Pod oliwkami Opinie

plakat filmu Pod oliwkami

Noicerr

Joshua Wojciechowski

7

Marzenia rozmywające się w codzienności, jeżeli nie znajdziemy odwagi i siły, by stać się zarządcą własnego życia i przeznaczenia.

GhostFace

9

Finałowe ujęcie to pewnie najpiękniejsze ujęcie miłosne w historii kina, ale "pechowo" za długie na montażówki oscarowe, romans bez romansu, więc nieznany.

None200

8

Film z formalnego punktu widzenia niemożebnie nudny - za to w warstwie treści, które przekazuje - intymnie piękny. Mocno w stylu Antonioniego.

snoopy

9

Bo w tym cały jest ambaras, żeby dwoje chciało na raz. Skromny film, który niepostrzeżenie mnie zaczarował.

MATBAN

7

w splątanym gaju, szepczą słowa święte

AbuKamil

7

„Kino to człowiek wobec samego siebie, a nie tylko aktor przed kamerą” głosili twórcy manifestu Dogma 95. Być może A. Kiarostami ich zainspirował. Piękny film.

Szczota1992

Bart Szczotkowsky

5

"scenariusz filmu irańskiego:wieśniakowi pęka wiadro. Wyrusza na targ do wioski obok po nowe.Spotyka ludzi ale targ już się skończył i wraca do domu bez wiadra"

Dai

Daí de los Muertos

7

Bardzo lubię autotematyzm w kinie:). To poniekąd jak wyjaśnianie sztuczki z wyciąganiem królika z kapelusza, ale magia nie staje się przez to mniej magiczna.

Pierrotlefou

Piotr Czerkawski

7

Niby love story o dwójce naturszczyków, a tak naprawdę opowieść o burzliwej, ale spełnionej relacji między filmową fikcją a rzeczywistością

siedem

4

Facet gada do kobiety, ona nie odpowiada. Koniec.

Fern13

8

Noc Amery… IRAŃSKA!

Anzy_Machaczkala

Anży Machaczkała

8

Kiarostami stworzył z trzech filmów matrioszkę, w której wnętrzu fikcja nakłada się na rzeczywistość i rzeczywistość na fikcję w takim stopniu, że nie można już odróżnić jednego od drugiego. Samo "Pod oliwkami" jest nieprawdopodobnie subtelnie napisane: postać reżysera, który czuwa nad swoją pracą z wyrazem twarzy intelektualisty, wyrażając jednak ciepłe zainteresowanie tym, co dzieje się poza jego filmem, jakby dostrzegał w tym kolejny rozdział swojego scenariusza; chłopak, który monologuje i przekonuje w nieskończoność, odgrywając między czasie wymarzoną rolę; dziewczyna, która ciągle milczy, jakby była obrażona na cały świat; i te trzy postacie są zawieszone między prawdą a fałszem, między prostotą a sztucznością, bo taki jest cały ten film - jest jednocześnie spokojną medytacją nad procesem i złożoną meta-fikcją, a Kiarostami interferuje te skrajności jak dosadny humanista, czuły poeta i wielki eksperymentator.

dawids266

6

Typie, odpuść w końcu – The Movie. Przyśniesz, wyjdziesz za potrzebą, a on dalej ten sam monolog. Jak dzieła wielkich romantyków – tyleż piękne, co nieznośne.

youngroscoe

7

Nie jest to najlepszy z filmów Kiarostamiego, ale lubię takie proste, ludzkie kino.

Piecyk

Jędrzej Napiecek

7

jakie to świeże i lekkie, a zarazem mądre, empatyczne i nienachalnie symboliczne!

_Garret_Reza_

4

Kobieta nic nie robi, mężczyzna robi wszystko. I nadal może zrobić za mało. Niezamierzona komedia...

Kriss_11

4

{203} 1h42 19:58-21:40; Cannes

polityk2

7

Scena na planie mistrzostwo, a finał jeszcze lepiej.

djkrnl

8

Zaprawdę powiadam wam: trylogia Koker to jedna z najlepszych lekcji o życiu, jakie można sobie sprawić. Brawa dla Abbasa Kiarostami

pierdolnik69

Paweł Biliński

7

Film o powstawaniu filmu, który fabularnie nawiązywał do powstania innego filmu. Autotematyczna incepcja.

unhappy_girl

10

to jest film nr 3 o robieniu filmu nr 2 o bohaterach filmu nr 1. nikt nigdy nie zrobil dobitniejszej metafikcji filmowej. amen.

franek_lu

9

Powtórka pod wystawienie brakującej oceny.

Wytrawny

7

Najsłabsza część trylogii Koker, doceniam sam meta-koncept i wykonanie dzieła od strony operatorsko-montażowej.

Lukasz_Broda

7

Wiwisekcja twórczego spojrzenia; mikrokosmosów zdarzeń, ludzi czy losów, które krystalizują się poza kamerą. Przyjemna klasyka kina prowincjonalnego.

dawid_gawrys3

6

leave her alone

1
2
3

plakat filmu Diabeł ubiera się u Prady 2

Diabeł ubiera się u Prady 2

plakat filmu Alfa

Alfa

plakat filmu Wichrowe wzgórza

Wichrowe wzgórza