Maciej_Karwowski

CINEMAciej Karwowski

Wpis został dodany do obserwowanych

Zarządzać obserwowanymi blogami i wpisami możesz na stronie Obserwuję > blogi

Obserwujesz ten wpis

Zarządzać obserwowanymi blogami i wpisami możesz na stronie Obserwuję > blogi

Przestałeś obserwować wpis

Blog został dodany do obserwowanych

Zarządzać obserwowanymi blogami i wpisami możesz na stronie Obserwuję > blogi

Obserwujesz tego bloga

Zarządzać obserwowanymi blogami i wpisami możesz na stronie Obserwuję > blogi

Przestałeś obserwować bloga

#17 - Woody Allen - biografia
| 0 komentarzy |
Woody Allen to pseudonim artystyczny Allana Stewarta Konigsberga, który przyszedł  na świat 1 grudnia 1935 roku w Nowym Jorku. Jego ojciec, Max (a nie, jak mylnie się sądzi, Martin), był grawerem, choć często imał się również innych prac. Jego matka, Nattie, była księgową w kwiaciarni na Manhattanie. Oboje mieli żydowskie korzenie i reprezentowali klasę średnią. Poznali się na jednym z targów w Brooklynie w 1930 roku, on miał wówczas 30 lat, ona 23. Rok później pobrali się, a w 1943 r. urodziła się siostra Allena, Letty Aronson.

Woody dorastał w domu pełnym gości oraz… kłótni. Rodzina bardzo często borykała się z kłopotami finansowymi, a próbując sobie z tym poradzić, zmuszona była oddawać syna pod opiekę różnych cioć i niań. Jedna z nich, jak wspomina Allen, gdy miał trzy lata podeszła do jego łóżeczka, owinęła go kołdrą, tak by prawie nie mógł oddychać, i powiedziała „Widzisz? Mogłabym cię w tej chwili udusić i wyrzucić do śmieci, i nikt nigdy nie dowiedziałby się, co się stało”.

Pierwsze ważne wydarzenie w życiu Allena nastąpiło, gdy ten miał 5 lat. Wtedy zaczął uczęszczać do szkoły państwowej numer 99 w Brooklynie i, jak później sam stwierdził, miało to wpływ na jego przemianę ze szczęśliwego chłopca w zamkniętego w sobie samotnika. Allen nie przepadał za żadną ze swoich szkół (które często zmieniał, z różnych powodów), o czym otwarcie mówi: „Nienawidziłem koncepcji szkoły we wszelkich jej odmianach, nie byłem bowiem przygotowany emocjonalnie na to, by się w niej zaadaptować”. Jego zachowanie wielokrotnie doprowadzało do sytuacji, w których jego matka była wzywana na rozmowy z dyrektorką. Oceny zdobywał raczej przeciętne, a wyróżniał się jedynie zamiłowaniem do sportu, zwłaszcza baseballu.

Gdy miał 10 lat zainteresował się magią. Dostał wówczas od rodziców zestaw „małego czarodzieja”. Był na tyle dobry w tej sztuce, że w wieku lat piętnastu wziął udział w eliminacjach do programu The Magic Clown, do którego czasem zapraszano iluzjonistów – amatorów. Wykonał on wówczas bezbłędnie klasyczny numer z przemieszczającą się butelką. Nie pomyślał jednak, iż butelka whisky, której użył jako rekwizytu, może zostać źle odebrana w oczach jury. Ostatecznie w programie nie wystąpił, ale w wieku siedemnastu lat miał okazję zaprezentować swoje umiejętności w górskim ośrodku wypoczynkowym Weinstein Colony przed wczasowiczami. Był to jego pierwszy kontakt z publicznością.

W czasach szkoły średniej Midwood kilkukrotnie reprezentował ją w baseballu i koszykówce. Zainteresował się wówczas również boksem. Chciał nawet wziąć udział w turnieju Golden Gloves, do którego trenował kilka miesięcy, jednak ostatecznie jego rodzice nie wyrazili na to zgody. Inną jego pasją, tym razem na całe życie, stał się jazz. Allen od lat 60. gra na klarnecie w zespole o niepozornej nazwie Woody Allen and his New Orleans Jazz Band.

W roku 1952 Allen zaczął pisać dowcipy, które następnie wysyłał do prasy w rodzinnym mieście. Jako pierwszy zamieścił je Nick Kenny w The Mirror, później pojawiły się one m.in. w New York Post. Błyskawicznie zyskał popularność, która dała mu rozpoznawalność w agencjach reklamowych, co zaowocowało propozycją od hollywoodzkiego publicysty, Gene’a Shefrina, którą przyjął. Odtąd Allen spędzał po szkole trzy godziny dziennie na wymyślaniu żartów dla biura prasowego Davida Albera, za co otrzymywał dwadzieścia (lub dwadzieścia pięć) dolarów tygodniowo. W 1953 roku zaczął grać w zespole na saksofonie sopranowym. Oprócz jego i Elliota Millsa do zespołu należała Harlene Rosen, która wpadła Allenowi w oko. Zaczęli się spotykać.

Po skończeniu szkoły średniej Allen wybrał się na studia na New York University, gdzie wśród jego przedmiotów znalazła się produkcja filmowa. Niezbyt przykładał się do nauki, wolał wybierać się ze znajomymi do Manhattanu i chodzić do kina, toteż nie zdał pierwszych egzaminów, uzyskując fatalne oceny z angielskiego, hiszpańskiego i właśnie produkcji filmowej. Nie widząc sensu dalszej nauki zrezygnował ze studiów. Następnie równie krótko uczęszczał na wieczorowe kursy w City College.

Niedługo potem zaczął pracować dla Herba Shrinera, prezentera konkursu telewizyjnego Two for the Money, któremu pisał monologi do programu. W 1954 r. rozpoczął współpracę z radiem, pisząc teksty m.in. dla Petera Linda. Za namową matki, Allen zwrócił się do swego dalekiego krewnego, Abe’a Burrowsa, który był kierownikiem biura prasowego. Dzięki niemu Woody zaczął sprzedawać swoje żarty m.in. Philowi Silversowi.

W wieku lat osiemnastu, zarabiając już więcej niż oboje rodziców, Allen postanowił zatrudnić menadżera. Został nim jego sąsiad, Harley Meltzer. Jako, że nie miał on żadnego doświadczenia w tej branży, jedynym jego wkładem w karierę Woody’ego było wysłanie podania o pracę do stacji telewizyjnej NBC. Allen posadę dostał, zostając tym samym najmłodszym ze scenarzystów programu The Colgate Comedy Hour, zarabiając od tej pory sto siedemdziesiąt pięć dolarów tygodniowo. Na potrzeby produkcji programu wyjechał do Kalifornii, gdzie tworzył m.in. dla Boba Hope’a, Buddy’ego Hacketta i Patta Boone’a. W tym czasie, obserwując wśród swoich kolegów z pracy tendencję do zakładania rodzin, zadzwonił do Harlene i poprosił ją o rękę. Przyjechała do Hollywood, gdzie 15 marca 1956 roku wzięli ślub.

Gdy w maju tego samego roku zawieszono emisję Colgate…, Allen wraz ze swoją siedemnastoletnią żoną wrócił do Nowego Jorku, gdzie przez kilka tygodni u niej mieszkał. Następnie razem wynajęli mieszkanie przy Sześćdziesiątej Pierwszej ulicy. Allen zarabiał na pisaniu swoich monologów sto dolarów dziennie, Harlene zaś studiowała na wydziale filozofii Uniwersytetu w Unter. Woody czytywał książki żony, dzięki czemu jego teksty wzbogaciły się o filozoficzny aspekt.

Ze względu na pracę przy tworzeniu przedstawień w miejscowości letniskowej Tamiment, para przeprowadziła się tam. W roku 1957, zarekomendowany przez przyjaciela Danny’ego Simona, Allen spróbował zatrudnić się u jednego ze swoim idoli, Sida Caesara, występującego wówczas w programie Caesar’s Hour, jednak ekipa była już skompletowana. Rok później spróbował ponownie, wówczas już mu się udało – rozpoczął pracę przy Sid Caesar invites you w stacji ABC.

W latach 1958-1960 Allen pracował jako scenarzysta programu The Garry Moore Show, zarabiając tysiąc siedemset dolarów tygodniowo. Mimo postępującego sukcesu scenarzysty telewizyjnego, Allen uważał ten etap za skończony – coraz więcej czasu poświęcał na pisanie monologów oraz sztuki teatralnej, zainspirowanej stylem Eugene’a O’Neilla. Allen, w liście do swego przyjaciela, wyraził się na ten temat tak:
„Przekonawszy się, jak wygląda świat kina i telewizji, zgadzam się z Abe’em [Burrowsem], że teatr, z jego głębią, inteligencją i brakiem cenzury, jest jedynym środkiem przekazu, w jakim można próbować zrobić coś osobistego i pozytywnego.”

Coraz bardziej angażując się w twórczość teatralną, Allen zaniedbał pracę w telewizji, z której finalnie go wyrzucono. W 1960 roku poznał Jacka Collinsa i Charlesa Joffe’a, którzy zostali jego agentami. Gdy przedstawił im swoje monologi, namówili go do wyjścia na scenę. Pojawił się jednak duży problem – nieśmiałość Allena.

Zaczął od darmowych występów w kilku klubach. Pierwszy raz wyszedł na scenę w październiku 1960 roku w lokalu Blue Angel, po show Shelley’ego Bermana, dzięki rekomendacji Rollinsa. Był wyraźnie speszony, jąkał się i nie potrafił nadać tempa swojemu występowi. Chwilami tracił samokontrolę i zaczynał majstrować przy mikrofonie i mamrotał niezrozumiale w stronę publiczności. Było to dla niego bolesne doświadczenie. Arthur Gleb wspomniał, że Allen „podchodził do mikrofonu, jak gdyby bał się, że coś go ugryzie”, jednak z czasem jego występy nabierały wyrazu, dzięki czemu szybko otrzymał od Herberta Jaboci, właściciela jednego z lokali, kontrakt na występy kabaretowe.

Cechą charakterystyczną jego skeczy stał się iluzoryczny autobiografizm dowcipów. Mawiał: „Mnóstwo ważnych rzeczy przytrafiło mi się prywatnie i pomyślałem, że moglibyśmy dzisiaj je przelecieć”. Magazyn Playgirl, który umieścił go na liście „dziesięciu najbardziej seksownych mężczyzn”, argumentował swój wybór w ten sposób: „Przejawia szczególną zdolność czerpania humoru z drobnych codziennych niepowodzeń”.

W 1960 r. Woody poznał studentkę nauk politycznych Uniwersytetu Brandeis, Louise Lasser. Do spotkania doszło przez ich wspólnego przyjaciela, a jej byłego narzeczonego. Zaczęli częściej się spotykać, a wraz z postępującą znajomością zaczęli grać w tych samych klubach i kabaretach.
Louise zrobiła ze mnie człowieka. Wniosła w moje życie ważny i trwały wkład. Podczas spędzonych z nią lat z pisarza zmieniłem się w humorystę.”

Małżeństwo z Harlene, które od lat chyliło się ku upadkowi, ostatecznie zostało rozwiązane w 1962 roku, co Allen skomentował tak: „Po części wina leżała po mojej stronie, miałem tendencję do umieszczania żony pod piedestałem”. Mając w tamtych czasach tendencję do naśmiewania się ze wszystkiego, nie oszczędził również swojego małżeństwa:
Żona przygotowała mi pierwszą kolację. Zadławiłem się kością w puddingu czekoladowym.”, „ Moja żona miała urodziny, wtedy zwykle robiliśmy sobie prezenty. Kupiłem w sklepie ze starociami przy Trzeciej Alei krzesło elektryczne. Powiedziałem jej, że to suszarka do włosów. W domu wyskoczyły korki, ona jednak tylko lekko się opaliła.

Harlene nie była zadowolona z takich żartów, co doprowadziło do złożenia oskarżenia przeciwko niemu i stacji NBC o zniesławienie i zażądania miliona dolarów zadośćuczynienia. Sprawę zakończyli porozumieniem finansowym.

Od roku 1962 Allen skupił się już wyłącznie na swoich monologach, spychając na dalszy plan telewizję i inne media. Niesiony sukcesami, rozpoczął tournée kabaretowe po całym kraju. W Chicago, w kabarecie Mister Kelly poznał Jean Doumanian. Dzięki wspólnym występom szybko stali się przyjaciółmi, a w latach 1994-2000 Jean była producentką jego filmów.

W 1964 roku, po standardowym występie w Blue Angel, Allen spotkał się z Charlesem Feldmanem, producentem filmowym, który poszukiwał wówczas scenarzysty dla adaptacji książki Lot’s wife czeskiego autora. Wynikiem ich współpracy stał się jednak inny film, mający premierę 22 czerwca 1965 roku Co słychać, koteczku? z Peterem O’Toole’em w roli głównej. Allen, poza napisaniem scenariusza, zagrał epizod. Praca nad tą produkcją nie utrwaliła się w jego pamięci jako dobre wspomnienie:
Producenci nie zrozumieli ze scenariusza ani słowa. Ja, oczywiście, nie miałem prawa głosu. Kiedy tyko próbowałem coś powiedzieć, uciszali mnie pod groźbą wyrzucenia z planu. Nie byłem zadowolony ani z tego doświadczenia, ani z filmu.

Po tych perypetiach Allen przyrzekł sobie, że już nigdy nie napisze żadnego scenariusza, chyba że sam będzie mógł zrobić z niego film. Obietnicy tej jednak nie dotrzymał i to czterokrotnie. Dwukrotnie były to scenariusze na podstawie jego sztuk: Zagraj to jeszcze raz, Sam (1972) i Don’t drink the water (1969), kiedy indziej komedia w reżyserii Rodneya Amateau Kotku, kotku, kocham cię (1970), a w roku 1967  parodia filmów o Jamesie Bondzie Casino Royale, gdzie Allen był jednym z wielu scenarzystów.

Po sukcesie komercyjnym Co słychać, koteczku? pojawiło się w środowisku filmowego przekonanie, iż zatrudnienie Allena to pewny sukces. Dlatego w 1966 zlecono mu kolejny projekt filmowy. Był on dość nietypowy, bowiem polegał na stworzeniu dubbingu do japońskiego filmu akcji, bez dbałości o wierność wobec oryginału. Producent sądził, że zamiast zwykłego dubbingu, można by stworzyć do niego nowy scenariusz. Za sześćdziesiąt sześć  tysięcy dolarów zatrudnił Woody’ego Allena. Chodziło jedynie o stworzenie komedii, która dobrze się sprzeda. Sam Allen wspomina to tak: „kolejne okropne doświadczenie […] To był bardzo głupi pomysł. Głupi i dziecinny”. Na wrażenia reżysera w dużej mierze wpłynął fakt, iż po oddaniu gotowego filmu, producenci bez jego wiedzy domontowali kilka scen, m.in. dwa występy zespołu The Lovin’ Spoonful. Sprawa skończyłaby się zapewne w sądzie, gdyby nie fakt, iż film okazał się sukcesem komercyjnym, co odwiodło Allena od jego zamiarów.

2 lutego tego samego roku wziął ślub z Louise Lasser, po czym zamieszkał wraz z nią w dwupoziomowym mieszkaniu w Nowym Jorku. Po udziale w Casino Royale, zajął się pisaniem swojej pierwszej sztuki teatralnej Don’t drink the water. Po wielu problemach związanych z obsadą,  sztukę wyreżyserowaną przez Stanleya Pragera wystawiono 17 listopada 1966 r. w teatrze Morosco na Broadwayu. Spektakl nie schodził z afisza przez osiemnaście miesięcy. Allen sprzedał prawa do ekranizacji Howardowi Morrisowi, którą ten wykonał w 1969 roku.

Niedługo potem Woody napisał kolejną sztukę Zagraj to jeszcze raz, Sam. Premiera spektaklu, tym razem w reżyserii Joe Hardy’ego, miała miejsce 13 lutego 1969 r. w teatrze Broadhurts w Nowym Jorku. Woody został obsadzony w roli głównej, a rolę jego przyjaciółki powierzono Diane Hall, później znanej jako Diane Keaton. I tym razem spektakl okazał się wielkim sukcesem.

Allen rozwiódł się właśnie z Louise, a jego sceniczna kochanka zainteresowała go również prywatnie, toteż po występie w Waszyngtonie zaprosił ją na kolację. Zaowocowało to ponad rocznym romansem i przyjaźnią na całe życie oraz współpracą przy wielu filmowych projektach.

Kolejnym przełomowym momentem w życiu Allena był rok 1968, kiedy to nakręcił swój debiut Bierz forsę i w nogi, historię nieudacznika, który chcąc coś osiągnąć, wkracza na ścieżkę przestępczą. Z dwoma milionami dolarów budżetu i Allenem w roli scenarzysty, reżysera i odtwórcy głównej roli, film odniósł sukces kasowy, choć nie przypadł do gustu krytykom. Widząc w Woodym murowany sukces, zaproponowano mu kontrakt na kolejny film, co dało początek jego karierze. W latach 1969-73 nakręcił w sumie 4 filmy, stylem przywodzące na myśl skecze Monty Pythona, które miały przede wszystkich bawić widownię. „Skupiałem się głównie na śmiechu, chciałem, żeby to były maszyny śmiechu”. Były to, poza już wcześniej wspomnianym: Bananowy czubek (1971), oparty na książce Davida Reubena Wszystko co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale baliście się zapytać (1972) i Śpioch (1973).

W międzyczasie został wydany zbiór Wyrównać rachunki (1971), zawierający teksty Woody’ego drukowane wcześniej na łamach kilku pism. Kolejne tomy skupiające w sobie opowiadania Allena wychodziły kolejno w 1975 (Bez piór), 1980 (Skutki uboczne) i 2007 roku (Czysta anarchia).

W 1975 r. w kinach pojawił się następny film, Miłość i śmierć, który był dla Allena początkiem zmian. Po nakręceniu czterech typowych i beztroskich komedii zapragnął on stworzyć coś ambitniejszego. Całość fabuły nawiązuje do literatury rosyjskiej (zwłaszcza do Dostojewskiego i Tołstoja), a dialogi poza niezliczonymi żartami, zawierają wiele przemyśleń, głównie na dwa tematy, które staną się z czasem charakterystycznymi dla Allena – boga i śmierci.

Z dzisiejszej perspektywy film ten uznać należy za punkt zwrotny między tradycją a wizją nowego rodzaju, powagą i niepokojem zmuszającymi Allena – autora do ponownego zdefiniowania granic komedii, jakich dotychczas ściśle przestrzegał Allen – wykonawca.”

Zafascynowany kierunkiem który obrał, Woody postanowił kontynuować tę drogę. Tym sposobem powstał jeden z najważniejszych filmów w jego karierze – Annie Hall (1977), za który otrzymał cztery Oscary, konkurując m.in. z czwartą częścią Gwiezdnych Wojen.
I właśnie ten film jest początkiem „dojrzałego” Allena, kiedy ostrze dowcipu zwraca przeciw sobie a kobiecym bohaterkom podsuwa inteligentne riposty.
Moje wczesne filmy były serią dowcipów – aż do czasu powstania Annie Hall, kiedy stałem się ambitniejszy i trochę bardziej zacząłem korzystać z możliwości kina. Potrafiłem zrezygnować z nadmiernej liczby gagów. Próbowałem odnaleźć w filmie jakiś głębszy wymiar, poszukiwałem nowych wartości i w ten sposób zacząłem się rozwijać.”

Po sukcesie kasowym, jaki odniósł film, Allen uznał że jest gotowy do eksperymentu z gatunkiem innym niż komedia. Dlatego, nawiązując do swojego ulubionego reżysera – Ingmara Bergmana, nakręcił w 1978 r. Wnętrza. Publiczności, przyzwyczajonej do zabawnych i lekkich komedii Allena, zdecydowanie nie przypadł do gustu film, w którym Allen po raz pierwszy, ani nie występuje, ani wcale nie stara się być śmieszny. „Jedynym moim celem było zrobić coś niebywale istotnego […] Było mi przykro, że ludzie nie zaakceptowali tego filmu, że został on aż tak krytycznie przyjęty

I mimo, że mający premierę rok później Manhattan nawiązywał klimatem bardziej do Annie Hall aniżeli do Wnętrz, po reakcji krytyki i publiczności widać było, że brakuje im wcześniejszego, zabawnego w prosty sposób, Allena. Kolejny film – Wspomnienia z gwiezdnego pyłu nawiązywał do tej sytuacji.

W roku 1979 Allen w swojej ulubionej restauracji Elaine’s poznał Mię Farrow. Po kilku miesiącach zaczęli się regularnie spotykać, co wkrótce przerodziło się w blisko dwunastoletni romans. Mia posiadała domek na wsi, gdzie wielokrotnie zapraszała Konigsberga. I to dzięki niej, choć jest typem miejskim, polubił to miejsce, co uwiecznił w frywolnej komedii Seks nocy letniej (1982), przy którym zresztą po raz pierwszy współpracował z Farrow. W międzyczasie powstawały zdjęcia do paradokumentalnego Zeliga (1983), i gdy pierwszy film nie zyskał raczej sympatii wśród krytyki, drugi stał się kolejnym kamieniem milowym w karierze Allena.

Do roku 1980 kręcił filmy nieregularnie, natomiast od 1982 jakby narzucił sobie tryb tworzenia jednego filmu rocznie, co po dziś dzień mu się udaje (w 1987 i 1994 miały premiery nawet po dwa filmy).

W 1986 roku przyszedł czas na nietypową Hannę i jej siostry, a to ze względu na dość wyraźnie zarysowany biografizm, jednak nie tyczący się Allena, lecz rodziny Mii Farrow. Scenariusz ukazywał w karykaturalny sposób relacje, jakie łączą ją z dwiema siostrami, a plan zdjęciowy umieścił w domu aktorki. W obsadzie, poza nią samą, pojawiła się również trójka jej dzieci. Farrow wypowiedziała się na ten temat tak: „Z pospolitej materii naszego życia uczynił sztukę. Zrobił nam zaszczyt i jednocześnie znieważył”. Film zdobył wielkie uznanie, czego dowodem są 3 Oscary i wiele innych nagród. Stał się on jednym z popularniejszych w dorobku Allena.

19 grudnia 1987 roku urodził się Satchel, jedyny biologiczny syn Allena.

W roku 1989 wraz z  Martinem Scorsese oraz Francisem Fordem Coppolą nakręcił Nowojorskie opowieści, do którego każdy z reżyserów odpowiadał za średniometrażową etiudę opowiadającą historię związaną z Nowym Jorkiem. Epizod Allena nosi nazwę Zagłada Edypa.

W 1992 roku na ekrany kin wszedł film Mężowie i żony, który okazał się mieć wiele wspólnego z wydarzeniami, które miały dopiero nadejść. 13 stycznia 1992 r. Mia Farrow znalazła w mieszkaniu Woody’ego nagie zdjęcia Soon-Yi Previn, swojej adoptowanej córki. Gdy wieść o jego romansie z młodą Azjatką ujrzała światło dzienne, rozpętała się prawdziwa burza, która z czasem przeniknęła do mediów, stając się skandalem na wielką skalę. Sprawę komplikował fakt, iż zaledwie miesiąc wcześniej Allen zaadoptował dwójkę przysposobionych dzieci Farrow. Oboje zaczęli publicznie się oskarżać, starając się o prawa do dzieci. Tak pisano o tej sprawie w Europie:
Purytańska część Ameryki wyrokowała o końcu jego kariery, mniej pruderyjni bawili się, słuchając wzajemnych oskarżeń, jakie wytaczali przeciw sobie Allen i Farrow – groteskowa rzeczywistość przerosła fikcję najbardziej absurdalnych filmów reżysera.

Wyrok finalnie zapadł 7 czerwca 1993 roku i był dla Woody’ego niekorzystny. Odebrano mu prawa do opieki nad dziećmi i obciążono kosztami procesu. Gdy sprawa ucichła, zaczął na nowo spotykać się z Soon-Yi Previn. W 1997 r. w Wenecji odbył się ich ślub. W czerwcu 1999, a potem w sierpniu 2000 roku adoptowali oni dwie dziewczynki, Bechet i Manzie Tio. Wówczas całą rodziną przeprowadzili się z mieszkania w Piątej Alei do domu w samym centrum Nowego Jorku. Previn po latach milczenia wypowiedziała się na temat ich związku:
Myślenie, że Woody był w jakikolwiek sposób dla mnie ojcem czy ojczymem jest dla mnie śmieszne. Moi rodzice to Andre Previn i Mia, choć oczywiście nawet oni nie są moimi prawdziwymi rodzicami.

Allen w tym związku odnalazł wreszcie stabilizację, której potrzebował. Zniknęły stany depresyjne i bezsenność, które przez wiele lat go męczyły. Previn jest pierwszą partnerką Woody’ego, która w żadnym stopniu nie współpracuje z nim przy tworzeniu jego filmów.
„Mimo, iż nie interesuje jej zupełnie pisanie ani inny rodzaj tworzenia, potrafi dać mi odpowiedź przeciętnego odbiorcy […] Ogranicza się do prostych opinii typu: <podoba mi się>, <bawi mnie>, <wydaje mi się nudne>. To daje mi bardzo zrównoważoną wizję mojej pracy.”

Nowe, spokojne i ustatkowane życie Allena zmąciły już tylko dwa wydarzenia, śmierć ojca (2001, zmarł w wieku 100 lat) i matki (2002, zmarła w wieku 95 lat) .

W 2005 roku, nie mogąc znaleźć w Ameryce sponsorów dla swojego najnowszego filmu, otrzymał ofertę sfinansowania produkcji przez brytyjskie BBC Films, pod warunkiem, iż zdjęcia w całości zostaną zrealizowane w Anglii. Allen, do tej pory stroniący od jakichkolwiek wyjazdów poza Nowy Jork, przyjął propozycję i w ten sposób rozpoczął filmowe tournée po Europie.
„Ponieważ Nowy Jork jest takim wspaniałym miastem, zaczął przyciągać wysokobudżetowe produkcje, co podniosło koszty kręcenia filmów. Kiedy dysponujesz budżetem w wysokości 40 czy 80, czy wręcz 120 milionów dolarów, nie jest to dla ciebie problem. Ale kiedy tak, jak ja, ma się tylko 15 milionów budżetu, to jest poważny problem.”

Wszystko gra (2005), Scoop (2006), Sen Kasandry (2007) i Poznasz przystojnego bruneta (2010) zostały zrealizowane w Anglii, Vicky Cristina Barcelona (2008) w Hiszpanii, O północy w Paryżu (2011) we Francji, natomiast Zakochani w Rzymie (2012) we Włoszech. Każdorazowo dane państwo w całości finansowało produkcje.

Jego najnowszy, jeszcze niezatytułowany film kręcony jest we Francji. W rolach głównych wystąpią Emma Stone (Służące, Niesamowity Spider-man) i Colin Firth (Samotny mężczyzna, Jak zostać królem).
Udostępnij

komentarze

brak komentarzy

Wpis został dodany do obserwowanych

Zarządzać obserwowanymi blogami i wpisami możesz na stronie Obserwuję > blogi

Obserwujesz ten wpis

Zarządzać obserwowanymi blogami i wpisami możesz na stronie Obserwuję > blogi

Przestałeś obserwować wpis

Blog został dodany do obserwowanych

Zarządzać obserwowanymi blogami i wpisami możesz na stronie Obserwuję > blogi

Obserwujesz tego bloga

Zarządzać obserwowanymi blogami i wpisami możesz na stronie Obserwuję > blogi

Przestałeś obserwować bloga

dodaj komentarz
Ostatnio odwiedzone
wyczyść historię