W 1987 roku Marlee Matlin została pierwszą g/Głuchą aktorką nagrodzoną Oscarem® za rolę w filmie "Dzieci gorszego Boga" i w wieku 21 lat znalazła się w centrum uwagi. Dokonała przełomu w historii kina i dla wielu Amerykanów z dnia na dzień stała się symboliczną nieformalną reprezentantką społeczności g/Głuchych w Stanach. Opowiadając swoją historię w amerykańskim języku migowym (ASL), Matlin z niezwykłą szczerością mierzy się z ceną bycia pionierką - presją oczekiwań, stereotypami i samotnością towarzyszącą przełamywaniu barier i przecieraniu nowych szlaków. Film nie tylko dokumentuje jej błyskotliwą i burzliwą karierę oraz życie, lecz staje się też refleksją nad widzialnością, tożsamością i siłą reprezentacji, pokazując, jak jednostkowy sukces może zmienić społeczne postrzeganie całej wspólnoty.
W 1983 roku niepełnosprawna Kalifornijka Elizabeth Bouvia wystąpiła o "prawo do śmierci", wywołując ogólnokrajową debatę na temat autonomii, godności i wartości życia osób z niepełnosprawnościami. Po latach procesów sądowych Bouvia zniknęła z życia publicznego. Reżyser Reid Davenport, który żyje z niepełnosprawnością, prowadzi narrację śledczej opowieści, badając, co stało się z Bouvia. Charakterystyczne dla reżysera podejście partycypacyjne sprawia, że ta historia jest zarówno wciągająca, jak i osobista. Wnikliwa perspektywa Davenporta oraz jego wyraźna pasja zmieniają opowieść o jednej złożonej sprawie w szeroką i egzystencjalną eksplorację teoretycznej świętości życia i surowych praktycznych realiów życia osób z niepełnosprawnościami w społeczeństwie pełnym uprzedzeń.
Wierzymy czy nie w istnienie zdolności kontaktu z zaświatami, ten film nie pozostawia nas obojętnymi. Ani przez chwilę reżyserka (film o Taylor Swift "Miss Americana") nie próbuje nas zresztą przekonać, że siedmioro jasnowidzów_widzek, których poznajemy na spotkaniach jeden na jeden z klientami i w scenach z życia prywatnego, mają tę „moc". To, co na pewno potrafią, to usiąść naprzeciw kogoś, kogo nie znają i przekazać jasną i często pomocną refleksję na temat ich największych zmartwień i bólu. Co sprawia, że ludzie płacą za ich usługi? To pytanie również wisi w powietrzu. Film studia A24 zręcznie porusza się pomiędzy ironią i szczerą otwartością na to, co przynoszą sesje z klientami i na codzienność jaznowidzów_widzek. Queerowa Per Erik Borja wprost przyznaje: "nie wierzę w pełni w to, co mówię". Wszyscy z trudem wiążą koniec z końcem. Gdy zaglądamy do ich mieszkań, indywidualne losy widać lepiej i rany na duszy. Jedna z jasnowidzek mówi: "czasami wydaje mi się, że najbardziej uzdrowienia potrzebują uzdrowiciele". Cała siódemka interesuje się sztukami performatywnymi, w tym filmem, a niektórzy nawet występują zawodowo. Phoebe, która komunikuje się z psami na odległość, ma obsesję na punkcie Johna Watersa. Czy wizyta u medium tak bardzo różni się od seansu w kinie?
Żyjemy w wirtualnym i płynnym świecie. Jedno kliknięcie dzieli nas od innych. Kontaktujemy się ze sobą w każdym momencie i z dowolnego miejsca na Ziemi. Czy jednak to, co widzimy w sieci, jest prawdą? W Internecie istnieją miliony deepfake’ów, a 90% z nich to nieautoryzowana pornografia: pliki audio, wideo lub obrazy, które zostały stworzone przez sztuczną inteligencję i są trudne do odróżnienia od oryginału. Film opowiada o młodej studentce Taylor (jej tożsamość została celowo zmieniona), która stała się ofiarą deepfake’ów. Pewnego dnia znajduje w sieci film pornograficzny ze swoim udziałem. Policja nie reaguje, a ona nic nie może z tym zrobić. Cyfrowe prawo w tym zakresie nie istnieje. Z pomocą eksperta i koleżanki postanawia zbadać prężnie rozwijającą się internetową kulturę mizoginistycznych geeków, którzy wykorzystują pornograficzne kłamstwa do terroryzowania kobiet. Ustawodawstwo nie nadąża za rzeczywistością, liczba deepfake’ów podwaja się co sześć miesięcy. Ofiary milczą ze wstydu, mają myśli samobójcze, a fałszywe materiały niszczą ich prywatne i zawodowe życie. Film jest przestrogą na temat niewłaściwego wykorzystania AI. Pokazuje też, jak można zmienić tę samą technologię w narzędzie, które pozwala na odzyskanie skradzionej tożsamości.
Dokument bada fundamentalne zjawisko dźwięku, jego zdolność do zaginania czasu, przekraczania granic oraz kształtowania naszego postrzegania otaczającego świata.
Osiemnastoletnia czarna dziewczyna Angela (Dominique Fishback) wychodzi po kilku latach z poprawczaka - po odsiadce wyroku za nielegalne posiadanie broni. Bez planów, pieniędzy ani też determinacji, z niedziałającym telefonem. Jednego natomiast jest pewna: wie, że chce zemścić się na ojcu, który przed paroma laty zabił jej matkę. Po drodze odwiedza swą młodszą siostrę Abby, odesłaną do rodziny zastępczej. Rezolutna i wygadana dziewczynka właściwie podstępem nakłania bohaterkę do całodziennej wycieczki, która okaże się rodzajem emocjonalnej wyprawy w głąb siebie i próbą pogodzenia się z bolesną przeszłością. A dwie afroamerykańskie młode kobiety, z klasy pracującej, zmuszone do tego, by na każdym niemal kroku zmagać się z rasizmem i jego przejawami, na zawsze odmienią swą relację i spojrzenie na rzeczywistość.