Ktoś tu napisał, że ta bajka to próba ocieplania wizerunku. Ujmę to inaczej. Bajki mają szczęśliwe zakończenia.

Siedzę czasem przy ciemnym stole i myślę, że po tylu latach człowiek zaczyna rozumieć, że szczęśliwe zakończenie nie oznacza, że krzywda nagle przestaje istnieć. Tego, co się wydarzyło, nie da się wymazać. Można jednak sprawić, aby podobnej krzywdy było mniej.

Dlatego, kiedy patrzę na tę historię sprzed tysięcy lat, myślę również o tym, co dzieje się dzisiaj. I czytam między słowami: zakończenie..., rozpoczęcie przywracania normalności w..., zadośćuczynienie... .

Nie wiem, czy wystarczy do tego wola tych, którzy podejmują decyzje. Wiem natomiast, że bez takiej woli trudno cokolwiek naprawić. A czasem wola zaczyna się znacznie niżej — przy zwykłych ludziach, którzy przestają godzić się na kolejne cierpienie.

Cierpienie nie zniknie od samego patrzenia na nie. Ale może go być mniej. Zależy to od decyzji ludzi, którzy mają władzę, ale również od tego, jak wielu zwykłych ludzi powie: dalej już nie.

Nie namawiam do bojkotu. Wręcz przeciwnie — kup bilet, zobacz, posłuchaj tej opowieści. Tylko siedząc później przy swoim stole, spróbuj pomyśleć nie tylko o tym, jak pięknie kończą się bajki, ale również o tym, co musiałoby się wydarzyć, żeby pewnego dnia podobną historię można było naprawdę zakończyć.