Nie ma sensu opisywać fabuły "Sakebi" (2006) Kiyoshi Kurosawy, gdyż poprzedni recenzenci już to zrobili. Kurosawa to mistrz budowania gęstego, psychologicznego niepokoju w J-horrorze, a zjawa kobiety w czerwonej sukni to jeden z najbardziej sugestywnych obrazów z jego twórczości. Czerwień na tle surowych lub industrialnych przestrzeni działa niezwykle mocno na zmysły. Ta wizualna symbolika ma ogromną siłę wyrazu.
Fabuła "Sakebi" kręci się wokół śledztwa w sprawie serii makabrycznych morderstw. Kurosawa buduje tło tych bezlitosnych utopień z opuszczonych, surowych, industrialnych przestrzeni i miejsc naznaczonych pustką. Film oferuje sporo sugestywnej grozy i moim zdaniem dorównuje melancholią i mrokiem "Kairo" (2001).
Postać tajemniczej zjawy w czerwieni (w tej roli Riona Hazuki) to majstersztyk operowania kolorem i przestrzenią. Pojawia się ona niespodziewanie m.in. w półmroku opuszczonego przybrzeżnego budynku, w mieszkaniu detektywa Yoshioki. Intensywna, krwistoczerwona sukienka kobiety stanowi ostry kontrast dla szarości, industrialnego brudu i chłodnych barw współczesnego Tokio. Woda w "Sakebi" pełni rolę złowrogiego medium - symbolu rozkładu, pamięci i tego, co wypchnięte do podświadomości, a co domaga się wypłynięcia na powierzchnię. Zjawa kobiety w horrorze Kurosawy stanowi uosobienie wypartego, psychicznego ciężaru i sumienia, od którego nie da się uciec. Urzekła mnie melancholijna atmosfera tego wysmakowanego kryminału/horroru.
Wreszcie ponury, niszczejący przybrzeżny gmach nad kanałem to (jak mniemam) dawny szpital psychiatryczny (sanatorium/zakład zamknięty). To nadbrzeżna strefa Zatoki Tokijskiej, być może okolice dzielnicy przemysłowej Ariake i tamtejsze kanały przemysłowe. Kurosawa uwielbiał ten rejon (wracał do niego również w "Cure" i "Kairo"), ponieważ dla niego ta wilgotna, rozpadająca się architektura przemysłowo-magazynowo-szpitalna była fizyczną manifestacją samotności i rozkładu więzi międzyludzkiej w nowoczesnej metropolii.
Czas trwania: 104 minuty. Seans numer jeden.