Film dokumentalny o Jolancie Wadowskiej-Król, lekarce, która rozpoznała i leczyła ołowicę wśród dzieci z katowickiej dzielnicy Szopienice.

"Karol Wieczorek. Portret z móhą w tle..." to film dokumentalny, który ukazuje twórczość i życie Karola Wieczorka - artysty wszechstronnego, łączącego rysunek, malarstwo, rzeźbę, grafikę i instalacje. Produkcja opowiada o jego duchowej i artystycznej podróży, w której poszukiwanie prawdy odgrywa kluczową rolę. Symboliczne znaczenie tej drogi oddaje mucha - przedstawiona na obrazie "Móh" - będąca metaforą poszukiwań i procesu twórczego. Oś narracyjną stanowi wypowiedź Wojciecha Eichelbergera, uzupełniona przez wypowiedzi bohatera filmu, który przedstawia kontekst duchowych praktyk oraz inspiracji artystycznych. Słowa psychologa przeplatają się z wypowiedziami samego artysty, historyków sztuki oraz malarzy, którzy analizują jego twórczość i odkrywają jej ukryte znaczenia. Film pokazuje, jak medytacja i głęboka introspekcja wpływają na kreatywność artysty, czyniąc jego dzieła przesiąkniętymi symboliką. Elementem wizualnym, który dopełnia narrację, są animacje autorstwa Szymona Padoła, subtelnie oddające ideę poszukiwania. Oprawa dźwiękowa filmu stanowi integralną część opowieści. Sonorystyczny utwór "SaHarBAD" Anny Marii Huszczy, w wykonaniu Wojtka Trefona na harfie i Marysi Gmyrek na saksofonie, nadaje produkcji unikalny klimat. Dodatkowo recytacja wiersza "Złote Miasto" Joli Treli, w interpretacji Patrycji Zając wprowadza liryczny wymiar. Symboliczną rolę Móhy, odgrywa w tańcu Paulina Michalska.

Dokument zawiera wypowiedzi samego Jerzego Nowosielskiego, które pozwalają lepiej zrozumieć jego refleksje na temat sztuki i duchowości. Jego komentarze nadają filmowi osobisty charakter, umożliwiając widzom doświadczenie obecności artysty i jego unikalnego podejścia do tematyki sakralnej. Nowosielski nie tylko tworzył dzieła, ale także komentował ich sens, co sprawia, że film staje się autentycznym spotkaniem z artystą, dla którego sztuka była przestrzenią refleksji nad wiarą.

"Diedzictwo" opowiada losy Pawła i Franciszka Buchalików, 20-letnich chłopaków z Gotartowic, obecnej dzielnicy Rybnika. Kiedy wybuchła wojna i nasiliły się represje wobec Ślązaków, Paweł, Franek, Alojzy i kilku innych harcerzy założyli Polską Tajną Organizację Powstańczą. Zaczęli prowadzić aktywną działalność antyniemiecką. Wykazali się niezwykłą odwagą i patriotyzmem, które przypłacili życiem.

Dokument przedstawia proces beatyfikacyjny księdza Jana Machy.

Dokument przedstawia postać księdza Karola Woźniaka i jego wkład w walkę o Górny Śląsk.

Tematem filmu są wydarzenia rozgrywające się jesienią 1918 na terenie zachodniej Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Pretekstem do ich przypomnienia będzie próba rozstrzygnięcia toczącego wśród historyków i lokalnych badaczy sporu o to, gdzie najpierw powstała wolna Polska.

Biografia Janoscha, jednego z najbardziej znanych śląskich pisarzy, autora „Cholonka”, książki nazywanej Śląską Biblią. Janosch, właśc. Horst Eckert (ur. 11 marca 1931 w Zabrzu), pochodzi z Górnego Śląska. To człowiek legenda, artystyczny fenomen. Napisał i zilustrował ponad 350 książek dla dzieci, które przetłumaczono na prawie 70 języków. W swojej twórczości i wspomnieniach Janosch często wraca na górnośląskie, wielokulturowe pogranicze. Tu powstał jego świat wrażeń i wspomnień, w którym realizm mieszka się z fantazją, a wszystko przenika magia.

O profesorze Relidze opowiadają jego znajomi i rodzina.

Próba pokazania Marca 68 w inny sposób niż to dotychczas bywało. Autorzy budują opowieść nie tylko na relacjach osób, które były w centrum wydarzeń, ale opierają się także na wspomnieniach tych, którzy stali się uczestnikami tamtego protestu niejako po drodze. Film nie koncentruje się na wydarzeniach w Warszawie, ale pokazuje także Marzec z perspektywy innych miast. Wśród bohaterów m. in.: Andrzej Górski, który był w 1968 roku zwykłym warszawskim rozrabiaką, a później stał się opozycjonistą, a także komandosi z ekipy związanej z Adamem Michnikiem: Sewerynem Blumsztajnem i Janem Lityńskim, jak również outsiderzy tamtego środowiska - Henryk Szlajfer i Józef Dajczgewand. Swoje odmienne widzenie Marca przekazuje także członek komitetu strajkowego Uniwersytetu Warszawskiego, dziś zupełnie poróżniony z resztą środowiska, Antoni Macierewicz.