Artystyczny rozwój Bena Afflecka trwa. Po znakomitym debiutanckim „Gone Baby Gone” ucierającym nosa wszystkim, którzy życzyli mu rychłego zniknięcia z hollywoodzkiej mapy i nieco zapatrzonym w twórczość Michaela Manna „The Town”, dostarcza trzeci, najdojrzalszy i najlepszy jak dotąd, film. „Argo” to już nie tylko sprawność reżyserskiego rzemiosła, umiejętność kierowania aktorami, budowania nastroju i wynajdywania interesujących historii do opowiedzenia. „Argo” to praca zaliczeniowa na wydziale reżyserskiej ekstraklasy. Affleck nie zadowala się uderzaniem z wyczuciem w odpowiednie struny, on wychodzi poza zapis nutowy, odważnie sięga po odstające od siebie partytury i spaja je w całość.

W dość ponurej, chropowatej i dość anachronicznej (również w formie – ziarnisty obraz, oldskulowe logo Warner Bros) opowieści, znajduje humorystyczne wątki i genialnie łączy je z elementami bynajmniej nie wesołymi. Sekunduje mu plejada znakomitych aktorów, z nim samym na czele. Show kradnie fantastyczny Alan Arkin, który dominuje każdą scenę, no ale nietrudno o to było skoro najlepsze dialogi trafiły się jemu.

Film jednak bynajmniej nie słowną żonglerką stoi. To co uderza od niemalże pierwszej do ostatniej sekundy, a co nie było wyczuwalne w dość wesołym zwiastunie, to ogromna dawka napięcia spajająca całą historię. To nie jest radosna przygoda agentów CIA udających filmowców, to jest gra o przeżycie i jest to odczuwalne w każdej scenie osadzonej w Iranie. Affleck przesadza trochę ze stosowaniem typowo filmowych chwytów z wybawianiem bohaterów z opałów w ostatnich sekundach, ale generuje to takie dawki napięcia, przy których niejeden zejdzie z nerwów, że w sumie ciężko na to narzekać.