Ona ma 24 lata, skończyła studia podyplomowe, zna trzy języki. Lubi styl gotycki, jeździ na motorze i jest ateistką. Nie godzi się na żadne ograniczenia. Jednak środowisko, w którym żyje, muzyka, której słucha, rozmowy, które prowadzi – to wszystko nie to. Wciąż zadaje sobie pytanie – dlaczego tu jestem? On ma 54 lata. Jest sarkastycznym dyrektorem, pracoholikiem. Odniósł sukces, żyje według zasad i zgodnie z wykładnią moralną. Jest muzułmaninem, choć pije alkohol. I tak naprawdę męczy go konflikt wewnętrzny wokół ścisłego przestrzegania zasad. Martwi się, że jego życie nieubłaganie przemija. Nie czuje, że jest we właściwym dla siebie miejscu. On i ona spotykają się nocą na chodniku. Wyszli z różnych lokali, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza. Spędzą wspólnie kilka godzin. Bardzo ważnych godzin…

Deniz i Ozgur przychodzą na świat tego samego dnia, w tym samym szpitalu. Od tej chwili ich losy pozostają ze sobą nierozerwalnie związane.