Choć to film o kryminalistach, pada w nim tylko jeden strzał (może dwa), ale czy rzeczywiście w kinie gangsterskim muszą się strzelać? Nie! Wystarczy, że Tom Hardy skradnie cały show w podwójnej roli braci bliźniaków - normalnego i nienormalnego. Bankowo zapomnisz, że to jeden i ten sam aktor. Dodam, że była tam scena, w której lali się między sobą, a było to absolutnie bezbłędne, tym bardziej, że lali się jak bracia, a nie jak wrogowie - to nie była przemoc, a komunikacja, której nikt z zewnątrz nie rozumiał i widać to było nawet po świadkach zdarzenia. Jeśli masz co najmniej jednego brata, to na pewno będziesz się zalewał, jak ja.

Tak więc: nieszablonowy popis Hardyego, osobliwy klimat brytyjskiej gangsterki lat 50-60', psychologia bohaterów i ich relacji oraz humor (tak, jest tam specyficzny, angielski rodzaj humoru). To są mocne punkty tego filmu. Nie jest to "Ojciec chrzestny", "Kasyno" albo "Chłopcy z ferajny", ale tak właśnie wyglądać powinny filmy gangsterskie, które nie są klasykami gatunku. Obejrzałem 18 filmów z T.H. i tutaj na chwilę obecną są to najlepiej zagrane przez niego role. Rola... role.

Reggie do wrogów: "Zanim zaczniemy, powiem wam kawał: do baru wchodzi schizofrenik paranoidalny..." i nagle z tyłu wyłania się psychiczny braciak i wali z całym impetem po łbach wrogów, nie jednym, a dwoma łomami. To było - nomen omen - legendarne.

Zdziwiło mnie, gdy sprawdziłem, że reżyser/scenarzysta filmu to Amerykanin. Myślę, że doskonale wyczuł klimat i specyfikę Londynu lat 60'.