Sezon drugi o jakiś stopień wyżej od swego poprzednika, niemniej i tym razem nie zabrakło licznych dziur logicznych, dłużyzn i źle pojmowanej gry w kotka i myszkę z widzem. Początek serii wlókł się niemiłosiernie, a odpowiedź na #: czy Will Graham wyjdzie na wolność czy też nie, była mi co najmniej obojętna (tym bardziej, że i tak wiadomo, że wyjdzie). Akcja zaczęła się tak naprawdę na dobre rozkręcać wraz z pojawieniem się na horyzoncie klanu Vergerów (niezła rólka zmienionego nie do poznania Pitta). Końcowe odcinki ogląda się już z zaciekawieniem, choć solą w oku cyklu pozostaje Hugh Dancy vel mr. cipa nad cipami, bezpłciowy do bólu, irytujący, rozlazły, z wiecznie zbolałym wyrazem twarzy. W trakcie oglądania wciąż zadawałem sobie pytanie, dlaczego Lecter nie skróci wreszcie mąk tego nieudacznego palanta. I znów, jedyną wybijającą się ponad średni poziom osobą z obsady jest Mads Mikkelsen - kiedy trzeba stonowany, kiedy indziej sugestywnie demoniczny. Zakończenie sezonu - całkiem, całkiem, choć główny zwrot akcji, który w nim następuje wydał mi się cokolwiek idiotyczny (po co to było?). Kto jednak wie, może jeśli zamiast formy spadkowej, utrzymana zostanie zwyżkowa, trzeci sezon ma prawo okazać się naprawdę zajmujący.