańcem.

Kobieta pozoruje porwanie, aby ochronić dzieci przed wrogami swojego męża.

Najgorszy dzień w życiu ojca to ten, w którym ukochana córka przedstawia mu narzeczonego. Arturo, Poli i Chus właśnie to przeżywają – zgodnie uznają, że ich cudowne córeczki postanowiły zmarnować sobie życie, zadając się z beznadziejnymi mężczyznami. Konserwatywnemu Arturo włosy stają dęba na myśl o potencjalnym zięciu, którego ulubionym zajęciem jest udział w protestach i manifestacjach. Budowlaniec Poli widzi w pretendencie do ręki córki skaczącego z kwiatka na kwiatek wielbiciela dużo młodszych od siebie dziewcząt. Uważający się za dowcipnego Chus uważa, że za nic nie może zostać teściem niebieskiego ptaka, z którym zadaje się jego córka. Tyle nieszczęść na raz w jednej rodzinie! Jak im zaradzić? Superszwagrowie jednoczą siły i ruszają w bój, żeby raz na zawsze pozbyć się okropnych narzeczonych.

Dwaj inspektorzy policji tropią mężczyznę podejrzanego o seryjne morderstwa.

Chirurg plastyczny, Robert Ledgard, pracuje nad stworzeniem syntetycznej, ludzkiej skóry. Doświadczenia przeprowadza na tajemniczej kobiecie, którą przetrzymuje w domu.

„Gordos” to pizza, lody, czekolada, słodycze, kalorie, dużo kalorii. To także poczucie winy, pożądanie, strach, nadzieja, marzenia, seks, rodzina, miłość... Film jest optymistyczny, cudowny, cierpki, czuły, ostry, lekki i głęboki. To komedia. To dramat. To zbiór sprzeczności. To życie! „Gordos” to komediodramat. Pięć opowiadań o nadwadze członków grupy terapeutycznej. Ludzie nie spodziewają się schudnąć, ale raczej znaleźć przyczynę tycia. Szukają powodów niechęci do własnego ciała. Nie chodzi tu jednak o kilogramy, ani o ciało. Nadwaga jest tylko metaforą rzeczy, które łykamy dzień po dniu i które rozwijają się wewnątrz nas. Rzeczy, które są tak trudne do wyrażenia, do stawienia im czoła, a nawet do zaakceptowania.