Monterey Pop Opinie

plakat filmu Monterey Pop

Popkulturoznawca

Popkulturoznawca

8

Ileż tu niepodrabialnego idealnie-nieidealnego piękna, którego współcześni kulturowi cosplayerzy i hipsterzy nigdy nie będą w stanie skopiować. Piękni ludzie, piękne dialogujące z muzyką kadry i prawdziwie żywa muzyka w artystach, którzy nią byli. Nie pamiętam, żeby jakikolwiek film - zwłaszcza dokument muzyczny, tak bardzo mnie oczarował i jednocześnie był tak spójny pod każdym względem. Widać tu prawdziwą twarz subkultury, widać stare i to co nadchodzi, a przede wszystkim widać szczerych odbiorców, którzy chłoną brzmienie i słowa rockowych kapłanów, nie tylko nie wiedząc, ale nie myśląc nawet o tym, że kiedyś będą częścią opowieści o legendarnym wydarzeniu - po prostu żyją chwilą i to widać na każdym kroku, kiedy nie przejmują się okiem kamery i nawet go często nie zauważają. Jasne - to jest laurka i pewnie sporo w tym romantyzacji, ale kiedy człowiek sobie uświadomi, że jesteśmy w środku misji militarnej USA w Wietnamie, to eskapizm w oczach słuchaczy jest bardziej niż zrozumiały.

schaumoloczek

8

Okej, na występie Japlin miałem serio ciary.

karnawal_zwierzat

karnawal_zwierzat

9

WSZF030

Wiktor Szymurski

7

Świadectwo poluzowania obyczajowych norm nie jest tak istotne jak wskrzeszenie kamery do symbiozy z rzeczywistością, która ożywa przed widzem prawie namacalnie.

snoopy

8

Takie filmy tylko w kinie. Cieszę się, że właśnie tak mi się udało obejrzeć.

Lucky_luke

7

TFF: Naładowany niesamowitą energią. Tylko Simon i Garfunkel wyszli na nudziarzy, ale już The Who czy Jimi Hendrix niszczą system (i nie tylko) przekraczając skalę zajebistości.

kuba31655

8

Bardziej wehikuł czasu niż film. Mimo tego że z racji dokumentu nie mogło tu być mowy o doskonałych ujęciach, tak udało się twórcom uchwycić piękno tego konkretnego wydarzenia, dość tu wspomnieć o ujęciu na Mama Cass słuchającą występu Janis Joplin. Duża w tym zasługa psychodeliczności tego filmu, od ubioru słuchaczy i artystów, przez różne wstawki, na samej muzyce kończąc. A ta była świetna, aż miałem ochotę wstać i zacząć tańczyć. Jefferson Airplane jak zawsze świetni, duże odkrycie dla mnie w postaci Canned Heat, czy niesamowity występ Jimi Hendrixa. Natomiast wspomniana już Janis Joplin zdecydowanie GOAT, słuchając jej miałem taką samą reakcję Mama Cass.

ArchAndroid

8

Wiszek_filmweb

8

Czy dałoby się być bardziej cool niż Jimi Hendrix wtedy? Don’t Think so

maja_trebicka

8

mrzokonimow

Łukasz Pietrzykowski

10

Już za sam finał z muzyką Raviego Shankara należą się najwyższe noty. Znakomita rzecz!

pan_roko

Michał A. Bech

7

Jakby bracia Zielińscy mogli tam wtedy być to by ich wszystkich na śniadanie zjedli

Ania131313

Ania Świerczek

8

O buncie, o sile prawdy, o szczerości, o otwartości, o ucieczce, o szukaniu ucieczki w społeczności, o pięknych ludziach, o modzie lat 60., o hipisach, o skupieniu, o przeżywaniu czegoś razem, o tym, po co rejestrować koncerty i festiwale.

kosarz 666 neg

8

troll1234fw

7

Sceptycznie podchodziłem, ale to jest zajebiscie nakręcone i energiczne

Fleja123

marika lipowska

9

WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

ShadowlessMob

9

Pro_Anal

9

Niesamowita rzecz, normalnie się popłakałem. Świetna praca kamery, niewyobrażalny występ Janis Joplin. Szkoda, że nie był dłuższy, chętnie dalej bym oglądał tych ludzi i słuchał tej muzyki. Magiczne.

Kelreks

Kamil Przybyła

9

Jeden z lepszych dokumentalnych jakie widziałem.

GajuSZ_SaDecki

8

Kino Sokół w Nowym Sączu, godz. 18:00, DKF "KOT"

szymcio327

6

Festiwal zaiste był wyjątkowy, ale ten film to po prostu sprawny jego wybiórczy zapis

alaneq_filmaniak06pl

9

Bliżej tego wydarzenia nigdy nie będę, niż wtedy.

6

Kamera odhacza sekwencyjnie sceniczne wykony,okazjonalnie pokazując folklor publiki.To jest forma narracji,lecz nie na miarę dokumentu a teledysku live.Są tutaj momenty magiczne,bo i muzyka i czas takie były.I o ile muzyka broni się sama twórcy nie dbają o stworzenie żadnej dla niej przeciwwagi by dopełnić ów ducha.Mamy więc śpiew,riff,krzyk i ekstazę,przy wręcz kompletnym braku rozmów.Tworzy to wrażenie spektaklu oglądanego jakby przez szybę.Domyślasz się co ludzie czują i myślą.Nadreprezentacja muzycznych monologów przykryła figurę ich odbiorcy-prozaicznego hipisa.Z resztą same sceniczne podboje są nierówne.Ostanie 1/3 metrażu,to świetne,lecz przeciągłe,30 min.hindu-mistyczne brzmienie,tak intensywne,jak gdyby podpięto ci do uszu syntetyzator.Tymczasem Eric Burdon ma 2min.występ.Bardziej świadectwo i momentum niż dokument i opowieść.Sprawne operatorsko i muzycznie pełne.Janis Joplin,solówka Hendrixa i świetne tony jazzowo-bluesowe rzuciły na mnie silne zaklęcie.

Grzegorz Lepianka

8

Film o muzyce i o tym, jak hipnotyzuje ludzi. A zobaczyć Otisa Reddinga, Janis Joplin, Mamas and Papas, Simona & Garfunkela, Hendriksa i Shankara było ogromną przyjemnością. A do tego jaka ta publiczność współczesna w kwestii ubrań, fryzur, okularów, makijaży. :)

fringer

5

Podnoszę ocenę tylko dzięki hindusom na koncu którzy nieźle grali. Ale ogolnie film cienki. Kiepska praca kamery i montaż, dobór utworów też bez szału

1
2
3
4

plakat filmu Małe rzeczy

Małe rzeczy

plakat filmu Katastrofa w duecie

Katastrofa w duecie

plakat filmu Lalka

Lalka