To godna uwagi pozycja w japońskim horrorze i zdecydowanie moja ulubiona. Jedną z mocnych stron filmu jest jego zdolność do tworzenia creepy atmosfery, skutecznie wykorzystując dźwięk i minimalistyczne efekty wizualne, aby wywołać poczucie grozy. Film zawiera kilka niezapomnianych strachów, w tym kultowe pojawienie się upiornych postaci Kayako i jej syna Toshio w różnych sytuacjach. Ich nawiedzająca obecność jest skutecznie niepokojąca. Czuć tutaj skok jakości względem dwóch poprzednich części z rynku direct to video, nie ma co owijać w bawełnę. Bardzo dobra pozycja na start przygody z j-horrorami.

Inaczej "Train to Busan" to zdecydowanie moje największe horrorowe zaskoczenie poprzedniej dekady. Niesamowity film od początku do końca. To kino w najlepszym wydaniu, płynnie łączące gatunki, tworząc szczerą, opartą na postaciach, społecznie zawiłą historię pośród epidemii zombie. Występy całej obsady również powalają, zwłaszcza mała dziewczynka i mąż ciężarnej kobiety. Nasz główny bohater przechodzi fenomenalną przemianę z takiego trochę dupka w bardzo dobrego ojca. Wiele momentów trzymających w napięciu i świetnie przedstawione umarlaki. Pozycja obowiązkowa dla entuzjastów filmów o zombie.

Pierwsza część oryginalnego Ringu jest bardzo dobra. Fabuła jest interesująca i potrafi wciągnąć a dwie główne postaci są świetnie zagrane przez Nanako Matsushime i Hiroyukiego Sanade. Choć film jest dość łagodny, napięcie z nawiązką to rekompensuje. Ma po prostu świetną atmosferę. W pewnym sensie przypomina creepypastę. Przeklęte wideo tutaj jest moim ulubionym z całej serii, ponieważ sprawia wrażenie przeklętego wideo, które można znaleźć np. w Internecie. Wisienką na torcie jest kulminacyjny moment filmu, zawierający prawdopodobnie jedną z najlepszych scen w całej historii horroru. Scena wyjścia z telewizora jest niesamowita i podoba mi się, że nie widać całej twarzy Sadako, tylko jej oko. Jest to dość kultowy horror, który trzeba obejrzeć, jeśli ktoś lubi ten gatunek. Ogólnie rzecz biorąc, po prostu niesamowity film. Polecam w 100%.

Najstarszy film na liście, ale to nie znaczy, że najgorszy! Koszmarna opowieść o tym, do czego ludzie są gotowi się posunąć, aby przetrwać, oraz o tęsknocie za powrotem do człowieczeństwa. Doceniam to, że film ukazuje bohaterów w ich pełnym pięknie i brzydocie, co sprawia, że zakończenie jest bardziej efektywne. To niezwykłe osiągnięcie japońskiego kina. Narracja, zakorzeniona w folklorze i ludzkiej słabości, jest wciągająca, choć czasami może wydawać się nieco powtarzalna. Ogólnie rzecz biorąc, film jest eksploracją ludzkiej natury i przetrwania, opakowaną w oszałamiający wizualnie i bogaty dźwiękowo pakiet. Pozycja obowiązkowa dla tych, którzy cenią sobie kunszt filmowy. Niestety jednak produkcja ta już nie straszy tak, jakby życzyli sobie tego twórcy. Lata nie były łaskawe pod tym względem dla "Onibaby", ale broni się jako sam film.

Ten fim to pseudodokument z początku 21 wieku, nakręcony w stylu found footage, kiedy japońskie horrory cieszyły się peakiem popularności. Co najważniejsze, jest naprawdę niepokojący. Przedstawiona w nim historia jest interesująca i powoli buduje napięcie, bez żadnych gwałtownych przerażających scen. Chociaż szeroka gama postaci może być nieco przytłaczająca, film doskonale przypomina widzowi, kto jest kim i co się dzieje. Zdjęcia są celowo kiepskie. Historia opowiadana jest za pomocą różnych materiałów filmowych, z których każdy ma swoje wady. Niektóre mają szumy VHS, inne artefakty, niektóre są prześwietlone, a jeszcze inne mają zły dźwięk. Jest to dziwne, ale pomaga przełamać tempo. Jest to dobry film z przerażającą atmosferą, wart sprawdzenia dla fanów found footage.

Klimatyczny i emocjonalny horror/dramat psychologiczny z Korei Południowej. Zasadniczo opowiada o kobiecie z traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości, które powracają, by prześladować ją i jej rodzinę. Nazywam go horrorem/dramatem, ponieważ ma swoje przerażające momenty, ale duża część filmu poświęcona jest relacjom między główną bohaterką i jej autystyczną córką, a także przeszłym relacjom z jej bardzo bliską przyjaciółką. To bardzo smutny film, który nie udałby się bez postaci, na których nam zależy. Nie jest trudno domyślić się, co dzieje się z fabułą, ponieważ Mi-ju wydaje się padać ofiarą albo złowrogiej upiornej obecności, albo jej własnego rozpadającego się umysłu, ale na szczęście fabuła rzuca wystarczająco dużo, aby nawet weterani gatunku nie byli w stanie przewidzieć wszystkiego, co się wydarzy. Mówiąc wprost, podobało mi się.

To jeden z lepszych horrorów twórcy "Ju-On" Takashiego Shimizu. Podobnie jak większość J-Horrorów, "Reinkarnacja" jest bardzo surrealistyczna, a nadprzyrodzone byty są niepowstrzymanymi siłami natury. Każda scena jest przesiąknięta atmosferą i momentami robi się naprawdę przerażająco. Podobało mi się jednak to, że ten film nie był o kolejnej dziewczynie duchu z długimi włosami. Fabuła jest przyzwoita i na końcu potrafi zaskoczyć. Shimizu i jego zespół byli bardzo dobrzy w swojej pracy. Gra aktorska jest naprawdę dobra. Jest też kilka smaczków, które fani "Ju-On" wyłapią z miejsca. Obowiązkowa pozycja dla entuzjastów J-horrorów.

Pierwszy 𝐉𝐮-𝐨𝐧 jest zdecydowanie dalej wart obejrzenia. Moje zdanie podtrzymuje. Ten film ma niesamowitą atmosferę beznadziei, odczuwalną bardzo przez niską jakość samego wideo, która dodaje osobliwości filmowi. Fani japońskiego horroru raczej nie będą zawiedzeni. Ten film jest daleki od doskonałości, ale jego długość i ciekawie przedstawiona fabuła sprawiają, że jest to bardzo solidny horror i nie trwa wieki. Robi wrażenie jak na niskobudżetową indie produkcję i pokazuje, jak wiele może osiągnąć jeden człowiek przy ograniczonym budżecie. Oryginalna geneza franczyzy zaczyna się w tym filmie, gdzie mitologia Kayako ma swoją genezę. Opowiedziane tu historie przedstawiają, jak to się zaczęło, dlaczego i kim były pierwsze ofiary. Efekty specjalne są średnie. Mimo to jest to przyjemny film i warto go znać, ponieważ jest pierwszym oryginalnym rozdziałem w serii.

Nie jest to konwencjonalny horror. Zamiast polegać na typowych jumpscareach, buduje atmosferę. Jednak elementy horroru niekoniecznie są tym, co zaciekawiło mnie tutaj najbardziej. Tak naprawdę była to mieszanka prawdziwych elementów historycznych i ludowych. No i film jest fenomenalnie zagrany. "Exhuma" to bardzo dobry film. Nie tylko jako horror, ale także jako jeden z lepszych filmów 2024 roku. Dzięki warstwowej strukturze horroru, podobnej do grobów w filmie, oferuje wspaniały kawałek horroru folklorystycznego. Gorąco polecam każdemu.

Film trzyma w napięciu prawie od początku do końca, choć często we frustrujący sposób, bo irytują cię wybory niektórych bohaterów, ale jednocześnie desperacko chcesz, żeby przeżyli. I właśnie to powinien robić świetny film grozy: angażować widza, niepokoić go i przerażać. To film, który bawi się widownią, manipulując nią i przeciągając ją przez całą gamę emocji. Bez wątpienia jest to odważne i znakomicie zrealizowane dzieło. Nie ma tu tanich jump scarów, tylko mistrzowsko kontrolowane pogrążanie się w koszmarnym chaosie. Obrazy są brutalne, napięcie nieustanne, a pod koniec miałam gęsią skórkę, jakiej nie czułam od czasów, no bardzo dawnych. Świetny straszak.

To jeden z moich ulubionych japońskich horrorów dzieciństwa. Atmosfera trzymała mnie na krawędzi siedzenia nawet dziś i nie potrzebuje jumpscare'ów, aby być strasznym. Oczywiście nie ma tutaj aż tyle strachów co w "Ju-On", ale jest na podobnym poziomie do "Ringu". Kolejny japoński film, który udowadnia, że mniej strachu czasem jest lepiej niż więcej. Produkcja eksploruje więź między matką a córką i to ona jest w centrum uwagi widza. Lubię zakończenie, gdzie jest niby smutne, ale miłość zwycięża na końcu, nawet w najciemniejszych czasach.

To totalna jazda bez trzymanki. Jest krwawo i obficie, jeśli chodzi o gore, ale to już można wywnioskować po tytule. Uwielbiam absurdalność i brutalność tego filmu. Body horror jest tu na poziomie ekstremalnym. Mamy tutaj różne mutacje pojawiające się po np. utracie części ciała. Jest typek, któremu zostaje odgryzione przyrodzenie i zamiast niego wyrasta mu mięsista armata xD Arcydzieło to słowo, którego osobiście unikam używać bez zastanowienia, ale samo stwierdzenie, że ten wspaniały film nie przekracza granic współczesnego kina, jest przejawem ograniczonego umysłu. Obadajcie ten film ludziska, jest na cda premium.

Moim zdaniem trzyma się całkiem nieźle po tylu latach. Świetna historia, gra aktorska i dobre jump scary, ale to nie poziom pierwszego "Ringu" czy niektórych "Ju-Onów". W tego typu horrorze, thrillerze z tajemnicą, wszystko zależy od twistu. Film odkrywa karty powoli, ale na koniec... był po prostu dobrą ucztą. Bo to dobry straszak ze świetną historią z kilkoma świetnymi zwrotami akcji. Myślę jednak, że zawodzi lekko tempo, ponieważ przynajmniej dla mnie jest to dość powolny film. Udaje mu się jednak trochę przestraszyć i twisty i ciekawość motywują cię do oglądania. Mejkap ducha jest doskonały, bardzo dobrze wykonany, a jego wygląd jest przerażający. Uważam, że zakończenie jest najlepszą częścią filmu, ma bardzo dobry i nieoczekiwany zwrot akcji, który zmienia cały film i pozostawia nas zaskoczonych tym, co się stało.

Film ten ma kilka zwrotów akcji i można by pomyśleć, że to wszystko. Dodajmy do tego jednak zdrowie psychiczne bohaterki, sprawy rodzinne i przewijającego się ducha, a otrzymamy klasyka ze slow burnowym zakończeniem bez zbędnych dialogów. Zwrot akcji w tym filmie jest zarówno szokujący, jak i prowokujący do myślenia. Zmusił mnie do ponownego przemyślenia wszystkiego, co widziałam, rekontekstualizując narrację w sposób, który sprawił, że jeszcze bardziej doceniłam skomplikowaną fabułę. Ten zwrot akcji nie jest tylko tanią sztuczką; jest głęboko wpleciony w filmową eksplorację traumy, poczucia winy i dynamiki rodzinnej. Wszystko tu jest wystarczająco przerażające dzięki mrocznej atmosferze i intensywnej grze aktorskiej. Film zdecydowanie wydaje się nieco zagmatwany, ale jego bogata atmosfera psychologiczna sprawia, że warto go obejrzeć.

Spośród wszystkich części tej niezwykle popularnej serii, ta jest najdziwniejsza. Film jest nieco mniej przerażający niż poprzednie części, ale i tak robi robotę. Ogólnie, jeśli chodzi o fabułę to dosyć oklepany temat, bo mamy ekipę kręcącą program w domu nawiedzonym przez Kayako i jej syna Toshio. Oczywiście zaczynają umierać w niewyjaśniony sposób jedno po drugim. Film zaczyna się całkiem obiecująco z kilkoma przerażającymi opowieściami (szczególnie historia Tomoki i jej chłopaka Noriego). Niezależnie od zamieszania w tym filmie, zastosowane strachy są naprawdę skuteczne. Sposób, w jaki kamera jest ustawiona, tworzy creepy atmosferę i za każdym razem, gdy pojawiały się duchy, byłam w odpowiednim nastroju. Tak więc z przerażającą atmosferą i skutecznymi strachami, "Ju-On the grudge 2" działa dobrze jako horror. Chociaż było ich mniej. Produkcja ta nie ma już tego samego wabiącego klimatu, co w pierwszych filmach. Myślę, że ta jest bardziej przeznaczona dla japońskiej publiczności.

Jest to dobrze zrealizowany horror o przeklętym telefonie. Takashi Miike bierze to, co mogło być nudnym scenariuszem i przekształca go w jeden z lepszych w gatunku j-horrorów o klątwie/duchu. Udaje mu się utrzymać tempo, a nawet dorzuca trochę body horroru. Jednak film nadal cierpi na ogólny brak głębi; zasadniczo powtarza to, co zostało już zrobione przez jego poprzedników. Po prostu robi to lepiej niż inni naśladowcy. To naprawdę dobrze zrobiony j-horror. To dająca fun niczym "Oszukać przeznaczenie", dobrze wykonana historia grozy, która jest w zasadzie tym, co by się stało, gdyby "Ringu" i "Final Destination" właśnie miały dziecko. Koncepcja telefonu, który pokazuje ci twoją śmierć, jest genialna i została dobrze ukazana. Prawdopodobnie moją ulubioną sceną w filmie jest scena z programu telewizyjnego, w której widzimy strach na twarzy dziewczyny, gdy ma umrzeć, a następnie wszystko układa się na swoim miejscu, aby odtworzyć zdjęcie, które widzieliśmy wcześniej w jej telefonie.

Co do straszenia to nie ma tutaj zbyt dużo, przynajmniej moim zdaniem. To ten sam poziom co w solowych przygodach Sadako i Kayako. Same zabójstwa są spoczko jak na standardy japońskich horrorów. Jest ich dużo, obie klątwy chyba nawet zabijają podobną liczbę osób.Film ogląda się naprawdę przyjemnie i całkiem nawet angażuje. Jesteśmy ciągle ciekawi, jak dojdzie do spotkania naszych klątw/duchów. Mimo zawodu, jakim jest starcie w finale, to samo zakończenie bardzo mi się podobało. To nie jest bardzo dobry film (dla wielu z was to pewnie będzie kupsztal), ale nie jest zły a wszystkie jego wady w mojej opinii dodają mu pewnego uroku i ogląda się go bardzo przyjemnie.

To naprawdę dobry film. Podobało mi się, że autor zawarł w nim przesłanie, przekształcając je w film o potworze. Zupełnie jak w Godzilli potwór jest tylko twarzą zła. Prawdziwym winowajcą jest zanieczyszczenie środowiska i głupia polityka rządu. To niepokojący i ponury, ale niezwykle poruszający film. Jest prawdziwą perełką kina koreańskiego i najlepszym alegorycznym filmem o potworach od czasów oryginalnej "Godzilli”

Awangardowy i wykraczający poza logiczne pojmowanie. Ten film to radosna wyprawa w szaleństwo. Dziwaczny, niekonwencjonalny i zwariowany szalony horror z elementami czarnej komedii. To dziwne i wspaniałe doświadczenie oraz niezwykłe spojrzenie na klasyczny japoński horror. Jest w nim coś fascynującego, efekty specjalne są oczywiście przestarzałe, a reżyseria filmu jest ogólnie zagmatwana i dziwna, ale wiele elementów wizualnych było naprawdę fajnych. Po zakończeniu filmu musiałam po prostu przez chwilę siedzieć i przemyśleć to, co właśnie obejrzałam. Przyznaję, że film mi się podobał, ale z pewnością nie jest to pozycja dla każdego. Jeśli lubisz bardziej nienormalne i artystyczne filmy, polecam ten, jest jak gorączkowy sen. Jeśli nie, to raczej nie oglądaj go, bo poczujesz się bardzo dziwnie. Dla fanów horrorów – ten film nie jest aż tak straszny i jest bardziej komiczny niż przerażający. Moja ulubiona postać to Kung Fu ❤

Bardzo dobry sequel. Ton i atmosfera są ponownie importowane z oryginału, co pomaga zachować kanon. Poszerzono nieco naszą wiedzę o Sadako, zastosowano sprytną pracę kamery i akcję. Muzyka też jest niezła. Bardzo cieszy powrót bohaterów z jedynki, mimo mniejszej roli, bo nowa bohaterka Mai nie jest już tak dobra. "Ringu 2" stanowi godną kontynuację oryginalnego dzieła. Środkowa część jest zdecydowanie najciekawsza, wprowadzając mnóstwo nowych innowacji i szokujących zwrotów akcji do serii.

"Audition" mistrza japońskiego kina grozy Takashiego Miike jest filmem dobrym. To odważny i mroczny, ale też piękny film. Pierwsze trzy czwarte to optymistyczny film romantyczny o mężczyźnie w średnim wieku, który ignoruje szereg sygnałów ostrzegawczych w imię miłości do zranionej kobiety, aż jest już za późno. Pierwsza połowa nie była nudna. Szczerze mówiąc, bardziej podobała mi się lżejsza część filmu niż mroczna. Kiedy film osiągnął punkt kulminacyjny, poczułam się nieswojo. Zakończenie jednak nie było aż tak szokujące i nie tak brutalne, jak ludzie to opisują w sieci. Wiadomo, dalej robi robotę, ale no minęło trochę czasu od premiery. Główna "bohaterka" jest bardzo piękna, ale jednocześnie zabójcza i okrutna (i była z tego powodu szczęśliwa/podekscytowana, co sprawiało, że była jeszcze bardziej creepy).

Drugi spin-off legendarnej serii j-horrorów wypuszczony z okazji dziesięciolecia marki. Jest lepiej niż w przypadku "Czarnego ducha". To naprawdę porządny straszak, nieźle budujący i trzymający w napięciu. Może to trochę na wyrost, ale uważam ten film za najbliższy jakości pierwszemu "Ju-On the curse" z 2000 roku. Może nie jest tak dobry, ale to podobne rejony. Chociaż przyznam wam początek tej produkcji i te słabe jumpscary nastawiały mnie na srogiego crapa. Na szczęście im dalej w las, tym lepiej. Nawet jest małe cameo Toshio! Creepy, Creepy, Creepy rzeczy w dobrej tradycji J-horroru. Nie wszystko ma sens, ale atmosfera jest silna, a powolne tempo podkreśla nieuchronność klątwy. Gratka dla fanów serii "Ju-On" i kolejny dowód na to, że japoński horror ma tak wiele do zaoferowania.

Fakt, że film jest tak creepy, mimo że nie zawiera ani jednego jump scarea, jest sam w sobie ogromnym osiągnięciem. Jjednak strasznie wolne tempo, przewidywalna fabuła, średni bohaterowie i trochę rozczarowujące zakończenie sprawiają, że jest ogólnie dla mnie gorszym seansem niż inne wymienione.Z czasem jednak film we mnie "rośnie" i coraz milej go wspominam. Sam pomysł na fabułę bardzo interesujący, zarówno to, co widzimy na pierwszym planie, czyli apokaliptyczna opowieść o duchach, jak i opowieść o pustce i samotności. Dziwne, że nie powstały kontynuacje.

Miejscami film jest powolny, ale konsekwentnie dobrze wyreżyserowany. Ma tę niesamowitą atmosferę filmów lat 2000. Niestety jest dość przewidywalny i chyba tylko samo zakończenie może zaskoczyć. Aktorsko jest bardzo dobrze i rzeczywiście kibicujemy naszym bohaterom. Co do samego straszenia to jest średnio, ale to nie o to chodzi w tym filmie. Bardziej to suspens niż zwykły horror. W rzeczywistości żadne prawdziwe elementy horroru nie pojawiają się aż do końca filmu. Jest to dobrze utkana, intrygująca i wzruszająca historia z doskonałymi występami.

Ten film jest nie tylko dość creepy (kiedyś sama miałam straszną lalkę w dzieciństwie), ale ma też całkiem niezłą emocjonalną stronę. Naprawdę współczujesz "dziewczynie w czerwieni” i doskonale rozumiesz, co przeszła. Podobała mi się gra prawie całej obsady, historia była dobra i interesująca, a niektóre zabójstwa nawet zapamiętam przez jakiś czas. Ogólnie niezły film, który z łatwością się ogląda. Jeśli jesteś fanem/ką k-horroru to mogę polecić.