Najmocniejszy scenariusz w tegorocznym wyścigu po Oskary. Szkoda, że z czasem świetny pomysł na romans i futuryzm, przeradza się banalność(puenta:związek ze sztuczną inteligencją pozwolił docenić bohaterowi prawdziwe relacje między ludźmi), przewidywalność(kłótnie o to, kto tak naprawdę istnieje i ma uczucia) i egzystencjalne banialuki(bo serce to nie pudełko, które można wypełnić). Romans Theodora z systemem rwie się jak hejnał mariacki, był i po prostu znika, a reżyser robi to z taką lekkością, że czułem się nieco zażenowany.
Aż dziw bierze,że w świecie, w którym każdy gada cały dzień do swojego mobilnego komputera, ludzie rozmawiają ze sobą, chodzą na randki i razem pracują. Na plus: nostalgia i sielskość, kamera dosłownie pływa w powietrzu, a muzyka sprawia,że widz rozpływa się słuchając jej i głosu Samanthy.
Na minus: wciskanie Adams do każdej oskarowej produkcji.