„Echa przeszłości-kinomania”

W filmach emanuje pewna magia. Wielu reżyserów stara się zrozumieć i posiąść jej arkana, lecz jej specyficzność i sukcesywność nie polega na stosowaniu tajemnych zaklęć i odprawianiu zakazanych rytuałów.

Cofnijmy się do początków powstawania filmu. Wszystko zaczęło się od samego obrazu, przeskakujących klatek, które tworzyły coś niezwykłego. Było to dla osób żyjących w tamtym okresie tak zaskakujące jak odkrycie przez Krzysztofa Kolumba Ameryki. Tłumy zbierające się na pierwsze pokazy filmowe w kinie zwiastowały, że wizjonerzy kinematografii nie zakończą swojej rewolucji na niemym kinie. W roku 1927 na ekranach kin pojawił się w pełni udźwiękowiony film „Śpiewak jazzbandu”. Nie był produkcją wybitną, ale sam fakt zespolenia ze sobą dwóch technologii sprawił, że publiczność zakochała się w tej nowej formie rozrywki. Od tej pory nastał najlepszy okres dla kinematografii.

Na przełomie lat 30 i 40 na ekranach kin rodziły się takie gwiazdy filmu jak Marilyn Monroe, Elizabeth Taylor, Gregory Peck, Humphrey Bogart. Byli bożyszczami widowni, ambasadorami naszych marzeń. Nazwiskami popularnych aktorów zaczęto promować wychodzące na świat produkcje filmowe. Ich wkład i zaangażowanie były równie ważne dla produkcji filmowej jak żołnierze walczący za swoją ojczyznę za liniami wroga. Trzeba jednak zaznaczyć , że bez reżysera, scenarzysty, dobrego udźwiękowienia jak i umiejętnego operowania kamerą, świat w którym kreują aktorzy stałby się niekompletny i niejasny dla odbiorcy. Na zasadzie komplementarności opiera się mechanizm tworzenia. Scenarzysta swoją wizję przelewa atramentem na papier, a reżyser dokonuje reorganizacji jego pomysłów i próbuje przedstawić to w rzeczywistości, po czym aktorzy mają za zadanie dokładnego odwzorowania postaci i stworzenia klimatu prawdziwości. Odpowiednie uchwycenie planu gry i wstawienie pasującej muzyki do danych scen budują zamierzoną atmosferę. Więc jak widać pomyślna realizacja filmu ma miejsce w momencie dopiero, gdy każdy członek ekipy należycie wywiązuje się ze swoich obowiązków.

Ale wróćmy do tego czym jest magia kina. Dlaczego odniosła tak duży sukces? Co sprawiło, że pójście do kina w sobotni wieczór stało się wtedy czymś normalnym i zakorzenionym w pamięci przeciętnego człowieka? Mogłoby się wydawać, że pojedyncza osoba nie decydowała o tym, szła z falą by nie zostać poniesionym na samotne mielizny, bądź że jest to kolejny ze sposobów na udaną randkę. W gruncie rzeczy mamy zakodowane, że chcemy doznawać nowych doświadczeń, a ciekawość doprowadza nas do stanu podniecenia i choćby to było samo zakazane jabłko z krainy Edenu to sięgniemy tam, by zadowolić swoją ciekawość i odnaleźć odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Chociaż oddychamy tym samym powietrzem ,którym aktorzy podczas kręcenia filmu, jednak ich świat jest nam bliższy. Czasem utożsamiamy się z bohaterami przez nich granych i na chwilę marzymy by znaleźć się w ich butach. Decyzje ,które byśmy podejmowali nie kończyły by się na własnym losie, lecz na losie nas wszystkich , całego świata, który należałoby uratować czy to od zła grasującego w naszych umysłu zakątkach lub ponadnaturalnych zjawisk. Kiedy kurtyna opada i ukazuje się ruchoma perspektywa lustrzanej rzeczywistości zapominamy bowiem o bożym świecie i nawet jeśli to co widzimy jest iluzją mamy ochotę usiąść wygodnie w fotelu i zatracić się w jej zagadkowych czarach.

Filmweb A. Gortych Spółka komandytowa