Sam pomysł zwrócenia uwagi w filmie na wątpliwości i zachowania jakie wkradają się z czasem do ludzkich związków, na chęć pozostania jak najdłużej dla partnera atrakcyjnym i na frustrację, jaką powoduje niemożliwość powrócenia do etapu początkowego zauroczenia - to wszystko bardzo mi się spodobało i dało do myślenia. Ale... dało już po pierwszych 20minutach i potem nie pojawiały się już u mnie żadne inne przemyślenia ponad te początkowe. Wg mnie Kim za szybko odkrył wszystkie karty, na samym wstępie w pełni poczułam już o czym jest cała historia, i pomijając niekonwencjonalność późniejszego motywu z operacjami plastycznymi, czułam zawód. Uważam że mógł bardziej pogłębić relacje bohaterów, mniej krzyków i teatralnych zachowań, a może więcej rozmów między nimi... w ogóle coś więcej niż tylko rytm fabuły - ona operacja, on operacja, the end. Nie wiem, może nie umiem odpowiednio odebrać intencji reżysera, ale jak dla mnie KKD po prostu spłycił temat.