Czy ktoś jeszcze dostrzega w tym alegorię piekła? Kucharz jako szatan, jego służący jako demony bez wolnej woli. No bo jak znaleźć kilkudziesięciu ludzi, którzy są świetnymi kucharzami, ochroniarzami, złoczyńcami i samobójcami jednocześnie? Brak własnej woli może to tłumaczyć. Następnie ludzie, którzy zawarli pakt z diabłem. Chłopak, który strzelił sobie w łeb, chociaż widać było, że nie chce tego zrobić. Kucharz mówi o nim, że chłopak sam się do niego zgłosił, bo chciał być taki jak on, ale nigdy nie będzie, drwił z niego. To samo dotyczy towarzysza głównej bohaterki. Miesiącami pisał do kucharza, był nim głęboko zafascynowany, świadomie postanowił do niego przyjść i również zostaje szyderczo potraktowany,a następnie zmuszony do zabicia się. Reszta gości jako grzesznicy (być może już dusze grzeszników) nieświadomi tego gdzie są i co się wokół nich dzieje. Dochodzi wreszcie kolejna postać - dziewczyna, która trafia tam przypadkiem i od początku nie pasuje kucharzowi, bo on wie, że to jest wbrew regułom. Sprawdza ją, testuje i wie, że ona nie może tam zostać, bo on musi grać według reguł, więc rzuca jej koło ratunkowe, a właściwie w tym przypadku beczkę. Całości dopełnia ogień na końcu, który jest symbolem samym w sobie.
Dochodzi jeszcze kilka motywów takich jak historia kucharza, którą sam opowiada wyjaśniając swoje motywy. Mówi, że był kiedyś dobry, a stał się tym kim jest przez ludzi. Kolejny motyw - do świata kucharza ludzie dostali się łodzią.