Portret Wojciecha Jerzego Hasa – niezłomnego twórcy polskiego kina, który ponad życie rodzinne stawiał realizację artystycznej wizji, tworząc filmowe światy na zawsze zapisane w historii kinematografii.
Henryk Schoenker opowiada o ocaleniu swojej najbliższej rodziny oraz śmierci innych ludzi, z goryczą wspominając nieudaną próbę legalnej emigracji śląskich Żydów.
To nowy telewizyjny serial kryminalny. Każdy odcinek w sposób niezwykle dramatyczny i emocjonalny przedstawia innego bohatera, który uwikłany jest w przestępstwo. Widzimy zdeterminowanych zwyczajnych ludzi, którzy dopuszczają się czynów kładących się cieniem na ich życiu. Którzy podejmują decyzje zmieniające w mgnieniu oka ich los. Cierpimy z nimi, dzielimy ich radości i smutki, jesteśmy świadkami ich walki wewnętrznej.
"Umbra" to alegoryczna opowieść o poznawaniu siebie, docieraniu do najgłębiej skrywanych tajemnic. Bez dialogów, w sposób poetycki, poprzez symbolikę obrazu, muzykę i taniec film opowiada o zagubieniu kobiety molestowanej seksualnie w dzieciństwie, odtwarzającej na nowo swoją traumę, próbującej wydostać się z tego błędnego koła. Forma filmu ma umożliwić dotarcie do istoty stanu wewnętrznego bohaterki. Za sprawą transowości przenosi widza w sferę przeczuwania, a nie intelektualnej analizy.
Film opowiada o blaskach i cieniach życia Jonasza Kofty, wybitnego poety i autora tekstów piosenek. Jest to też obraz pokolenia ludzi niepospolitych, którzy w niełatwych czasach PRL umieli znaleźć sobie enklawy wolności: w klubach studenckich, sztuce, twórczości i spotkaniach towarzyskich. Film przenosi widza do tamtego świata, do miejsc bliskich bohaterowi i jego przyjaciołom. W starych "Hybrydach", w Akademii Sztuk Pięknych, w salce kabaretu "Pod Egidą" mieszają się tamte miejsca i chwile, zarejestrowane na taśmie filmowej.
Paradokument "Mój ojciec Staś" jest próbą zrozumienia osobowości pisarza Stanisława Dygata. Jego córka, Magda Dygat, łącząc wypowiedzi innych pisarzy i przyjaciół ze swoją, chwilami bardzo osobistą, refleksją, opowiada o życiu i twórczości ojca, a także o swoich, czasami trudnych, z nim relacjach..
Ben Barenholtz: pomysłodawca kultowych seansów o północy, organizator Village Theatre, producent i dystrybutor związany z amerykańskim kinem niezależnym. „Wytrwałość” to dokumentalna opowieść o Barenholtzu i jego próbie skonfrontowania się z osobistym doświadczeniem Shoah. To historia o nieprzemijającej rozpaczy. I o nieustannie podejmowanym wysiłku, by wierzyć, że wciąż są ludzie, którzy zasługują na miano człowieka. Że mimo wszechobecnego zła są i tacy, których nazwać można Mensch.
Losy Jakuba Bojko i jego doświadczenia będą kanwą do opisania początków ruchu ludowego. Gręboszów koło Dąbrowy Tarnowskiej. Tutaj urodził się 7 lipca 1857 roku Jakub Bojko. Rodzice mieli skromne, dwumorgowe gospodarstwo, bieda była u nich na porządku dziennym. Bojko wcześnie stracił oboje rodziców. Musiał pracować, by utrzymać się przy życiu. Był parobkiem, lokajem na plebanii, pomocnikiem żydowskiego karczmarza, a jednocześnie mając za sobą 4-letnią szkółkę parafialną czytał wszystko, co mu wpadło w ręce. Został wiejskim nauczycielem, dorabiał m.in. jako flisak. Z czasem awansował w hierarchii wiejskiej. Został pisarzem gminnym. Zaczął pisać do gazet. Początkowo skromne felietony, potem coraz głębsze i poważniejsze komentarze.
Film opowiada o życiu i twórczości Erazma Ciołeka - zmarłego w 2012 roku wybitnego fotografa. Wsławił się zdjęciami dokumentującymi polską rzeczywistość po wprowadzeniu stanu wojennego i w latach 80. Niektóre z jego zdjęć księdza Jerzego Popiełuszki funkcjonują do dziś jako ikony. Erazm Ciołek współtworzył podziemny "Przegląd Wiadomości Agencyjnych", był też twórcą słynnych portretów kandydatów "Solidarności" do Sejmu oraz oficjalnym fotografem z ramienia Komitetu Obywatelskiego. Film mówi o fotografii jako o sztuce i jego odpowiedzialności wobec ludzi, których portretuje. Reżyser chce opisać bohatera poprzez analizę patrzenia i widzenia świata.
Film o tragicznym losie niesłusznie posądzonego o zdradę bojownika oddziałów specjalnych Kedywu AK Stanisława Jastera, ps. Hel. Na skutek tragicznego splotu okoliczności (serii wsyp w AK w Warszawie latem 1943 r.) został przez towarzyszy broni niesłusznie posądzony o kolaborację z Niemcami i w trybie pospiesznego, najprawdopodobniej prewencyjnego wyroku, rozstrzelany w lipcu tegoż roku.
Okrągły Stół oraz pierwsze częściowo wolne wybory z 1989 r. niosły Polakom nadzieję na lepszą przyszłość. Także więźniom - często skazanym surowymi wyrokami za niewielkie przestępstwa. Rozbudzone nadzieje na amnestię szybko przerodziły się w rozczarowanie i bunt. Dokument przedstawia historię największych zamieszek więziennych w Europie po II wojnie światowej, które miały miejsce w zakładach karnych w Nowogardzie, Czarnem i Goleniowie.
Film opowiadający o tragicznych losach rodzin żołnierzy podziemia niepodległościowego i opozycji antykomunistycznej, którzy zostali zamordowani w więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie w latach 1948 - 56. Punktem wyjścia do opowieści są prace ekshumacyjne ofiar terroru komunistycznego na warszawskich Powązkach w kwaterze Ł.
Aram to pseudonim Arkadiusza Rybickiego, polityka, działacza społecznego, posła. 10 kwietnia 2010 roku zginął w Smoleńsku, w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Miał wówczas 57 lat. 40 lat wcześniej w Stoczni Gdańskiej wykonał napis "Nie zapomnimy Katynia". Już jako siedemnastolatek rozpoczął działalność opozycyjną. Od 1979 roku był związany z Ruchem Młodej Polski, redagował czasopismo "Bratniak". W sierpniu 1980 roku współpracował ze strajkującymi robotnikami Wybrzeża, spisał 21 postulatów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Po pamiętnym sierpniu zaangażował się w działalność NSZZ "Solidarność". Był internowany w stanie wojennym. W drugiej połowie lat 80. podjął pracę w sekretariacie Lecha Wałęsy, w końcu lat 90. został wiceministrem kultury, a potem posłem do Sejmu z ramienia PO. Razem z żoną kierował fundacją opiekującą się dziećmi autystycznymi. Mimo swoich często konserwatywnych poglądów był niezmiernie otwarty na otaczający go świat. Maniery dżentelmena potrafił łączyć z poczuciem abstrakcyjnego humoru i dystansu do pełnionych przez siebie funkcji. Zawsze kierował się zasadami, w które szczerze wierzył i wzbudzał szacunek także u osób, które niekoniecznie podzielały jego poglądy. Historia życia Arama została opowiedziana w pierwszej osobie. Wpisuje się w wydarzenia polityczne, społeczne i kulturowe, które z całą pewnością nie były mu obojętne i zostawiły ślad w jego percepcji świata.
Projekt "Moje 89 pokolenie" to crowdsourcingowy film dokumentalny, który składa się z materiałów nagranych przez samych bohaterów – młodych ludzi urodzonych po 1989 roku. Zwróciliśmy się do nich z apelem o nadsyłanie filmów. Spośród kilkudziesięciu godzin nadesłanych materiałów wybraliśmy siedmioro głównych bohaterów, którzy przeżywają swoje pierwsze miłości, zdrady, rozstania oraz pragną realizować marzenia. Poznajemy historie Wojtka, Eli, Mikołaja, Martyny, Adama, Łukasza i Małgosi. To osoby pełne pasji, próbujące realizować swoje marzenia, pragnące kochać oraz dzielić się swoją miłością i wzruszeniami, choć nie zawsze im się to udaje. Wojtek jedzie na casting, Martyna wróciła z podróży autostopowej we Francji, Adam mieszka w Wielkiej Brytanii, Małgosia szuka miłości, Ela jest pianistką, Mikołaj to student psychologii, który spędza wakacje przyjaciółką Jolą, Łukasz odwiedza miejsce, które zna z hip-hopowego teledysku. W tym filmie pokolenie tworzy tło. To film o miłości i marzeniach ludzi, którzy wkraczają w dorosłe życie.
Hrabia Józef Czapski h. Leliwa urodził się w 1896 roku w Pradze, zmarł zaś w 1993 w Maisons-Laffitte, we Francji. Malarz, rysownik, pisarz, eseista, krytyk, ale także człowiek czynu w burzliwych czasach, w których przyszło mu żyć – żołnierz odznaczony Orderem Virtutti Militari za udział w wojnie polsko-bolszewickiej, więzień obozów jenieckich ZSRR podczas II wojny światowej, żołnierz Armii Andersa, major Wojska Polskiego poszukujący "zaginionych" polskich oficerów zamordowanych w ludobójstwie katyńskim. Współtwórca paryskiej "Kultury", intelektualista, który na swej drodze spotkał wybitne postaci swoich czasów: Andersa, de Gaulle'a, Achmatową, Camusa czy Malraux. Jego twórczość to niezliczone portrety, pejzaże, kompozycje kwiatowe, martwe natury, studia postaci. W swojej pracowni na piętrze domu-redakcji przetwarzał w skupieniu najprostsze motywy z życia codziennego, poszukując dramatyzmu i ekspresji poprzez niezwykle sugestywną grę świateł i kontrastowych barw. Choć jego prace oglądać można było na wystawach we Francji, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii, Brazylii czy Belgii, w Polsce był właściwie nieznany jako malarz, ale również jako eseista i dopiero po roku 1989 możliwe stało się zaprezentowanie jego bogatego dorobku.
Film zrealizowany w 100. rocznicę wybuchu I Wojny Światowej, opowiada o wydarzeniach, które doprowadziły do odzyskania przez Polskę niepodległości. Jest ilustracją polskiego społeczeństwa żyjącego wówczas w trzech zaborach, jego postaw, działań i wyborów politycznych w obliczu wojny, która rozbudziła nadzieję na poprawę położenia Polaków. Nowatorska formuła tego dokumentu polega na podawaniu treści historycznych w formie współczesnego programu informacyjnego.
Bohaterki filmu, trzy piękne dziewczyny, trenują kickboxing. W kartonowych pudłach nie mieszczą się ich medale. Biją się, kopią, walczą wściekle, ale często to walka z cieniem, ze swoim odbiciem w lustrze. Podbite oko chyba nie jest w modzie? Emilia, jedna z nich, przed lustrem starannie je zamalowuje...
Poruszająca opowieść o przekraczaniu granic w dążeniu do spełnienia marzeń. Bohaterką filmu jest młodą, wybitnie utalentowana tancerką, która od dziecka mieszka w bursie przy Szkole Baletowej. Z chwilą gdy zostaje najlepszą absolwentką roku, otwiera się przed nią droga międzynarodowej kariery. Skromna i niezwykle pracowita Weronika wciąż dąży do perfekcji. Czas wolny od zajęć w teatrze spędza na nieustannej pracy nad swoim ciałem. Życie prywatne, ból jaki stale jej towarzyszy, samotność i zmęczenie - pozostają gdzieś w tle, bagatelizowane, aż do chwili poważnej kontuzji, której ulega dwa dni przed istotną dla jej kariery premierą w Operze Berlińskiej. Zdjęcia do filmu były realizowane przez 6 lat. Główne miejsca akcji to Warszawska Szkoła Baletowa, Opera Narodowa w Warszawie, Szkoła Baletowa i Teatr Mały w Petersburgu, Akademia Tańca Carmen de Robles w Las Palmas oraz dwa teatry Opery Berlińskiej. W finałowej scenie zarejestrowano fragmenty berlińskiej premiery baletu THE OPEN SQUARE, której autorem jest światowej sławy izraelski choreograf - Itzik Galili. Muzyka - Percossa.