Nie zrozumiałeś tego filmu.

mozesz nam wszystkim wytłumaczyć w takim razie jak powinismy zrozumiec ten film? A najlepiej zrob rozpiske, w której minucie filmu mamy sie smiac, w której smucic, a w której złoscić. Generalnie daj nam wskazówki na całe życie, bo ty wielki znawca wszystkiego, wszystko wiesz i rozumiesz, nie to co my, co nawet nie potrafimy poprawnie i po linii partii zrozumieć i docenić tego filmu.

Ten film przygląda się nam, światu, społeczeństwu i mówi, że w obliczu nieuniknionej zagłady wszyscy stają się groteskowi, ponieważ jakiekolwiek działania tracą wtedy sens i stają się absurdalne. Pokazuje jak w takiej sytuacji ludźmi rządzą nieracjonalne mechanizmy psychologiczne takie jak szukanie kozłów ofiarnych na których można zrzucić winę, szukanie pomocy u Boga czy popadanie w szaleństwo.

Dostrzegam tę interpretację, ale zrozumienie zamysłu twórcy nie oznacza, że trzeba uznać jego realizację za udaną. Groteska, szukanie kozłów ofiarnych czy ucieczka w religię mogą być interesującymi reakcjami na katastrofę, ale nie usprawiedliwiają chaotycznego scenariusza, nachalnego humoru i braku dyscypliny narracyjnej. Nie zgadzam się również, że w obliczu zagłady wszelkie działania tracą sens. Właśnie wtedy decyzje ludzi i ich konsekwencje nabierają szczególnego znaczenia. Tymczasem „Digger” częściej wyśmiewa irracjonalność bohaterów, niż próbuje zgłębić jej mechanizmy. Moim problemem nie jest więc niezrozumienie alegorii, lecz sposób jej przedstawienia.

Mam bardzo podobne odczucia, choć nie obwiniałbym samej konwencji kina artystycznego. Problemem „Diggera” jest przede wszystkim brak dyscypliny narracyjnej. Wątek Maggie mógł uczłowieczyć Diggera, ale sprowadzono go do absurdalnych żartów i nachalnych interpretacji. Z kolei zaginięcie samolotu z córką Curtisa tworzy sztuczne napięcie, które zostaje równie banalnie rozwiązane. Nieustanne wrzaski, karykaturalne postacie i burzenie czwartej ściany tylko pogłębiają chaos. Największa ironia polega na tym, że znacznie ciekawszy świat dystopijny zmarginalizowano na rzecz tych niedorzeczności. Filmowi nie zabrakło ambicji ani pomysłów, lecz umiejętności przekucia ich w spójną historię. Również oceniłem go na 3/10.

Tracą sens jeśli nie możesz realnie niczego zrobić aby zatrzymać zagładę. Wątek córki Curtisa był po to aby pokazać, że Ci bogaci wydobywający ropę nie są aż tak źli, nie gorsi od tych zwykłych ludzi, którzy na nich zrzucają całą winę. Bo wiadomo kto tę córkę uratował.

Najwyraźniej nie lubisz absurdalnych filmów i tyle. Kot był w opór śmieszny.

@Krisu_3 Wątek córki w samolocie: 
Wątek ten ilustruje ludzką hipokryzję i konformizm. Curtis przeżywa wewnętrzny dramat i panikę, wiedząc, że życie jego córki jest zagrożone. Mimo to, zamiast rzucić wszystko i szukać dziecka, nakłada perukę, wychodzi na scenę i kontynuuje próbę. To metafora naszego globalnego zachowania wobec zmian klimatycznych – wiemy, że nadchodzi katastrofa i zagrożona jest przyszłość następnych pokoleń, ale nie przerywamy naszego codziennego "przedstawienia" i stylu życia. 
Poza tym spektakl, w którym gra Curtis, opowiada o katastrofie ekologicznej z przeszłości, wywołanej przez Diggera. W tym samym czasie, córka Curtisa utknęła w samolocie z powodu potężnego huraganu. Reżyser pokazuje w ten sposób bezlitosną ironię: podczas gdy dorośli na scenie "wyśmiewają" i nadrabiają miną przeszłe błędy korporacji, ich własne dzieci tu i teraz ponoszą namacalne skutki tamtych decyzji. Kataklizm ze sceny staje się dla Curtisa przerażająco realny.
Po drugie kiedy linie lotnicze nie są w stanie zlokalizować samolotu, Curtis przyjmuje pomoc od Kenny'ego. Kenny za pomocą swoich prywatnych satelitów i sieci wywiadowczej bez problemu odnajduje dziewczynę. Pokazuje to bezradność zwykłego człowieka i całkowite uzależnienie mas  od oligarchów, którzy najpierw niszczą świat, a potem jako jedyni posiadają technologię, by "uratować" jednostki.

Wątek kota: 
Maggie reprezentuje cały przemysł naftowy i energetyczny. Digger panicznie boi się śmierci kota i za wszelką cenę sztucznie podtrzymuje go przy życiu, pompując w niego absurdalne środki. To idealny obraz współczesnego świata: system gospodarczy oparty na ropie jest przestarzały, toksyczny i „umierający”, a globalne elity robią wszystko, by reanimować ten niszczycielski model, zamiast pozwolić mu odejść na rzecz ekologicznych alternatyw.
Kotka jest również metaforą naszej planety ulegającej degradacji. Digger deklaruje ogromną miłość do Maggie, ale poprzez swoje „leczenie” i zaborczość zadaje jej cierpienie. Narzuca jej nienaturalne terapie, aby utrzymać iluzję własnego komfortu. W jednej z kluczowych scen Maggie gryzie Diggera w palec – to dosadny symbol natury, która w końcu boleśnie odpłaca się człowiekowi za próby jej bezwzględnego kontrolowania.
Maggie reprezentuje też cynizm i wybiórczą empatię elit. Digger, który swoimi wierceniami doprowadza do globalnej katastrofy ekologicznej, przeznacza fortunę na prywatną opiekę nad jednym kotem. Reżyser wyśmiewa w ten sposób bogatych filantropów i korporacje, które wydają miliony na pokazowe, miniaturowe akcje charytatywne (jak ratowanie jednego zwierzaka czy sadzenie drzewek), podczas gdy ich własna podstawowa działalność dewastuje życie milionów ludzi na całym świecie