Witam,
chciałbym poruszyć bardzo ciekawy temat jednego z najbardziej kultowych gatunków w historii
horroru, a mianowicie "teen slasher". Zacznijmy od tego czym są slashery. Jest rodzaj filmu
powstały na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Cechą charakterystyczną dla
slashera jest sytuacja gdzie liczba bohaterów zmniejsza się w niewyjaśnionych
okolicznościach. Wśród bardziej popularnych filmów tego gatunków trzeba wymienić takie tytuły
jak: Hostel, Wzgórza mają oczy, Teksańska Masakra Piłą Mechaniczną czy Droga bez Powrotu.
A teraz przejdźmy do meritum czyli teen slasherów. Z angielskiego "teen" znaczy nastoletni. Jak
więc nietrudno się domyślić bohaterami tych produkcji są nastolatkowie. Teen slashery zyskały
na popularności w latach dziewięćdziesiątych. Szczególną aprobatą cieszyły się wśród
amerykańskiej młodzieży, moda na tego rodzaju filmy w Europie pojawiła się znacznie później.
Gatunek ten często jest osądzany jako "horror dla smarkaczy". Jeżeli rozpatrzymy te filmy pod
kątem horroru to w tym stwierdzeniu możemy doszukać się prawdy. Film nie oddziałuje na
psychikę widza w niemal żadnym stopniu (przynajmniej na psychikę widza dojrzałego), jest
bardzo liniowy i przewidywalny. Ale jeżeli potraktujemy to jako osobny gatunek filmowy to jest
on dosyć fascynujący. Filmy mają niepowtarzalny klimat młodego społeczeństwa
amerykańskiego oraz wprowadzają u widza niepokój (niekoniecznie strach). Dalej myślicie, że
to nic specjalnego? To może kilka tytułów, które na stałe weszły w historię kina: Krzyk, Koszmar
z ul. Wiązów, Piątek Trzynastego, Koszmar Minionego Lata, Halloween, Ty będziesz następna.
Wśród znawców kina gatunek ten jest często demonizowany, a jego odbiorcy nie mają łatwego
życia w bronieniu swoich ulubionych produkcji. Wszak nie mają oni argumentu. Tak, teen
slashery były, są i będą przeznaczone dla mas, szczególnie dla średnio inteligentnej młodzieży
zza Wielkiej Wody. Ja osobiście analizuje te filmy i są dla mnie pewnym fenomenem. Jaki jest
wasz stosunek do tego typu produkcji? Mieliście z nimi styczność?
Oglądałam chyba wszystko, co wyżej wymieniłeś. Pamiętam, że jak miałam 8 lat to pierwszy Krzyk strasznie mnie jarał. Ostatnio zresztą odświeżyłam sobie wszystkie Krzyki i w sumie one same w sobie są pewnym fenomenem (film o filmie w filmie). Jeśli analizujesz te filmy, to pewnie masz jakieś punkty zaczepne, na których się skupiasz. Łatwiej byłoby je podrzucić, wtedy prościej byłoby się odnieść.