Mnie tam się najbardziej podobała druga, ostatnia jest też spoko, a pierwszą uważam za najsłabszą. Kwestia gustu jak widać, ale ciężko ocenić właśnie przez to, że Karan Johar spaprał sprawę, a i Zoya Akhtar dała się chyba za bardzo ponieść stereotypom (to, że mały chłopiec chce być tancerzem nie znaczy, że pragnie też być dziewczynką).