Z racji, że wkrótce czeka mnie ponowna lektura powieści „Misery”, zdecydowałam się na seans jej ekranizacji z 1990 roku. Filmowa wersja tej opowieści znacząco odbiega od pierwowzoru. Niemniej to wciąż dość udany thriller, który może zaintrygować.

Paul Sheldon jest znanym pisarzem, którego męczy dotychczasowa twórczość. W końcu ileż można pisać o tym samym, ku uciesze fanek zachwycających się nieustannie kolejnymi perypetiami Misery Chastain. Tuż przed wydaniem ostatniej powieści cyklu decyduje się wybrać w podróż, by w odosobnieniu skończyć pracę nad kolejną książką, inną, niż wszystko, co do tej pory tworzył. Podczas jazdy przez zaśnieżone drogi, staje się ofiarą wypadku samochodowego. Budzi się w zupełnie obcym miejscu… Nie jest to jednak szpital, a dom należący do jego fanki numer jeden. Annie Wilkes wkrótce odkrywa swe prawdziwe oblicze, a po sympatycznej pielęgniarce nie pozostaje nawet ślad.

Mimo pewnej prostoty krążącej wokół tematyki psychofanów, jest to dość udany film. Potrafi utrzymać w napięciu, choć raczej głównie przy pierwszym podejściu. Bardzo przyjemnie wypada wątek, niejako poboczny, dotyczący małżeństwa szeryfa Bustera: ciekawie obserwuje się te sympatyczne przekomarzanki. Zaskoczeń w trakcie nie ma zbyt wiele – jednak dla osób niezaznajomionych jeszcze z książką, może być miejscami nieprzewidywalny. Przyznam jednak, że całość względem powieści wypada dość blado. Zabrakło tu reżyserskiej odwagi, by przedstawić najbardziej makabryczne wydarzenia. Zdecydowanie ugłaskano tu brutalną naturę Annie, przez co efekt przerażenia ze strony Paula jest również dużo mniejszy i trudniej uświadczyć prawdziwej desperacji całej sytuacji. Nie można jednak karać ekranizacji za takie nieścisłości – one mogą sprawić wyłącznie, że fani wersji książkowej nie zachwycą się filmową „Misery”. Pomijając tę kwestię, to wciąż dobra produkcja.

Widać wyraźnie, że film ma już swoje lata. Kiedyś sztuka filmowa wyglądała inaczej, w żadnym wypadku nie gorzej, po prostu inaczej. Jest bardziej szaro, niekoniecznie ponuro, a scenografia prezentuje się nadzwyczaj prosto. Muzyka wydaje się być naprawdę miła dla ucha i zwyczajnie ładna – jednak w trakcie seansu zupełnie nie zwraca na siebie uwagi. Tym, co kradnie cały ekran, jest gra aktorska Annie Wilkes. O ile Paul Sheldon wypada raczej przeciętnie, nie popisuje się niczym szczególnym, o tyle diaboliczna pielęgniarka potrafi zmrozić krew w żyłach. Naprawdę nic dziwnego, że Kathy Bates dostała za tę rolę Oscara – świetnie zaprezentowała szaleństwo, nawet jeśli scenariusz trochę ograniczył te możliwości. Choćby dla jej występu warto zapoznać się z tą pozycją.

„Misery” to naprawdę udany thriller psychologiczny. Może i nie wywołuje we mnie jakiegoś niesamowitego zachwytu, lecz pomimo tego uważam, że to produkcja godna uwagi. Ode mnie otrzymuje ocenę 8/10 – mimo wszystko wciąż polecam książkę, jednak jeśli ktoś niekoniecznie lubi czytać twórczość Stephena Kinga, ekranizacja zdecydowanie wystarczy do zapoznania się z Annie Wilkes.