Miałem nie iść do kina na „Diggera”. Nie przekonał mnie on zwiastunami, ani opisem. Zmieniłem jednak zdanie i wybrałem się na ten film, gdyż dawno już żaden film nie zebrał tak skrajnych recenzji. Jedni uznają go bowiem za klapę, inni pieją z zachwytu. Jaki więc jest „Digger”?
Nowy film Alejandro Gonzáleza Iñárritu jest filmem niezwykłym. Bez wątpienia mamy tu do czynienia z niezwykle artystycznym tworem, o nierównym tempie. Sceny niezwykle dynamiczne, przeplatają się z potencjalnie monotonnymi dla widza. W filmie doświadczymy masy scen humorystycznych, gdzie jednak humor jest mało wysublimowany, wręcz głupkowaty, co w połączeniu z dość złożoną problematyką daję mieszankę trudną do przełknięcia dla przeciętnego widza.
Co do moich odczuć film rozbawił mnie kilkukrotnie, lecz idąc do kina zawsze szukam przede wszystkim ciekawej tematyki, skłaniającej do refleksji i pod tym kątem „Digger” nie rozczarowuje, ani trochę.
Po pierwsze- film jest absurdalny, jednakże ów absurd nie jest tylko narzędziem satyry służącym komediowym celom produkcji Iñárritu. Stanowi on także diagnozę rzeczywistości. Digger "bohatersko próbuje uratować świat" przed katastrofą, którą sam wywołał (Chruszczow byłby dumny). Tytułowy bohater „Diggera” oraz władze USA próbują dobrze medialnie sprzedać największą katastrofę w historii. Chyba naczytali się Schopenhauera i zbyt dosłownie zrozumieli cytat „świat jest moim przedstawieniem”- cóż nie gdy stajesz twarzą w twarz z destrukcyjną siłą natury.
Apropos rządzących, film wyśmiewa administrację urzędującego prezydenta USA i jego mesjanistyczne ambicje i myślenie na chłopski (amerykański) rozum, że nie problemu, którego nie dałoby się rozwiązać atomówką. W filmie mamy ewidentne nawiązanie do pewnego wydarzenia z tego roku, gdy sztab prezydenta modli się w intencji wsparcia opatrzności dla prezydenta Compsona, który powinien już dawno być na emeryturze, bo nie nadaje się do rządzenia i powinien raczej zadbać o swoje zdrowie niż decydować o losach świata.
Przechodząc do obsady to oczywiście pierwsze skrzypce gra Tom Cruise, który ewidentnie gra rolę oscarową (może chce pójść śladami DiCaprio i liczy że przy pomocy Iñárritu i on sięgnie po statuetkę). W Diggerze daje popis swego aktorstwa. Gra postać magnetycznego, wyrafinowanego biznesmena- polityka, który mimo że doprowadził do katastrofy, oczywiście dla pieniędzy, narracyjnie dąży aby wyjść na bohatera. W tym celu dostajemy kilkuminutową scenę przemówienia „Diggera” w parlamencie Europy, gdzie Rockwell (Digger) nie wymiguje się od odpowiedzialności za katastrofę, ale próbuje rozszerzyć odpowiedzialność za nią na wszystkich ludzi, co z jednej strony jest perfidnym zabiegiem retorycznym, nie pozbawionym jednak pewnych racji, co też jest warte podkreślenia.
Rockwell jest jednak tylko człowiekiem, absurdalnym clownem miliarderem, który mimo że ma wszystko nie potrafi zbudować normalnej zdrowej relacji. Zostaje mu tylko kot, który go nienawidzi, ale że jego pan go potrzebuje, ma przedłużane życie i męki, bo człowiek się nie poddaje i uparcie toczy bój z naturą, która ostatecznie i tak daje mu w kość i go pokonuje, ale ten nie chce się z tym pogodzić i gdy nie ma już kota, nosi ze sobą jego prochy. Niemniej nawet i tak uparty człowiek jak Digger nie wygra z naturą i w końcu zdaje sobie z tego sprawę.
Jedyną rodziną Diggera jest jego siostra Emma (w tej roli Sandra Hüller), jej matka i jej mały syn. Emma z jednej strony nie cierpi brata, gdyż jako przyrodnia siostra miliardera żyje w jego cieniu, a z drugiej strony jest od niego zależna i musi przy nim trwać. Sandra Hüller mimo niewielkiej roli w filmie znów (moim zdaniem) pokazuje klasę aktorską, a sceny, w których pojawia się na ekranie są naprawdę zabawne, mimo że sytuacyjny humor jest jak już wspomniałem dość głupkowaty, to jednak pasuje do aburdalnego charakteru filmu.
Warta uwagi jest też postać grana przez Riza Ahmeda- Dr. Ganesha. Ten jest naukowcem, wskazującym ludziom sprawującym władzę na problemy, które ich nie obchodzą, przynajmniej do czasu, aż sytuacja będzie krytyczna. Iñárritu zdaje się wskazywać, że naukowcy, powinni mieć decydujący głos w sprawach klimatu, gdyż mają specjalistyczną wiedzę. Niestety brak im sprawczości, a rządzący wykorzystają ich w grze medialnej, by politycznie wyjść na katastrofie jak najlepiej, a nie by rozwiązać realnie istniejący problem.
Film ma swego rodzaju kompozycję ramową. Jest tragikomedią w tragikomedii- opowieść o katastrofie ekologicznej wywołanej przez „kretynów (kopalnych😉)” jest swego rodzaju terapią dla dotkniętych nią ludzi. Służy obśmianiu przywódców, którzy dla pieniędzy i politycznych korzyści doprowadzili do katastrofy, z której konsekwencjami zwykli ludzie wciąż muszą się mierzyć. Jest to też jednak ostrzeżenie dla nas, aby zadbać o naszą planetę, bo inaczej pozostanie nam jedynie śmianie się z naszych głupkowatych przywódców, ale będzie to niestety śmiech przez łzy.

9/10