Akcja serialu dzieje się w okresie międzywojennym [1918-1939] i przedstawia skomplikowane losy dwóch przyjaciół z dzieciństwa: Czarka Adamskiego [Cezary Pazura] i Franka Relke [Olaf Lubaszenko]. Obaj związali się z polskimi służbami wywiadowczymi i wiodą życie pełne niebezpieczeństw.... Film Andrzeja Konica powstawał w dwóch etapach. Pierwsze 10 odcinków nakręcono w 1988 roku, pozostałe 14 - w 1991 roku.

Architekt Karol jest kobieciarzem, który wolny czas dzieli pomiędzy żonę i trzy kochanki. Sielanka kończy się, gdy kobiety postanawiają zmienić jego życie w piekło.

Bohaterami serialu są kobiety zatrudnione na różnych stanowiskach w jednym zakładzie pracy - każdy odcinek opowiada o jednej z nich. Osiem kobiet w różnym wieku, znajdujących się w odmiennych sytuacjach życiowych, ma rozmaite problemy, na swój sposób przeżywa kłopoty i radości dnia codziennego. [PAT]

Szeroka panorama polskiego społeczeństwa w latach 1939-1943.

"Życie codzienne" wpisuje się w nurt dokumentu kreacyjnego lat 70., choć z pozoru przypomina pozbawiony komentarza film obserwacyjny. Jako zapowiedź preferowanej przez niego poetyki potraktować można szkolną etiudę "Wszystko" (1972), w której Szulkin ukazał przetaczane na podwórku śmietniki. Dostrzegając rytmiczność ruchu, ale i pewną monotonię tej czynności, zupełnie wyeliminował z kadru twarze bohaterów - pracujących śmieciarzy. Podobny zabieg zastosował w "Życiu codziennym". Tym razem nie służy on jednak koncentracji na poezji ruchu. Ukazanie bohaterów bez twarzy z jednej strony uniwersalizuje opowieść, z drugiej - w rozwiązaniu tym jest pewien niepokojący element depersonalizacji. Szulkinowi udaje się w symbolicznym skrócie ukazać stan społeczeństwa lat 70. - ludzi zagubionych w codziennych czynnościach, zredukowanych do swych funkcji społecznych. Choć wydaje się, że w ich życiu nie brakuje dóbr materialnych, to jednak odczuwany jest bliżej nieokreślony brak egzystencjalny. Szulkin nie tylko umieszcza twarze bohaterów poza kadrem, eliminuje także w znacznym stopniu elementy ścieżki dźwiękowej, eksponując jednostajny szum maszyn w fabryce, brzęk naczyń w domu. Bohaterowie nie rozmawiają ze sobą. Człowiek uległ degradacji, a rzeczywistość nie daje żadnej nadziei na zmianę.