Zmarli Opinie

plakat filmu Zmarli

jos_fw

10

Hm, myślałem, że już nigdy nie ocenię tu niczego najwyżej. Testament Hustona - mistrzowski, zwarty, smutny, piękny.

Lukasz_Broda

10

Wspaniały, ostatni film Hustona. Harmonia wrażliwości narracyjnej, ujmującego tekstu Joyce'a i subtelnie pięknej kompozycji. Pożegnanie z bliskimi i kinem. 9-10

Polikarp17

10

Kohelet powiada, że "nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli", a szczęście umarłych przewyższa marność istnienia. Choć finał Zmarłych zdaje się skłaniać ku podobnym refleksjom, Huston i Joyce dają widzowi narzędzia, by odrzucić ponurą wizję przemijania i dostrzec w śniegu padającym nad Irlandią metaforę ciągłości życia. Gdy Mary Jane porusza swą wirtuozerską grą na pianinie, gdy Gabriel wygłasza przemowę na cześć ciepła i życzliwości gospodyń, wreszcie gdy Gretta opowiada o tragicznych losach Michaela Furey'a - trudno nie pomyśleć, że we wspólnym przeżywaniu muzyki i pamięci kryje się coś trwalszego niż życie. Nadto, u Hustona muzyka staje się bastionem piękna i dobra - niezależnie, czy rozbrzmiewa w pieśni ludowej, arii czy walcu. Pojmujący to intelektualnie, choć niekoniecznie sercem Gabriel doświadcza gorzkiego olśnienia — by „nie wszystek umrzeć”, trzeba ofiarować innym cząstkę własnej duszy i cierpienia. Gdy stopią się ze sztuką, poprzez wspomnienia odmienią wydźwięk śmierci.

troll1234fw

8

Pod te święta

Bezsenny84

8

Ziemia o nich zadba

F_Hoffman

Franciszek Hoffman

7

Dobry i klimatyczny, ale ta ostatnia rozmowa jest poruszająca.

Suttree

7

Do powtórki w świąteczną noc.

Samaranth

Michał Kazimirski

5

Może opowiadanie podeszło by mi bardziej, ale film oglądam już drugi raz, i znowu ciężko mi z tego cokolwiek wynieść. Ładnie zaaranżowana nieciekawa sytuacja narracyjna, w której kto chce będzie szukać znaczeń, kto nie – zadowoli się faktycznie bardzo ładnym ostatnim monologiem.

awariaa

Maria Dutkiewicz

9

wspaniała konstrukcja scenariusza. nikt tak pięknie nie mówił o miłości, śmierci i Irlandii. Nawet nie wiesz kiedy to się stało. Nie było powiedziane, a jest.

Gracu999

7

Ostatni raz, wielki John Huston. Polecam!

marrekf

8

To powolny, metodyczny film,który podkreśla umiejętności Hustona jako filmowca,porównywany do kantaty lub obrazu rodzajowego-mieszczańskiej kultury.Reżyseria 9.

gr_louiee

8

Niepozorna kolacja ze sztafetą pamięci odprawianą przy świątecznym stole. Piękne pożegnanie z życiem.

Davout

Maciej Kowalczyk

9

Criterion. Wzór z Sevres jak robić filmy rodzinne: szkoda, że więcej współczesnych reżyserów i dramaturgów tego nie zna. Ostatnie sceny to mistrzostwo do potęgi

snoopy

6

To nawet rozkoszne jak ten film nie przejmuje się widzami.

palpatine4

Jerzy Babarowski

9

Jeden z najmądrzejszych filmów, jakie widziałem i który udowadnia, że nawet u kresu życia Huston był wielkim reżyserem, a James Joyce, kurwa, geniuszem.

rpm100

6

Życie towarzyskie w czasach przed radiem i telewizją. Eleganckie, ale ze szczątkową fabułą, którą zastępuje melancholia i zaduma.

szarla

Dorota Szarłata

7

Gabriel, męski bohater, który ma emocje i prowadzi na ich temat wewnętrzny monolog - wow bezcenne, świetna końcówka

schaumoloczek

3

DKF: Zestaw truizmów podany w mdłym opakowaniu. 3/4 filmu to pierwszy akt, a finał to banalny dialog z offa. Tytuł, którego nie przełączy tylko twoja babcia.

karolina_majchrzak12345

7

portret Irlandii w podzięce Joyce'owi

ToppsyCrett

4

nuda aż strach, choć podobał mi się klimat

patra6

Patryk Karwowski

7

Ze smakiem, o radościach i wspomnieniach. Kiedyś to było. Melancholijny i mądry.

mgorzata

8

Stare, nostalgiczne kino...urzekające jakoś.

plakat filmu Wichrowe wzgórza

Wichrowe wzgórza

plakat filmu Wielki Marty

Wielki Marty

plakat filmu Pomoc domowa

Pomoc domowa