Magiczna karuzela Pressbooks

Oto Magiczna Karuzela na której spotykają się mali bohaterowie: Dyziek – pies kudłacz. Kocha cukierki i swoją panią – Florę. Euralia – krowa operowa. Myśli, że jest obdarzona niezwykłą urodą, a ma tylko jednego adoratora – ślimaka Bartosza Pędziwiatra. Przekonana, że jest najlepszą śpiewaczką operową nie zauważa, że wielu doprowadza swoim śpiewem do bólu głowy. Na szczęście okaże się, że jej umiejętności wokalne bardzo się przydadzą... Bartosz Pędziwiatr – ślimak sprinter pośród ślimaków. Zakochuje sie w krowie Euralii ale nie ma odwagi, by jej to wyznać. Coś jednak sprawi, że ślimak wyskoczy ze skorupki i wkroczy – oczywiście w swoim rytmie – do akcji. Powolny ślimak nauczy się podejmować błyskawiczne decyzje. Dylan - królik. Leni się i zieeeeeewa całymi dniami. Niespodziewanie zły czarownik Zibad uwalnia się z zamknięcia, w którym przebywał od dziesiątków tysięcy lat. Teraz król zimna zrobi wszystko, by na ziemi zapanowała epoka lodowcowa. Ma 3 dni, aby odnaleźć magiczne diamenty, które dadzą mu mrożącą moc nad całym światem. Nasi mali bohaterowie muszą pokonać Zibada, by ocalić świat. Czy pokonają złego czarownika i uratują ziemię przed zlodowaceniem? Rozpoczyna się wyprawa pełna niebezpieczeństw i fantastycznych przygód…

Pierwsze obroty karuzeli Krótka historia serii i jej twórcy 5 października 1964 r. widzowie stacji ORTF odkrywają świat „Magicznej karuzeli”. Serial telewizyjny w całości realizowany przy użyciu kukiełek, animowany klatka po klatce (stop-motion), jest pierwszym w swoim gatunku. Jego twórcą jest Serge Danot. W tym czasie w telewizji kolor jeszcze nie istnieje, ani Dyziek - pies, który stanie się głównym znakiem rozpoznawczym serialu. Serge Danot ma dopiero 33 lata. Samouk, który uczy się zawodu w studio Cinéastes Associés, był w nim początkowo zatrudniony jako... sprzątacz. Po zrealizowaniu kilku reklam zabiera się do pracy nad pilotem „Magicznej karuzeli”. Dyrektorzy ORTF zauroczeni pomysłem, zamawiają serię składającą się z 30 odcinków. W garbarni swojego ojca niedaleko Nantes, Danot tworzy własne studio – La Feuillée. Taki był początek pięknej przygody, która trwa do dziś, pomimo odejścia w 1990 r. ojca - założyciela. Do chwili obecnej powstało ponad 500 odcinków „Magicznej karuzeli”. Seria była rozpowszechniana w ponad 60 krajach, od Stanów Zjednoczonych po Japonię, ze szczególnym uwzględnieniem Wielkiej Brytanii, gdzie film stał się obiektem kultu nawet większego, niż we Francji. Dyziek w walce ze strasznym czarownikiem – Zibadem. O scenariuszu Aby przenieść serial na pełnometrażowy film, poza wykonaniem liftingu technologicznego, trzeba było znaleźć nową wielowątkową i pasjonującą historię. Ponieważ poszczególne odcinki miały jedynie po 5 minut, film pełnometrażowy wymagał wielu zmian podyktowanych wymogami narracji. Raoff Sanoussi – scenarzysta, tak opowiada o filmie: „Przejście do pełnego metrażu nie było aż tak trudne, jakby się mogło wydawać”. Pisanie tej historii było fantastycznym przeżyciem. Idea była taka, żeby trochę odejść od sposobu opowiadania stosowanego w serialu. Był on dobry dla pięciominutowych odcinków, ale pełny metraż to co innego. Wyobraziliśmy więc sobie ten świat na nowo”. Nowy świat i nowy wymiar fabularny. Po raz pierwszy zło wkrada się do magicznego świata Boi Joli. Poznajemy złego czarownika Zibada, który wtrącony do więzienia przez antycznych mieszkańców Magicznej karuzeli zdoła się uwolnić po dziesięciu tysiącach lat, by ponownie zagrozić planecie. Stéphane Sanoussi – scenarzysta, wyjaśnia: „Postanowiliśmy wnieść więcej emocji do wydarzeń, do zachowań bohaterów i dialogów. Krótko mówiąc – nadać większej dynamiki. Wprowadzenie zła do świata Boi Joli było niezbędne. Jeśli chce się pokazać pewne cechy charakteru, czy osobowości poszczególnych postaci, trzeba je postawić w sytuacji zagrożenia. Naszym głównym celem było przedstawienie widzom historii pełnej napięcia i zdarzeń. No i Dyziek ratujący świat... ten pomysł podobał nam się najbardziej”. Oczywiście scenarzyści cały czas mieli na uwadze to, by nie wypaczyć ducha oryginału. Wraz ze swoimi angielskimi kolegami zaadaptowali francuską wizję świata Dyźka, urozmaicając ją o elementy brytyjskie. „Kiedy Serge Danot sprzedał pierwsze odcinki do BBC – zauważa Stéphane Sanoussi – Anglicy sami dostosowali je do gustów swojej publiczności. My natomiast ściśle współpracowaliśmy z nimi, co przyniosło efekt w postaci historii uniwersalnej”. I tak historia nabrała kształtu. O pracy nad filmem Praca nad filmem, począwszy od etapu scenariuszowego, poprzez rysowanie storyboardu i animację, po efekt końcowy, trwała cztery lata. „Magiczna karuzela” jest pierwszym samodzielnym filmem Jeana Duala, po 15 latach pracy dla Disneya. Choć poprzeczka projektu była podniesiona wysoko, Duval znalazł mocne wsparcie z zgranym i zmotywowanym zespole twórców filmu. „Praca nad animacją trwa bardzo długo, ale za to każdy etap przynosi ci mnóstwo satysfakcji. W miarę jak nakładasz poszczególne warstwy, obserwujesz jak film nabiera kształtu. To strasznie cieszy”. „Trzeba umieć odpowiadać na wszystkie pytania, które zadają animatorzy. Ale kiedy współpracuje się z takim kreatywnym i zmotywowanym zespołem, jak to miało miejsce w moim przypadku, wszystko to staje się dużo łatwiejsze. Każdy był perfekcjonistą w swojej dziedzinie. „W studiu Action Synthèse w Marsylii wraz z reżyserami i producentami filmu ponad 80 grafików komputerowych odpowiedzialnych za poszczególne elementy animacji pracowało z pasją ramię w ramię”. „Produkcja filmu animowanego przypomina budowanie domu” – wyjaśnia Laurent Rodon. Należy skoordynować wszystkie prace, by nic się nie zawaliło”. Pascal Rodon dodaje: „Poza efektywną koordynacją poszczególnych elementów projektu, która wymaga zróżnicowanych umiejętności, konieczne jest oparcie się na osobach odpowiedzialnych za kluczowe działania. Są to: dyrektor produkcji, który jest odpowiedzialny za nadzorowanie postępów w pracach; reżyser, który zajmuje się narracją i animacją; oraz dyrektor artystyczny, który przez cały czas dba o spójność estetyczną filmu”. Dyrektor artystyczny Lilian Fuentefria wyjaśnia: „Cały czas dbaliśmy o to, by zachować oryginalne kolory, ubrania, czy sposób mówienia poszczególnych bohaterów. Poza tym zupełnie nie mieliśmy ochoty np. ubierać Margot w skórę tylko po to, żeby wyglądała bardziej współcześnie. Strona estetyczna filmu była bardzo szczegółowo rozważana”. Lilian kontynuuje: „Oryginalnie postacie bohaterów są bardzo proste. Z jednej strony była to zaleta, ale z drugiej – spora niedogodność. A to dlatego, że w 3D trzeba było podkreślić pewne detale, wymyślić poszczególne elementy ekspresji, nadać bohaterom wigoru, rozwinąć postaci. To samo zrobiliśmy np. z karuzelą, która jest dużo większa, niż w oryginale”. Szkic taki raz wykonany służy później modelującym jako podstawa do pracy nad bohaterami i tłem”. „Dobry animator to taka osoba, która posiada duszę zarówno aktora, jak i reżysera, choreografa, rysownika, obserwatora, czy nawet poszukiwacza... Krótko mówiąc, to nie może być jedynie informatyk. On musi mieć tę wrażliwość, która pozwala tchnąć w postać życie”. Sama postać Dyźka wymagała ośmiu miesięcy pracy. Frédéric Bonometti, dyrektor animacji opowiada: „Największy problem mieliśmy z jego sierścią. To było prawdziwe wyzwanie techniczne. Chcieliśmy, by poruszał się naturalnie – każdy włos osobno. To była gigantyczna praca. Łapy Dyźka są niewidoczne. To sprawia, że porusza się w szczególny, pełzający sposób. Zresztą każda postać „Magicznej karuzeli” porusza się charakterystycznie. Ślimak, królik, czy krowa nie poruszają się tak samo. To sprawiało, że nasza praca była jeszcze bardziej ekscytująca”. „Niesamowity rozwój technologiczny ostatnich dziesięciu lat umożliwił rzeczy, których wcześniej nie można było brać pod uwagę” – kontynuuje Bonometti. „Na przykład scena snu, w której wokół głowy Dyźka krąży siedemdziesiąt Margotek. Jeszcze parę lat temu było by to niemożliwe”. Kiedy już wszystkie szkice są gotowe, graficy komputerowi zabierają się za ożywianie świata. Chodzi tu o dział tekstur, który nadaje postaciom i otoczeniu kolorów. Następnie można się zabierać za animację sensu stricte. Animatorzy muszą teraz zebrać wszystkie informacje, odpowiednio je posegregować i w porozumieniu z dyrektorem artystycznym zdefiniować każdy plan pod kątem oświetlenia i głębi. „Podczas pracy nad filmem realizator spędza większość czasu w sali montażowej” - mówi Jean Duval. „To tam widzi się, jak poszczególne sceny współgrają ze sobą. Umożliwia to natychmiastowe przekazywanie animatorowi wskazówek dotyczących kierunku, który powinien nadawać pewnym sprawom”. Przy realizacji „Magicznej karuzeli” twórcy korzystali z tego samego oprogramowania, którego użył Pixar do produkcji „Toy Story” - czyli Softimage. W sumie przy produkcji filmu pracowało około stu osób. 400 komputerów użyto by przeliczyć wszystkie ujęcia, których było w sumie 1139. Jeden kadr mógł zawierać do 17 różnych warstw, a był renderowany od 12 godzin do 7 dni, w zależności od stopnia skomplikowania. W sumie ponad 100 000 zdjęć wymagało wykonania tej pracy. Ostatecznie same prace nad animacją i renderingiem trwały 33 miesiące. Pascal Rodon - producent ze studia Action Synthèse: „Podchodziliśmy do naszej pracy raczej skromnie i postrzegaliśmy ją jako kontynuację tego, co rozpoczął Serge Danot. Tak animatorzy, jak i cała ekipa zawsze mieli to na uwadze”. Dziś, kiedy prace nad filmem są skończone producent Pascal Rodon nie może wyjść z zachwytu: „Byłem zdumiony i poruszony rezultatem. Nasze marzenie nabrało realnych kształtów. Choć jeszcze trudno mi uwierzyć, że to wszystko się udało. To, że nigdy się nie poddaliśmy i udowodniliśmy niedowiarkom, że we Francji można wyprodukować film animowany najwyższej klasy dało nam ogromną satysfakcję”.

Dyziek Pies kudłacz. Uwielbia słodycze i kocha swoją panią – Florę. Wraz z przyjaciółmi postanawia walczyć ze złym czarownikiem Zibadem, by na ziemi nie zapanowała epoka lodowcowa. Już wkrótce okaże się, że mały pies stanie się wielkim bohaterem. Margot Czarująca dziewczynka, świetna przyjaciółka, na której zawsze można polegać. Pomimo tego, że zostaje uwięziona w lodowatej pułapce, z determinacją i odwagą staje do walki ze złem. Z poza tym, kto jeśli nie ona, będzie piekł Dyźkowi ciasteczka, za którymi on tak szaleje? Zebedi Abrakadabra! Mądry i dobry czarodziej Zebedi ma już dziesięć tysięcy lat, ale ciagle jest zwinny i pełen energii! Tym razem jednak będzie musiał użyć wszystkich sił i umiejętności, ponieważ jego odwieczny wróg czarownik Zibad powrócił na planetę i chce się zemścić. Do walki ze złem Zebedi postanawia stanąć z pomocą swoich przyjaciół... Dylan Dylan jest ekstremalnie wyluzowanym królikiem. Myśli tylko o śnie, zwłaszcza wtedy, kiedy nie śpi. W wolnych od snu chwilach lubi sobie trochę pograć na gitarze. Jest zdeklarowanym pacyfistą, jednak w duchu marzy o dokonaniu jakiegoś bohaterskiego czynu. Bartosz Pędziwiatr Bartosz jest bardzo nieśmiałym ślimakiem. Zakochuje się w krowie Euralii, ale nie ma odwagi by jej to wyznać. Coś jednak sprawi, że nieśmiały ślimak znajdzie odwagę, by wyjść ze swojej skorupki i wkroczyć – oczywiście w swoim rytmie – do akcji... Pociąg Idealny środek transportu do przygody. Choć nie posiada przedziałów pierwszej klasy, to może okazać się bardzo pomocny, np. gdy teren stanie się niebezpieczny, a walka będzie się wydawała przegraną... Zibad Zły i okrutny czarownik, który pragnie zamrozić słońce, by na planecie zapanowała epoka lodowcowa. Aż ciarki biorą! Euralia Krowa operowa, która wykonuje arie operowe jak żadna inna śpiewaczka. Uważa, że jest wielką diwą. Jest tak zajęta sobą, iż nie zauważa, że wielu doprowadza do bólu głowy swym śpiewem. Wierzy też, że została obdarzona niezwykłą urodą. Niestety na razie może liczyć tylko na jednego adoratora – ślimaka Bartosza Pędziwiatra. Ale ona nie zauważa uczucia, którym darzy ją ślimak. Na szczęście wkrótce okaże się, że jej umiejętności wokalne bardzo się przydadzą. Sam Mały drewniany żołnierzyk, zaczarowany przez Zibada. Wypełniać rozkazy złego czarownika. Niestety jego niezręczność wyprowadza z równowagi władcę. Na szczęście Sam odkryje, że nie musi być sługą złego czarownika oraz że to co ważne płynie z serca...