Pielęgniarka znajomo kiwa głową, gdy wchodzą na izbę przyjęć. Derek i Ethan ponownie przyprowadzili mamę do szpitala – to nie pierwszy raz, gdy spędzą noc w poczekalni, zamiast uczyć się do egzaminów czy bawić się na imprezie ze znajomymi. Pomimo jej uzależnienia trójce udaje się dzielić ze sobą coś w rodzaju codziennego życia. Kiedy Ethan zostaje przyjęty na odległy uniwersytet, bracia stają przed dylematem ucieczki z błędnego koła współuzależnienia. Na tle kryzysu związanego z lekami na receptę i opioidami w USA przyglądamy się codziennemu życiu dwójki uroczych braci z amerykańskich przedmieść.

Film zaczyna się od retrospekcji: dziewczynka w niewyjaśnionych okolicznościach znika po tym, jak namalował ją pewien ksiądz. Do tragedii dochodzi w Irlandii w latach 80., natomiast w czasach współczesnych sprawą interesuje się amerykańska artystka. Kobieta zostaje zaproszona do domu księdza-malarza ukrywającego się przed światem, a następnie, jak prawidła gatunku nakazują, będzie świadkiem coraz dziwniejszych zdarzeń.

Anna nie została drugą Winoną Ryder, ale gra w popularnym serialu. Ma ładny dom, agentkę, asystentkę i pięcioletni kontrakt z wytwórnią. Osiągnęła więcej niż setki podobnych do niej aktorek, które na początku lat 90. marzyły o zrobieniu kariery. A jednak Anna czuje się jak bohaterka kiepskiego filmu o kobiecie, która przechodzi kryzys wieku średniego. Uzależniona od leków, skonfliktowana z producentami serialu, ucieka z planu i zamyka się w sobie. Z marazmu ma ją wyrwać wyjazd do Nowego Jorku, gdzie 25 lat temu wraz z dwójką przyjaciół tworzyła eksperymentalny zespół teatralny. Czar wspomnień nie działa, Anna nadal chce uciekać przed swoim życiem. Film Elisabeth Subrin jest nie tylko kapitalnym portretem przeżywającej kryzys zawodowy kobiety, lecz także nowojorskiego światka artystycznego. W swoim debiucie reżyserka i artystka wizualna umiejętnie i precyzyjnie przedstawia emocje swojej bohaterki, zadając jednocześnie pytanie, czy sukces i sława są warte rezygnacji z siebie.