Cierpiąca na parkinsona kobieta postanawia nie wiązać się z nikim na stałe. Sytuacja ulega zmianie, gdy poznaje przedstawiciela farmaceutycznego.

W roku 2035 roboty pomagają ludziom w codziennym życiu. Gdy ginie twórca zaawansowanego modelu, detektyw podejrzewa, że zabiła go maszyna.

Palindromy Todda Solondza to odważny i ambitny film, którego celem jest prowokacja, ale z filmów tego reżysera nigdy nie wychodzi się niewzruszonym. W Palindromach znaleźli się bohaterowie będący zwolennikami bądź przeciwnikami aborcji. Film wytyka wady obu stanowisk. Nie ma w nim bohaterów bez skazy, ani złoczyńców bez zalet, niezależnie od tego, kogo uważa się za bohatera, a kogo za łotra. Ta niedookreśloność zostaje wzbogacona o konsternację faktem, że główna postać o imieniu Aviva, 12-letnia dziewczynka, grana jest przez ośmiu różnych aktorów: między innymi dwóch dorosłych ludzi, chłopca, i sześciolatkę. Na dodatek nie zawsze nazywa się Aviva.

Kandydat na senatora przez pomyłkę bierze pokojówkę za gościa ekskluzywnego hotelu, w którym się zatrzymał. Zauroczona nim kobieta nie ma odwagi wyprowadzać go z błędu.