Najlepsze horrory 2022 - TOP 10

Folk horror w reżyserii Alexa Garlanda, który przedstawia różne, toksyczne oblicza patriarchatu i destrukcyjny wpływ wpojonego poczucia winy. Fantastyczne aktorstwo, przepiękna realizacja, wybitny soundtrack i intensywny, niepokojący klimat wiodący wprost do szalonego, body horrorowego finału.

Pierwsza część serii, za którą nie odpowiada Wes Craven, a jednocześnie najlepsza zaraz za oryginałem. Nie dość, że jest powiewem świeżości i ubogaca franczyzowy meta-komentarz, to sprawdza się jako slasher i kontynuacja: jest krwawo, trzyma w napięciu i hołduje poprzednikom, stojąc przy tym na własnych nogach.

Jordan Peele kontynuuje swoją społeczno-polityczną misję, ale przy tym wprowadza nutę egzystencjalizmu i żongluje nawiązaniami do popkultury, jednocześnie budując napięcie godne "Szczęk" Spielberga. Spełniona rozrywka i kopalnia arthouse'owego kontentu- jako jedno i drugie działa znakomicie.

Złowrogi, przejmujący klimat, świetna muzyka, bardzo dobra realizacja i prosta, ale intrygująca historia kupują mnie bez reszty. Zakończenie łatwo przewidzieć, lecz satysfakcjonuje. Zdaję sobie sprawę że jestem w mniejszości, lecz ta niskobudżetowa perełka ma szczególne miejsce w moim kinofilskim serduszku.

Świetny klimat lat 70-tych i powoli rozkręcająca się, lecz naszpikowana przysmakami fabuła z pierwiastkiem praw i zniewag przemijania oraz cielesności. Na szczególną uwagę zasługuje scena morderstwa przy samochodzie i genialna, podwójna rola Mii Goth. Slasher może nie rewolucyjny, ale jakościowy.

Przywodzi na myśl legendy miejskie, którymi dzieciaki straszyły się nawzajem na nocowankach i szkolnych korytarzach. Trzymający za gardło survival z paranormalnymi elementami, przerażającym Hawke'm w roli Wyłapywacza i charyzmatycznym głównym bohaterem, któremu chce się kibicować.

Traumy, kompleksy i helikopterowe rodzicielstwo, a to wszystko w skandynawskim, pełnym osobliwej wrażliwości stylu i konwencji obleśnego body horroru. Seans obowiązkowy dla fanów niezależnego kina europejskiego i niszowej, arthouse'owej grozy.

Found footage jednego (bardzo dobrego) aktora, które remixuje "Martwe zło" sosem z "Blair Witch Project", dorzuca gore, humor i paranoję odosobnienia. Mimo chwil znużenia w drugim akcie bawiłem się naprawdę dobrze.

Intrygujący, nasiąknięty niezręcznością punkt wyjścia, który szybko przeradza się w spiralę tajemnic, strachu i przemocy. Zach Cregger świetnie buduje napięcie i operuje perspektywą, wykorzystując najbardziej pierwotne, ludzkie lęki: nieznane, ciemność i odczłowieczenie.

Polski horror komediowy, który wyśmiewa pandemiczne reperkusje i komentuje zagrożenie ekologiczną katastrofą. Esencjonalne są tutaj postaci: charyzmatyczne, wiarygodne i świetnie zagrane. Na zombie przychodzi nam sporo poczekać- ale gdy już się pojawiają, eskalacja wynagradza każde wyczekiwanie. Czekam na sequel.