16 przecznic Pressbooks

O 8:02 skacowany detektyw Jack Mosler (Bruce Willis) dostaje pozornie proste zadanie. Niegroźny przestępca Eddie Bunker (Mos Def) ma zostać przetransportowany z aresztu do oddalonego o 16 przecznic sądu, gdzie o 10:00 będzie zeznawać jako świadek. Cała droga oraz powrót do domu powinna zająć policjantowi 15 minut. Zmęczenie pracą, słabość do kieliszka i kiepska kondycja ograniczają przydatność Jacka do służby - jego obecne priorytety to: stawić się na czas, punktualnie odmeldować i trzymać z dala od kłopotów. Nie ma zamiaru użerać się z chuliganem, który pół życia spędził za kratkami. Nie obchodzi go, że Eddie stara się odmienić swoje życie i wiecznie poszukuje „znaków”, które sprowadzą go na dobrą drogę. Jack wie swoje - ludzie tak łatwo się nie zmieniają. Więzień pozostaje dla policjanta tylko żałosnym kapusiem, który wykorzystuje nadarzającą się okazję. Wjeżdżając na zatłoczoną nowojorską ulicę, Jack nie zauważa podążającej za nimi furgonetki. Głowę rozrywa mu ból, a gadatliwość Eddiego jeszcze bardziej utrudnia koncentrację. Gdy Jack zatrzymuje się przy sklepie, żeby zaspokoić rosnące pragnienie, pozostawiony sam w samochodzie Eddie zostaje zaskoczony pistoletem przystawionym do głowy. W ostatniej chwili Jack zdoła zapobiec zabójstwu więźnia - zastrzeli jednego z napastników, sam ledwie uchodząc z życiem. Kiedy Jack wzywa posiłki, na miejsce strzelaniny jako pierwszy przybywa detektyw Frank Nugent (David Morse) wraz ze swoim oddziałem. Twarz świadka nagle blednie - za godzinę ma zeznawać przeciwko jednemu z ludzi Nugenta. W jednej chwili krótka przejażdżka Jacka zamieni się w jego największy koszmar: przestępcami, którzy życzą Eddiemu śmierci są… policjanci. Wyścig z czasem, w którym na każdej z 16 przecznic kryje się śmiertelna pułapka, stanie się przełomowym momentem w ich życiu. Jack nie odda więźnia bez walki, a Eddie zrozumie, że pomyślne „znaki”, których szukał, miały go doprowadzić właśnie do Jacka.

16 PRZECZNIC, historia policjanta, który dzięki niespodziewanemu sprzymierzeńcowi nabiera w trudnym momencie odwagi i szacunku dla siebie, zrodziła się w wyobraźni scenarzysty Richarda Wenka. „Zainteresowało mnie zetknięcie się człowieka, który, mając wszystko, postanowił to rzucić oraz chłopaka, który nigdy niczego nie miał, a jednak się nie poddał”, twierdzi Wenk. „Chciałem sprawdzić, jaki wpływ mogliby na siebie wywrzeć w ciągu 118 minut”. Reżyserowi Richardowi Donnerowi spodobał się pomysł pokazania przemiany człowieka w wyraźnych ramach czasowych opowieści. „Ciągle szukam historii z wyrazistymi postaciami i ciekawie zarysowanymi relacjami międzyludzkimi”, dodaje twórca serii „Zabójczych broni”, „Teorii spisku”, „Mavericka” i „Supermana”. Wenk odbył szereg rozmów z nowojorskimi detektywami i policjantami, aby nadać scenariuszowi jak najwięcej prawdopodobieństwa. „W wywiadach powtarzali, że każdy wytyczył sobie granice, których nigdy nie przekroczy”, tłumaczy scenarzysta. „Nie zawsze wiadomo, gdzie one przebiegają, ale dochodząc do nich, mamy świadomość, że dalej nie możemy się posunąć”. „Na początku filmu Jack stacza się po równi pochyłej”, mówi producent Jim Van Wyck, który pracował z Donnerem już przy 9 filmach. „Właściwie spisał swoje życie na straty. Poczucie winy za grzechy przeszłości zachwiało jego wiarę w siebie i poczucie własnej wartości.”. „Jack ukrywa się sam przed sobą”, zauważa Bruce Willis. „Kiedyś był dobrym gliną, któremu udało się zamknąć wielu zbirów. Teraz stara się zagłuszyć nachalnie powracającą myśl, że zrobił coś złego”. Willis wyspecjalizował się w postaciach twardych i bezkompromisowych. Propozycja zagrania człowieka, który niebezpiecznie zbliżył się do krawędzi, musiała go więc zainteresować. „Jestem wielbicielem twórczości Richarda Donnera, a Richard Wenk napisał wyjątkowy scenariusz, w którym trudno jasno określić, kto jest dobry, a kto zły”, wyznaje aktor. „Rozumiemy racje wszystkich stron, linie podziałów nie są oczywiste. Historia rozgrywa się w realnym czasie, więc widzowie mogą uczestniczyć w akcji na równi z bohaterami. To bardzo sprytne posunięcie”. Przebudzenie Jacka następuje za sprawą rezolutnego przestępcy Eddiego Bunkera, którego policjant musi przewieźć do oddalonego o 16 przecznic budynku sądu. „Eddie jest pełen ideałów i optymizmu. Wierzy, że na każdym kroku czeka na niego znak, dobry albo zły. A Jack Mosler na początku wydaje się bardzo złym znakiem”, wyjaśnia Donner. Według scenarzysty, stosunek bohatera, granego przez Bruce’a Willisa, do eskortowanego więźnia, dobrze reprezentuje mentalność innych policjantów: „99,9% gliniarzy powie, że notoryczni przestępcy nie mogą się zmienić. Eddie należy do tej 0,1% i nie dość, że sam udowadnia, że potrafi odmienić swoje życie, to jeszcze tak samo wpływa na człowieka, który przestał w cokolwiek wierzyć”. Rolę pogodnego przestępcy, próbującego zejść ze złej drogi, gra ceniony raper Mos Def, który ma w swoim dorobku takie filmy jak „Czekając na wyrok”, „Włoska robota” i nakręcony dla HBO „W rękach boga”. „Mos jest niesamowitym młodym aktorem”, podkreśla Donner. „Czytając teksty jego piosenek, zdajemy sobie sprawę, że jest zarówno poetą, filozofem i wizjonerem. W jego tekstach jest dużo bólu, ale też prostolinijności, co upodabnia go do Eddie’ego”. Willis chwali wszechstronność Defa: „Wystarczy obejrzeć jego poprzednie filmy i przekonać się, że zawsze gra kogoś innego”. Gdy w drodze do sądu Eddie trafia na celownik mordercy, Jack instynktownie ratuje mu życie. Na miejsce strzelaniny przybywa jego eks-partner, detektyw z wydziału zabójstw, Frank Nugent, grany przez Davida Morse’a, który debiutował w filmie Donnera z 1980 roku „Inside Moves”. Reżyser wyjaśnia na czym polegają relacje między dawnymi kolegami: „Jacka i Franka połączyła praca, ale stworzyła ona także ogromne brzemię. Ludzie, na których, tak jak na policjantach, spoczywa duża odpowiedzialność, dochodzą kiedyś do punktu krytycznego. Frank jeszcze go nie osiągnął, postać Willisa wręcz przeciwnie. Dlatego ich drogi się rozeszły”. „Związek, jaki wytwarza się między policjantami pracującymi razem na służbie, ich wzajemna zależność jest silniejsza od wszystkich innych relacji, nawet związku z żoną”, zauważa David Morse, który zasłynął zróżnicowanymi kreacjami w takich filmach jak „12 małp”, „Zielona mila” i „Kontakt”. „Wraz z Bruce’em staraliśmy się nadać relacjom między naszymi bohaterami taką samą intensywność jak duetowi Jack i Eddie”, dodaje aktor. Ulga, jaką odczuwa Jack na widok swojego kolegi, wkrótce zmieni się w zgrozę, gdy okaże się, że to Nugent zlecił morderstwo Eddiego, mającego zeznawać przeciwko jednemu z policjantów z jego oddziału. „Mój bohater ma o sobie wysokie mniemanie i nie cofnie się przed niczym, żeby osiągnąć swój cel”, wyjaśnia Morse. „Nie zważa na ofiary. Na tym polega jego praca”. W ułamku sekundy Jack musi podjąć decyzję, od której zależy całe jego życie. Co gorsza każdy wybór prowadzi do jego katastrofy: albo „zrobi to, co zawsze robił” wedle wskazówki Nugenta i nie będzie się wtrącał albo zaryzykuje własnym życiem i zdradzi kolegów, którzy nieraz go kryli i ratowali mu życie. A to wszystko dla kogo - dla kapusia? Bruce Willis podejrzewa, że jego bohater nie ryzykowałby swoim życiem, gdyby nie chodziło właśnie o Eddiego. „To dzięki niemu coś obudziło się w Jacku”. Gwiazda „Szklanych pułapek” zaznacza, że w starciu z Frankiem, na niekorzyść Jacka działa, to, co wcześniej stanowiło o sile ich zespołu. „Nauczyli się myśleć w ten sam sposób, w jaki myśli partner, co często ratowało im życie. Teraz jednak, gdy są przeciwnikami, Jack musi postępować nieszablonowo.” Willis nie szczędzi pochwał dla Davida Morse’a, podkreślając, że w jego grze największe wrażenie robi współczucie, z jakim Frank podchodzi do Jacka, mimo że obaj walczą ze sobą o przetrwanie. W skład obsady 16 PRZECZNIC wchodzi również Cylk Cozart („Teoria spisku”) występujący w roli Jimmy’ego Mulveya, ważnego współpracownika Franka, Jenna Stern („Hitch: Najlepszy doradca przeciętnego faceta”) jako siostra Moslera i David Zayas („Oz”) jako skorumpowany gliniarz, Bobby Torres.

Zdjęcia do 16 PRZECZNIC kręcono przez 2 miesiące wiosną 2005 roku w Toronto, po czym ekipa na 2 tygodnie przeniosła się na Manhattan. Temperatury w Nowym Jorku sięgały 33 stopni, co dodało autentyzmu filmowi, którego akcja rozgrywa się w upalny poranek na Manhattanie. Prace przebiegały zgodnie z chronologią wydarzeń w scenariuszu, reżyser unikał skrótów i przesunięć w czasie, aby wiarygodnie oddać rodzenie się nietypowej przyjaźni między wypalonym policjantem a młodym, charyzmatycznym przestępcą. Operator Glenn MacPherson („Mroczna dzielnica”, „Romeo musi umrzeć”) starał się nadać filmowi chropowaty, niemal dokumentalny wygląd, aby podkreślić realizm sytuacji, ukazanej przez Donnera. „Richard Donner chciał, żeby widz poczuł się, jakby znalazł się w samym środku akcji”, wspomina MacPherson. „Największym wyzwaniem było więc pokazanie akcji, tak jakby rozgrywała się w ciągu 2 godzin, mimo że całość kręciliśmy przez 55 dni, w słońcu, deszczu i gradzie”. Najbardziej złożoną sceną w 16 PRZECZNIC był pełen napięcia pościg za wypełnionym po brzegi autobusem, który zdesperowany Jack uprowadza, aby przebyć ostatni odcinek drogi prowadzącej do budynku sądu. Oficerowie drużyny SWAT otaczają pojazd i strzelają w opony, doprowadzając do zderzenia na placu budowy. 30-tonowy pojazd taranuje barykadę i rozbija się na ulicy w chmurze dymu, deszczu iskier i tłuczonego szkła. Rozplanowaniem sceny zderzenia, realizowanej przez 12 dni, zajął się Branko Racki („Świt żywych trupów”, „Pojutrze”). Do jej nakręcenia potrzeba było 46 kaskaderów i 25 autobusów. Jeden posłużył do rozbijania szyb, inny wzmocniono, aby nie rozpadł się w trakcie zderzenia, a kolejny przecięto na pół dla potrzeb dramatycznej kolizji, wieńczącej pościg. Do rejestracji spektakularnego zderzenia, kończącego pościg użyto 12 kamer. „Rozstawienie wszystkiego zajęło 3 tygodnie, a zniszczenie zaledwie 40 minut”, żartuje specjalista w dziedzinie efektów specjalnych Laird McMurray. Sceny rozgrywające się wewnątrz autobusu wymagały umieszczenia pod nim sterowanych komputerem poduszek powietrznych, dzięki którym osiągnięto efekt przechylenia i wstrząsu w momencie detonacji opon. Z podobnym pietyzmem do swojej roli podszedł sam Bruce Willis. Ceniony charakteryzator Jordan Samuel pomógł mu w ukazaniu problemów, z jakimi zmaga się jego bohater: nałogu i przedwczesnych objawów starzenia. Na twarz gwiazdora „nałożono” pęknięte naczynka, „powiększono” żyły, a twarz sztucznie poczerwieniono. Efekt utykania osiągnął Willis umieszczając pod prawą stopą kamień, z którym chodził w trakcie zdjęć. Przygotowując się do roli, Bruce Willis jeździł wraz z detektywem Mike’iem Keenanem (22-letni staż w nowojorskiej policji) na patrole po dzielnicy Brooklyn. W ten sposób poznał tajniki policyjnej procedury, uzbrojenia i języka, jakim posługują się funkcjonariusze. Keenan, który wcześniej służył swoimi wskazówkami twórcom serialu „Brygada ratunkowa”, nadzorował przebieg strzelaniny i pracę 250 aktorów, odgrywających role członków ekipy SWAT i innych funkcjonariuszy pojawiających się w filmie.

BRUCE WILLIS (Jack Mosley) Po zakończeniu studiów w Montclair State College, pochodzący z Jersey Willis zdobywał doświadczenie aktorskie grając w sztukach i dziesiątkach reklam telewizyjnych. Uznanie zdobył występując w „Fool for Love” Sama Sheparda na deskach teatrów off-Broadway’owych, a niezwykłą popularność jak również nagrody Emmy i Złoty Glob przyniósł mu serial „Na wariackich papierach”. Pierwszym kinowym sukcesem był występ u boku Kim Basinger w komedii „Randka w ciemno”, po którym zaprezentował światu swoją popisową postać - Johna McClane’a w „Szklanej pułapce” (która doczekała się dwóch sequeli). Do jego najpopularniejszych filmów należą ”Armagedon” Michaela Baya, „Szósty zmysł” i „Niezniszczalny” M. Night Shyamalana, „Piąty element” Luca Bessona, „Włamanie na śniadanie” Barry’ego Levinsona, „Ze śmiercią jej do twarzy” Roberta Zemeckisa, „Szakal” Michaela Catona Jonesa, „Jak ugryźć 10 milionów” Jonathana Lynna i „Jak ugryźć 10 milionów 2” Howarda Deutscha. Głosu użyczył szeregowi produkcji familijnych, m.in. serii „I kto to mówi” oraz kreskówce „Rugratsy szaleją”. Willis nie porzucił też zainteresowania teatrem. W 1997 roku założył A Company of Fools, kompanię teatralną, mającą na celu zapewnianie pracy aktorom w dolinie Wood River w Idaho i innych regionach USA. Wyreżyserował i zagrał w czarnej komedii Sama Sheparda „True West” w Liberty Theater, również w Idaho. Jako muzyk nagrał w 1986 roku album „The Return of Bruno”, z której singiel „Respect Yourself” dotarł do 5 miejsca na liście Billboardu. Trzy lata później wydał płytę „If It Don’t Kill You, It Just Makes You Stronger”, a w zeszłym roku ruszył w tournee ze swoim zespołem The Accelerators. MOS DEF (Eddie Bunker) Urodzony na Brooklynie artysta, którego talent daleko wykracza poza granice muzyki. Zadebiutował w 1996 roku albumem „Universal Magnetic”, na którym współpracował z legendarnym Talibem Kwelim. Ich kolejny projekt „Mos Def and Talib Kweli Are … Black Star” stał się jednym z najbardziej cenionych albumów w historii hip hopu. Solowym debiutem Mos Defa była wydana w 1999 roku płyta „Black on Both Sides”, która uzyskała status złotej. W kinie zwrócił na siebie uwagę rolami w „Bamboozled” Spike’a Lee, „Czekając na wyrok” u boku Halle Berry, „Showtime” z Robertem De Niro i Eddie’em Murphy, „Włoskiej robocie” z Edwardem Nortonem i Markiem Wahlbergiem, „Autostopem przez galaktykę” z Johnem Malkovichem i „W rękach Boga” z Alanem Rockmanem, za który otrzymał nominacje do Złotego Globu, nagrody NAACP i Golden Satellite. DAVID MORSE (Frank Nugent) Zaliczany do najbardziej wszechstronnych aktorów w Hollywood, debiutował w dramacie Richarda Donnera „Inside Moves”, a zwrócił na siebie uwagę krytyki rolami w filmach Seana Penna „Indiański biegacz” i „Obsesja”. Do jego najpopularniejszych filmów należą „Wyścig marzeń” z Kurtem Russellem, „Dowód życia” z Russellem Crowem i Meg Ryan, „Tańcząc w ciemnościach” Larsa von Triera u boku Bjork, „Zielona mila” z Tomem Hanksem, „12 małp” z Bruce’em Willisem i Bradem Pittem, „Twierdza” z Seanem Connery i Nicolasem Cage’em oraz „Ucieczka gangstera” z Kim Basinger i Aleckiem Baldwinem. Morse dał się również zauważyć jako aktor telewizyjny, zwłaszcza w uhonorowanym nagrodą Emmy dramacie „St. Elsewhere”, serialu „Hack” i filmach „Braterstwo Róży” oraz „Krzyk na pustkowiu”. W latach 1971-77 wystąpił w ponad 30 sztukach, wystawianych przez Boston Repertory Company. Na Broadway’u debiutował w inscenizacji „Na nabrzeżach”. Za główną rolę w off-Broadway’owskim „How I Learned to Drive” otrzymał nagrody Drama League, Lucille Fortel i Drama Desk. Drama Logue Award otrzymał za rolę w „Myszach i ludziach”, wystawionych w Los Angeles. CYLK COZART (Jimmy Mulvey) Ma na koncie ponad 30 filmów i 20 produkcji telewizyjnych, ale podkreśla, że aktywność na polu filmowym służy mu przede wszystkim do wspierania działalności charytatywnej takich organizacji jak „Hoops for Hope”, National Make-A-Wish Foundation, za co został wyróżniony przez mera Los Angeles Richarda Riordana. Zagrał w takich przebojach jak „Teoria spisku” „Biali nie potrafią skakać”, „Troje do tanga”, „Na linii ognia”, „Hot Shots!”, „Kumpel do bicia” i „Egzekutor”. Obecnie przygotowuje film o życiu Marvina Gaye’a „What’s Going On?”. Współprodukcje także swój pierwszy album muzyczny, na którym można usłyszeć dwie kompozycje jego autorstwa.

RICHARD DONNER (Reżyseria) Rozpoczynał karierę jako aktor w telewizyjnej adaptacji „Of Human Bondage” W. Somerseta Maughama. Po przeprowadzce do Los Angeles powierzono mu reżyserię serialu telewizyjnego „Wanted: Dead or Alive”, w którym grał jego przyjaciel Steve McQueen. Dalsze projekty telewizyjne, w których sprawdzał swoje umiejętności, to: „Strefa mroku”, „Ścigany” i „Kojak”. W 1975 roku nakręcił swój pierwszy wielki przebój „Omen”, po którym przyszła seria wysokobudżetowych sukcesów: „Superman”, „Zaklęta w sokoła”, 4 części „Zabójczej broni”, „Maverick” z Melem Gibsonem i Jodie Foster, „Zabójcy” z Sylwestrem Stallone, Antonio Banderasem i Julianne Moore oraz „Teoria spisku” z Melem Gibsonem i Julią Roberts. Donner jest również producentem takich szlagierów kinowych jak „Uwolnić orkę” (1-3) i „Zaginieni chłopcy”, a także serialu stacji HBO „Opowieści z krypty”. RICHARD WENK (Scenariusz) Urodził się w New Jersey, obecnie mieszka w Los Angeles. Współpracował z takimi producentami jak Dean Devlin, Ridley Scott, Joel Silver i Jerry Bruckheimer. AVI LERNER (Produkcja) Jeden z najbardziej doświadczonych producentów w Hollywood, zasiadający w zarządzie firm Nu Image, Inc i Millenium Films Inc. Ma na swoim koncie ponad 270 filmów. Absolwent ekonomii na uniwersytecie w Tel Avivie, służył w izraelskiej armii, zanim otworzył pierwsze w swoim kraju kino samochodowe. Po rozszerzeniu działalności o kolejne sieci kin i inwestycjach na rynku wideo, przeniósł się do Afryki, gdzie wyprodukował m.in. „Kopalnie króla Salomona” (z Richardem Chamberlainem i Sharon Stone). Jako dyrektor MGM U.K., a następnie współzałożyciel Nu Image dał się poznać jako producent filmów sensacyjnych i science fiction z udziałem Jean-Claude’a Van Damme’a, Stevena Seagala i Dolpha Lundgreena. Obecnie jego firma przygotowuje m.in. „Czarną Dalię” Briana De Palmy ze Scarlett Johansson, Hilary Szwank i Joshem Hartnettem, „The Wicker Man” z Nicolasem Cage’em, „Death and Life of Bobby Z” z Paulem Walkerem i Laurence’em Fishbournem i „Lonely Hearts” z Johnem Travoltą, Salmą Hayek, Jaredem Leto i Jamesem Gandolfinim. RANDALL EMMETT (Produkcja) Absolwent New World School of The Arts, twórca 40 filmów, z których wiele pokazano na festiwalach w Sundance, Berlinie i Toronto i nominowano do Independent Spilit Award. Jest współwłaścicielem Emmett/Furla Films - firmy, która wraz z Nu Image/Millennium Films odpowiedzialna jest za sukcesy „Amityville” z Ryanem Reynoldsem i „Edisona” z Austinem Timberlake’iem, Morganem Freemanem i Kevinem Spacey’em. Wkrótce swoją premierę będą miały również „88 Minutes” z Alem Pacino, „The Wicker Man” z Nicolasem Cage’em i „The Contract” z Johnem Cusackiem i Morganem Freemanem. JOHN THOMPSON (Produkcja) W latach 80. i 90. zajmował się produkcją takich ważnych dzieł włoskiej kinematografii jak „Otello” Franco Zefirellego (2 nominacje do Oscara, American Critics Award), „Salome” Claude’a D’Anna, „Camorra” Liny Wertmuller, „Wszystko dla gości” Paula Schradera i „Wiosenne wody” Jerzego Skolimowskiego. Po powrocie do Los Angeles zajął się działem produkcji w Millenium Films, nadzorując prace nad takimi filmami jak „Amrican Perfekt”, „Ginewra”, „Prozac Nation”, „Replikant” i „Champion”. DANNY DIMBORT (Producent wykonawczy) Niezwykle doświadczony producent, który w latach 80. odpowiedzialny był za dział sprzedaży w Cannon Films - najprężniej działającej wytwórni epoki gwałtowanego rozwoju wideo. Po połączeniu Cannon/Pathe z MGM w 1990 roku został dyrektorem działu dystrybucji. W 1992 roku wraz z Avi Lernerem założył Nu Image, a 4 lata później Millennium Films, który poza dostarczaniem atrakcyjnych tytułów wideo, poświęciły się także produkcji kinowej. Obecnie firmy te realizują 15-18 filmów rocznie, przy budżetach sięgających od 3 do 60 milionów dolarów. Poza 42-letnim doświadczeniem w dystrybucji Dimbort budzi podziw u specjalistów z branży swoim nieprzeciętnym talentem negocjacyjnym i instynktem, dzięki któremu potrafi wyczuć potencjał filmu na różnych rynkach. GLEN MacPHERSON (Zdjęcia) Ostatnio wykonał zdjęcia do komedii z Martinem Lawrence’em „Kontrola gniewu” i filmu akcji „Z podniesionym czołem”, w której główną rolę zagrał The Rock. Do największych przebojów, nad którymi pracował, należą: „Kolejny piątek”, „Mroczna dzielnica”, „Romeo musi umrzeć” i „Ściągany”. Był operatorem filmu Gilles MacKinnon „Regeneration”, za który otrzymał nominacje do nagród Genie i Kanadyjskiego Stowarzyszenia Operatorów. ARV GREYWAL (Scenografia) Urodzony w Bombaju, przeniósł się wraz z rodziną do Kanady, gdzie ukończył University of Waterloo i parał się architekturą. Za sprawą filmów „Dog Park”, „American Psycho”, „Existenz” i „Mutant” ćwiczył się w fachu scenografa. Jego największymi sukcesami są „Ziemia żywych trupów” George’a A. Romero, „Pacyfikator” „Świt żywych trupów”, „Godsend”, „Pająk” Davida Cronenberga, „K-19” i „Odnaleźć siebie” Gusa Van Santa. VICKI GRAEF (Kostiumy) Studiowała malarstwo na San Francisco Art Institute, stawiała pierwsze kroki jako kostiumolog projektując sceniczne stroje dla muzyków. Od 20 lat przygotowuje kostiumy do filmów kinowych i telewizyjnych, np. „Atak na posterunek”, „Witamy w Mooseport”, „Troje do tanga”, „Dick Tracy”, „Ojciec chrzestny III” i seriali „Kochane kłopoty” oraz „Witchblade”. STEVEN MIRKOVICH (Montaż) 16 PRZECZNIC jest jego 27 filmem, spośród których najpopularniejsze to „Wielka draka w chińskiej dzielnicy” Johna Carpentera, „Con Air - Lot skazańców”, „Tajna broń”, „Duch i mrok” oraz „Koszmar minionego lata”. Jego najbardziej prestiżowym projektem była niewątpliwie „Pasja” w reżyserii Mela Gibsona. Jest dziś jednym z najbardziej poszukiwanych montażystów, często zatrudnianym do nanoszenia ostatecznych poprawek w niemal gotowych filmach. KLAUS BADELT (Muzyka) Hollywood zauważyło go dzięki współpracy z Hansem Zimmerem i Michaelem Kamenem. Pracował nad kompozycjami do uhonorowanego Oscarem „Gladiatora”, „Cienkiej czerwonej linii”, „Mission Impossible 2” i „X-Men”. Skomponował ścieżki dźwiękowe do takich hitów jak „Constantine”, „Przysięga” Chena Kaige, „Rekrut”, „Wehikuł czasu”, „Piraci z Karaibów” oraz „Posejdon”.