Upadły anioł
U progu tajemnicy
Porywacz ciał
Podsumowanie filmowe 1945 roku
Lista klasyczna 10 tytułów
W tym roku Amerykanie zatknęli swoją flagę na japońskiej wyspie Iwo Jima, zrzucono bomby atomowe na Hiroszimę i Nagasaki, Japonia podpisała akt bezwarunkowej kapitulacji (co uważa się za oficjalny koniec II wojny światowej), Finlandia wypowiedziała wojnę III Rzeszy, Węgry podpisały bezwarunkową kapitulację i wypowiedziały wojnę Niemcom, doszło do masy nieumyślnych zabójstw (tu pijani Brytyjczycy zrzucili bomby na Holandię, tam omyłkowo zniszczyli publiczną szkołę w Danii) oraz takich jak najbardziej celowych (masakra w lesie pod Grajewem), wyzwalano obozy koncentracyjne, Niemcy podpisały akt bezwarunkowej kapitulacji (dwa razy), podjęto decyzję o odbudowaniu Warszawy (zamiast przenieść stolicę – np. do Łodzi), w teatrze w Olsztynie wystawiono pierwsze przedstawienie w języku polskim, Prezydium Krajowej Rady Narodowej zniosło stan wojenny wprowadzony 1 września 1939 przez prezydenta Ignacego Mościckiego, ZSRR wypowiedział wojnę Japonii, Korea została wyzwolona spod okupacji japońskiej, ukazał się Folwark zwierzęcy, w USA pojawiły się w sprzedaży pierwsze długopisy a u wybrzeży Florydy zaginęła eskadra pięciu amerykańskich samolotów (tak zaczęła się legenda Trójkąta Bermudzkiego).

Filmowo to rok początku neo-realizmu (wraz z premierą Rzym: miasto otwarte), zmarł pies Terry, szerzej znany jako Toto z Czarnoksiężnika z krainy Oz, a najwięcej zarabiającą gwiazdą był Bing Crosby oraz Gary Cooper.

Urodzili się m.in. Sławomir Idziak, Eric Roth, Mia Farrow, Ron Glass, Helen Mirren, Goldie Hawn, George Miller, Jim Sharman, Rainer Werner Fassbinder, Wim Wenders, Roland Joffé, Eric Clapton, Carly Simon, Van Morrison, Don McLean, Neil Young, Maryla Rodowicz, Jim Davis i Patch Adams.

Zmarli m.in. Wincenty Witos (1874), Franklin Delano Roosevelt (1882), Hans Geiger (1882), George Patton (1885), Adolf Hitler (1889), Joseph Goebbels (1897), Heinrich Himmler (1900) i Ewa Braun (1912).

https://garretreza.pl/podsumowanie-1945/
Czyste kino gatunkowe dla fanów filmów noir, szukające zbawienia i człowieczeństwa nawet pod najbardziej zaciemnioną latarnią. Świetny główny duet: Stella zamiast kierować innymi, sprowadzać na nich przegraną, to inni taką ją kreują. Jest odpowiedzią na ich pragnienia, potrzeby, ale nic z nimi nie robi. Stanton zawsze lądował z dolarem w kieszeni po tym, jak opłacił bilet autobusowy do innego, obcego miejsca, w którym przyjdzie mu szukać… Nawet nie szczęścia, ale przetrwania. „Upadły anioł” nie podąża wieloma utartymi ścieżkami, sporo wytycza samodzielnie. https://garretreza.pl/otto-preminger-retrospektywa/
Klasyczny horror. Czarno-biały, z tanim aktorstwem, staroświeckim poczuciem humoru i historiami… ale działa. Zbiór nowel połączonych jednak pełnoprawną fabułą. I chociaż każda przedstawia innych styl straszenia oraz miała innego reżysera, wszystko łączy się w jedno, gdy tylko nastanie zaskakujący finał. Humor brytyjski w najlepszym wydaniu, nie mogłem uwierzyć, jak szybko zacząłem się śmiać po serii wcześniejszych straszydeł. https://garretreza.pl/u-progu-tajemnicy/
To przede wszystkim naprawdę dobra historia: początki medycyny, uczenie się na świeżych ciałach. Konflikt moralny jest nieustający – z jednej strony szlachetne pobudki, z drugiej brak wiary w to, że naprawdę mamy rację i nasze wartości są faktycznie wyższe. Przeszłość jest żywa i nam ciąży: rzeczy, które wtedy popełniliśmy, wciąż ciągną się za nami, zalegają na sumieniu. Są tu emocje, atmosfera wiktoriańskiego Londynu: deszcz, cmentarze, karoce, ciała i domy wyższych klas. Najważniejsze jest uwolnić następne pokolenia od ciężaru decyzji, które musieliśmy podjąć. https://garretreza.pl/robert-wise/
Krótki metraż. Tom nie jest najlepszym golfiarzem, Jerry nie jest najlepszą piłką, ale jak dodasz pszczół, to wszystko jest dużo lepsze. Jedna z moich ulubionych przygód duetu Tom & Jerry, najbardziej zabawna. Historia to nieustająca walka: najpierw on dręczy jego, potem on jego i tak się zmieniają, kto komu bardziej dowali. Plastyczność animacji jest absolutnie cudowna, okrzyk Toma po spotkaniu z pszczołami i ekscytacja Jerry’ego, że może do tego doprowadzić… To jest czysta zabawa. I chyba milion wyświetleń zajęło mi ogarnięcie, że czapka Lincolna symbolizuje zdanie sobie sprawy, że jest się ofiarą zamachu. Chyba? https://garretreza.pl/hanna-barbera/
Hitchcock ponownie pochyla się nad tematem złożoności ludzkiej psychiki, przybliżając go w uproszczony, zrozumiały i rozrywkowy sposób. Opiera historię o coś, w co z boku trudno uwierzyć: morderca zapomniał o tym, jak zabił? Jakie to wygodne! A jednak przedstawiono to tak, byśmy to kupili – przynajmniej na razie. W końcu sama bohaterka ryzykuje, a my w sumie razem z nią. To się nadal doskonale ogląda, a przy tym pochylamy się nad problemami ludzi zablokowanymi przez ich własny umysł. https://garretreza.pl/alfred-hitchcock/
Bohaterka powtarza w kółko, że wie, dokąd zmierza. To jest absurdalna fraza do powtarzania, widownia od początku śmieje się pod nosem oglądając, jak bohaterka wymyśliła sobie podróż w cholerę daleko, na odległą Wyspę, gdzie weźmie ślub z majętnym człowiekiem. Tylko na miejscu okaże się, że okolice są… Niebezpieczne. I pełne niezwykłych ludzi. I wtedy też film się rozkręci na dobre, zapraszając widza do zamku i ogromnych domostw pełnych ludzi, z którymi chce się spędzać czas. To po prostu coś, czego trzeba doświadczyć samemu, żeby to poczuć. Nawiedzona, przeklęta budowla na Wyspie okryta tajemnicą – zagrażające życiu wiry wodne – chłop z sokołem i wiele więcej. A ja wielbię każdy element, który widzę. Pomyślcie: Trop bez zagadki kryminalnej. Jeśli to wasze kino, to oglądajcie. https://garretreza.pl/powell-pressburger/
Krótki metraż. Kobiety w 1945 roku nie mówiły „Nie” na próby zalotów – były po prostu szybsze i zwinniejsze. A gdy to nie wystarczyło, to używały młotka. Do tego na każdym kroku nowe sposoby, aby wykorzystać Jerry’ego. Popłakałem się ze śmiechu. Nadal żałuję, że w dorosłym życiu podczas posiłków nie ma tyle łażenia po stole, co w kreskówkach. https://garretreza.pl/hanna-barbera/
Jakby pierwsza część – albo wstęp – do Pola bitwy, który Wellman nakręci cztery lata później. Żołnierze prezentują losy grupy wojaków idących pierwszy raz do boju. Druga wojna światowa, zabierają nawet ze sobą pieska, który się przybłąkał, oraz reportera-obserwatora. Są wystawieni na propagandę niemiecką oraz pierwsze, zimne wrażenie: samotność i wątpliwości. Czy naprawdę warto brać w tym udział? Czy naprawdę jesteśmy pewni, za co walczymy? Czy na pewno walczymy w imię czegoś słusznego? To prezentacja tego świata, w którym postaciom przyjdzie żyć w najbliższym czasie. Istnieje tak naprawdę tutaj tylko rozwój wewnętrzny – widzimy, jak powstaje spojrzenie żołnierza. Jeden rzut oka na innego żołnierza i on już wie, co on przeżył, rozumie go. https://garretreza.pl/william-wellman/
Po krótkim wstępie wyjaśniającym metodę, przechodzimy do pokazania ciał i suchego wymieniania, jak ich zabito. Śmierć i tragedia jako statystyka, ale te ujęcia martwych ludzi, ich wyniszczonych ciał, ich wyrazy twarzy – czułem się, jakby ten widok na nowo uświadamiał okrucieństwo tego, co Niemcy zrobili. Nie ma w tym turpizmu czy czegoś, to czysty dokument. I pokazuje okrucieństwo z dokumentalnym, zimnym wyrazem twarzy. Na początku jest informacja, że nie wolno publikować tego nagrania bez wiedzy i zgody Departamentu Wojny. Osobiście czuję się, jakbym oglądał prawdziwie zakazany materiał, zbyt okrutny do pokazywania publicznie w jakiejkolwiek formie. https://garretreza.pl/billy-wilder/
Krótki metraż. Elmer kupił sobie żywego królika i będzie robił potrawkę. Królikiem oczywiście jest Bugs, który mógł po prostu uciec, ale po namyśle wybiera polecieć w chuja z Elmerem. Dobre przypomnienie, że jemy mięso tylko dlatego, że jesteśmy mądrzejsi od zwierząt. I gdy nie jesteśmy, to mamy przekichane (badum-tss). Plus Bugs robiący w konia widownię również. Uwielbiam!