To był pomysł samej reżyserki. Chciała, by aktorzy grający główne role brzmieli jak Polacy mówiący po angielsku.
W USA (i nie tylko) istnieje ogólne przekonanie, że Polacy mówią po angielsku z charakterystycznym akcentem. Co jest poniekąd prawdą i sama jestem w stanie to zauważyć na międzynarodowych wideokonferencjach przeprowadzanych w języku angielskim. Polaka bardzo łatwo można poznać po akcencie. Tak samo jest z Rosjanami, oni mają swój charakterystyczny akcent, a my swój. Mam tu na myśli osoby dorosłe, bo oczywiście w dzisiejszych czasach dzieci mówią niezwykle płynnie w języku angielskim ze względu na to, że mają z nim styczność od małego, ten język obecny jest wszędzie, mamy coraz więcej obcokrajowców, coraz więcej ludzi też wyjeżdża na wakacje za granicę. Dodatkowo w slangu coraz częściej są stosowane angielskie zamienniki polskich słów. Kiedyś, niestety człowiek uczył się angielskiego w szkole rozmawiając wyłącznie z Polakami i na tym utrwalanie słownictwa oraz wymowy na ogół się kończyło.
Wracając do filmu: oglądałam niedawno wywiad z Jessicą Chastain, w którym wspominała o tym, że uczyła się przez jakiś czas polskich słów i polskiej wymowy po to, by brzmieć jak Polka mówiąca po angielsku.
Sam pomysł na akcent spotkał się z dość sporą krytyką, głównie w Stanach Zjednoczonych.

Jedna z wypowiedzi, autor Kevin Lincoln:
Polish people don’t speak Polish with Polish accents. They just speak Polish. By afflicting the actors with what amounts to an affectation, the film may be signaling to the audience that, hey, these are Poles, but it’s also betraying the whole nature of language. Accents are a sign of otherness, a meaningful signifier of the migrant; characters are being othered that shouldn’t be othered, or at least not in that way. And the more Jessica Chastain sounds like a Polish person speaking English, the more the audience is going to be like, “Hey, Jessica Chastain worked really hard to sound like a Polish person speaking English!”