film
Samochody, które zjadły Paryż
The Cars That Ate Paris1974
1h 31m
Mieszkańcy niewielkiego miasteczka powodują wypadki samochodowe, by zarobić na częściach zamiennych i rzeczach należących do przejezdnych.
Ranking ról
Nowość
Opis filmu Samochody, które zjadły Paryż
Pierwszym filmem długometrażowym Petera Weira był oparty na własnym scenariuszu, komediowy horror pt. "The Cars That Ate Paris". Recenzenci pisali o nim, jako o australijskiej odmianie filmowego gotyku. Historia zaczyna się w małym australijskim miasteczku Paryż. Jego mieszkańcy zarabiają na życie tylko i wyłącznie na wypadkach... czytaj dalej
Informacje o filmie Samochody, które zjadły Paryż
premiera 15 czerwca 1974 (Światowa)
na podstawie Keith Gow (materiały do scenariusza, historia) / Piers Davies (materiały do scenariusza, historia) ...więcej
dystrybucja Monolith
studio Australian Film Development Corporation, The / Royce Smeal Film Productions / Salt-Pan
tytuł oryg. The Cars That Ate Paris
inne tytuły Cars Międzynarodowy
The Cars That Eat People USA
Peter Weir's The Cars That Ate Paris Australia
więcej
Donald Pleasence był kandydatem do roli burmistrza. Aktorowi spodobał się scenariusz, jednak mimo tego, że jego żądania finansowe były rozsądne, w budżecie nie wystarczyło pieniędzy na zaangażowanie go.
Kiedy stróż nocny wchodzi do magazynu, jego pies zaczyna ujadać. Mimo to nie słychać w ogóle odgłosu szczekania.
Pod koniec filmu, kiedy major instruuje Artura Waldo, w jaki sposób ma rozwalić samochód należący do punka, widzimy wyraźnie, że nosi on sztuczną brodę. Można to rozpoznać choćby po tym, że znajduje się ona w różnych miejscach na jego twarzy, zależnie od ujęcia.
Znajdź filmy, które mogą Cię zainteresować
Peter Weir, mimo że później będzie kojarzony raczej z kinem klasy A, rozwój swojej kariery zawdzięcza rasowemu Ozploitation. W tym filmie znajdziemy wszystko: szalonych rednecków, samochodowe kraksy, krew tryskającą po szybach, czarny humor oraz zgrywę z telewizyjnych reklam i westernów Sergio Leone. Teoretycznie...
Oczywiście, że nie jest to ta sama klasa, co "Piknik pod Wiszącą Skałą", albo "Wybrzeże Moskitó" - jednak już tutaj da się wyczuć charakterystyczny klimat filmów Weira. Niby to czarna komedyjka, a jednak da się tutaj wyczuć jakieś podskóne napięcie, i smakowitą, nieszablonową dramaturgię. 7/10 - bez dwóch zdań.
szamanisko 32 punkty
Zarlacz 27 punktów
Ponk 14 punktów