Występ u boku Alberto Sordi okazał się dla niej przełomowy i nadał jej karierze wyraźnego rozpędu. Z modelki glamour szybko przeobraziła się w rozpoznawalną aktorkę filmową, co otworzyło jej drogę do głównych ról w licznych komediach o zmysłowym, lekkim charakterze. Popularność zdobyta dzięki temu filmowi zaowocowała również zaproszeniem do prowadzenia Festiwalu w Sanremo w 1979 roku, jednego z najważniejszych wydarzeń telewizyjnych we Włoszech, będącego symbolem jej ówczesnej popularności. Sukces produkcji znalazł także odzwierciedlenie w wynikach finansowych - według danych Box Office Italia za sezon 1978/79 film uplasował się na 10 miejscu wśród najbardziej dochodowych tytułów we Włoszech.

Film „Play Motel” (1979) pokazał, że Anna Maria Rizzoli potrafi odnaleźć się nie tylko w lekkiej komedii, lecz również w bardziej mrocznym, sensacyjnym gatunku giallo. Produkcja wzbudzała liczne kontrowersje - krążyły dwie wersje filmu: łagodniejsza i bardziej odważna, zawierająca sceny o zdecydowanie śmielszym charakterze. Aby zwiększyć atrakcyjność i dochodowość tytułu na niektórych rynkach, producenci wmontowali do filmu bardziej prowokujące sekwencje bez pełnej wiedzy aktorów. Według niezweryfikowanych źródeł, aktorka mogła nie otrzymać pełnej stawki za swój udział, co dodaje produkcji pewnego „tajemniczego” kontekstu. Mimo to „Play Motel” pozostaje jednym z filmów z jej udziałem, które nie odeszły całkowicie w zapomnienie.

Do 1980 roku Anna Maria Rizzoli dopracowała do perfekcji wizerunek „kobiecej, a zarazem wyrafinowanej” postaci. Nie była jedynie „dziewczyną pod prysznicem” - posiadała wyczucie komizmu, które pozwalało jej dorównać doświadczonym weteranom włoskiej komedii. Ten film ugruntował jej status niekwestionowanej ikony gatunku, królowej tzw. komedii „zimowo-letnich”, czyli wakacyjnych produkcji pełnych humoru i zmysłowości. Wraz z Edwige Fenech stała się twarzą włoskiego kina komercyjnego tamtej epoki. Choć przyniosło jej to ogromną popularność i rozpoznawalność, jednocześnie zamknęło drogę do różnorodniejszych ról - Rizzoli pozostała w świadomości widzów jako seksowna blondynka.

W filmie zagrała postać „dziewczyny z klasy robotniczej” - rolę odmienną od wszystkich poprzednich, w których dominowały czysto „seksowne” kreacje. Ta rola wymagała od niej znacznie więcej gry aktorskiej i wyczucia charakteru postaci, co świadczyło o jej ewolucji w zakresie komedii. Był to moment awansu do „ekstraklasy” włoskiej komedii, a zarazem znacząca zmiana wizerunku - od modelki glamour do „Rzymianki”, zwykłej dziewczyny z klasy robotniczej, która potrafiła przyciągnąć uwagę widza nie tylko urodą, ale i talentem aktorskim.

Film mocno eksponuje jej glamour, aktorka często pojawia się w stylowych kreacjach lat 80tych, które wyraźnie kontrastują z ponurym lub chaotycznym otoczeniem zakładu, podkreślając jej status „kotwicy piękna” na ekranie. Była to jedna z jej ostatnich ról w tym konkretnym podgatunku komedii żartobliwej, zanim zdecydowała się na zdecydowany krok w stronę nowych wyzwań aktorskich.

W filmie Anna Maria Rizzoli kreuje klasyczną postać „kochanki” - uroczą, nieco naiwną i nieustannie wywołującą napięcia oraz zazdrość między małżonkami. Rizzoli łączy w tej roli słodycz z komicznym wyczuciem, znakomicie odnajdując się w interakcjach z kultową personą granej przez Paolo Villaggio. Film dotarł do znacznie szerszej publiczności niż jej dotychczasowa nisza „commedia sexy” i udowodnił, że Rizzoli doskonale wpisuje się w „fantozzowski” styl satyry społecznej - wówczas najpopularniejszą formę komedii we Włoszech. Produkcja stanowiła pomost między jej wczesnymi rolami „symbolu seksu” a późniejszą, bardziej ugruntowaną karierą jako głównej bohaterki.

W tej produkcji Anna Maria Rizzoli reprezentuje wyzwoloną kobietę lat 70. – energiczną, kochającą nocne życie i stanowiącą główny motor przezabawną przemianę protagonisty. Współpraca z Umberto Lenzi, znanym przede wszystkim z brutalnych filmów policyjnych, nadała komedii bardziej dopracowany charakter, wyróżniający ją spośród niskobudżetowych slapsticków. Chemia z Ray Lovelock po sukcesie „Play Motel” umocniła ich ekranową współpracę – stali się jedną z bardziej rozpoznawalnych „atrakcyjnych młodych par” włoskiego kina tamtego okresu. Dzięki pracy z uznanym reżyserem i doświadczonym aktorem Rizzoli mogła konsekwentnie budować wizerunek profesjonalnej aktorki, pokazując, że jest czymś więcej niż tylko „modelką z plakatu”.

Film „Le Bourreau des coeurs” (1983) zajmuje szczególne miejsce w karierze Anna Maria Rizzoli, był jej ostatnim dużym projektem kinowym przed wycofaniem się z komercyjnego przemysłu filmowego. Produkcja uplasowała się na 24. miejscu wśród najchętniej oglądanych filmów 1983 roku, potwierdzając, że Rizzoli odchodziła z kina u szczytu popularności. W momencie premiery tego filmu aktorka podjęła radykalną decyzję o porzuceniu lukratywnej kariery w przemyśle filmowym na rzecz ambitnej pracy teatralnej, rozpoczynając nowy etap w swoim artystycznym życiu. Rizzoli „zaliczyła” na ekranie niemal wszystkich modnych kierunków tamtejszej epoki. Były to luksusowe Dolomity ( La settimana bianca ), słoneczna grecka wyspa Rodos ( Una vacanza del cactus ), a na koniec egzotyczne Tahiti ( Le Bourreau des coeurs ).

Film „Una vacanza del cactus” udowodnił, że Anna Maria Rizzoli potrafi samodzielnie przyciągnąć widzów do kin, stając się głównym magnesem marketingowym produkcji. Producenci szybko zrozumieli, że jej nazwisko na plakacie wystarczyło, by film praktycznie sam się sfinansował, co dało aktorce ogromną przewagę w negocjacjach i pełną kontrolę nad własnym wizerunkiem. Produkcja przypieczętowała jej status „twarzy włoskich wakacji”, po zimowych Dolomitach w „La settimana bianca”, tym razem Rizzoli promienie słoneczne Rodos uczyniły z niej ucieleśnienie włoskich marzeń o luksusowym, beztroskim urlopie. Stała się symbolem letniego słońca, zabawy i radości, osiągając szczyt swojej kariery zarówno pod względem zarobków, jak i rozpoznawalności.

Rola w „La settimana al mare” utrwaliła jej wizerunek jako ideału kobiecości przełomu dekady. Anna Maria Rizzoli stała się twarzą włoskiego lekkiego stylu lat 80tych - piękną, niezależną, elegancką, a jednocześnie doskonale radzącą sobie w zwariowanych, slapstickowych sytuacjach u boku Bombolo i Enzo Cannavale. Jednocześnie jednak nastąpił ogromny przesyt, niemal natychmiastowe przypisanie jej roli „pięknej kobiety w kurortach” sprawiło, że aktorka została zaszufladkowana, ryzykując utknięcie w tym typie ról na stałe.

Rola, którą Anna Maria Rizzoli zagrała tuż po serii swoich wakacyjnych hitów, była ważnym krokiem w jej karierze. W tej satyrze politycznej wcieliła się w postać Madame J., co pozwoliło jej skutecznie „wyjść z kurortu” i pokazać szersze możliwości aktorskie poza typowymi rolami wakacyjnych piękności. Obecność Rizzoli na plakacie, w połączeniu z jej wierną publicznością i fanami Pippo Franco, zapewniła producentom dobre wyniki finansowe, potwierdzając, że jej nazwisko samo w sobie było gwarancją frekwencji w kinach.

W filmie „Insegnante al mare con tutta la classe” widoczna była wyraźna chemia Anna Maria Rizzoli i Lino Banfi. Banfi wciela się tu w wybuchowego, zazdrosnego i komicznego ojca rodziny, podczas gdy Rizzoli staje się obiektem jego westchnień, tworząc ekranowy duet, który stał się inspiracją dla wielu późniejszych włoskich komedii. Tytuł nawiązuje do popularnej serii „L’insegnante” („Nauczycielka”), w której wcześniej błyszczała Edwige Fenech. Rizzoli wciela się w postać Lisy, pięknej i nowoczesnej nauczycielki-korepetytorki, łączącej urok, inteligencję i lekki erotyzm. Sukces filmu, w połączeniu z prowadzeniem Festiwal w Sanremo, uczynił ją jedną z najlepiej opłacanych i najbardziej rozpoznawalnych aktorek włoskiej „commedia sexy”.

Anna Maria Rizzoli wcieliła się w postać Angeli Pastorelli, córki bogatego przemysłowca i „wiecznej studentki” (tytułowej ripetente, czyli osoby powtarzającej klasę). Długie, sugestywne tytuły filmów tego okresu były wówczas genialną taktyką marketingową, przyciągającą widzów. Kluczowym elementem roli Rizzoli była znakomita interakcja z dyrektorem szkoły, w którego wcielił się Lino Banfi. Aktorka gra „kotka”, a Banfi „mysz”, tworząc ekranowy pojedynek pełen humoru i napięcia. Angela w interpretacji Rizzoli nie jest „głupiutką blondynką” - to postać błyskotliwa, potrafiąca z humorem i dystansem manipulować mężczyznami. Rizzoli w tej roli pokazała duży talent komediowy, udowadniając, że potrafi dorównać profesjonalnym komikom i świetnie balansować między niewinnością a subtelnym wyzwaniem.

Anna Maria Rizzoli miała okazję pracować z uznanym reżyserem Luciano Salce, twórcą kultowego „Fantozziego”. Współpraca ta pokazała, że Rizzoli doskonale odnajduje się nie tylko w lekkiej komedii, ale również w inteligentnej farsie, która w satyryczny sposób punktuje absurdy włoskiego społeczeństwa i realiów wojskowych. Rola Eleny w jej wykonaniu wyróżnia się klasą i wyczuciem, aktorka łączy tu zmysłowość z komediowym wyrafinowaniem. Film ugruntował jej pozycję jako ulubienicy męskiej widowni i jednej z królowych komedii sytuacyjnej, a jednocześnie sprawił, że zaczęto postrzegać ją jako aktorkę, która potrafi „podnieść poziom” produkcji swoją obecnością.

Była to jej pierwsza duża rola filmowa, która wyznaczyła kierunek dalszej kariery Anna Maria Rizzoli. Reżyserzy, tacy jak Vittorio Sindoni, poszukiwali wówczas aktorek potrafiących połączyć wizerunek „niedostępnej damy” z naturalnym seksapilem. Rizzoli, jako modelka bez dużego doświadczenia aktorskiego, idealnie wpisała się w ten schemat, kreując postać niemal posągowej piękności, która nie potrzebowała rozbudowanych dialogów, by przyciągać uwagę a wystarczała jej ekranowa obecność. Kluczową rolę w jej obsadzeniu odegrał Walter Chiari, legenda włoskiej komedii, występujący w segmencie „Prete per forza”. Chiari, mający duży wpływ na dobór obsady, dostrzegł w niej zarówno potencjał komediowy, jak i wyjątkową fotogeniczność. To najprawdopodobniej dzięki jego rekomendacji Rizzoli otrzymała tę rolę, która stała się początkiem jej filmowej drogi.

Film ten był dla Anna Maria Rizzoli jednym z pierwszych „testów ekranowych” w Rzymie. Chociaż nie była to jeszcze rola pierwszoplanowa, pozwoliła jej zaistnieć w środowisku filmowym i zwrócić uwagę producentów. Już rok później zaowocowało to znaczącym krokiem w karierze, bo pojawieniem się na okładce „Playboya”, co dodatkowo umocniło jej rozpoznawalność. W tamtym okresie włoscy reżyserzy komediowi często sięgali po aktorki spoza tradycyjnego środowiska filmowego, rekrutując je bezpośrednio z agencji modelek lub konkursów piękności. Rizzoli idealnie wpisała się w ten schemat, łącząc naturalny urok z potencjałem ekranowym, który szybko został dostrzeżony i wykorzystany w kolejnych produkcjach.

Wszystko zaczęło się od konkursu Miss Włoch 1970, w którym Anna Maria Rizzoli zajęła 3. miejsce – był to wówczas jeden z najważniejszych „paszportów” do świata mediów. Zanim jednak na dobre trafiła przed kamerę, przez kilka lat dominowała na wybiegach w Mediolanie jako topowa modelka, budując swój rozpoznawalny wizerunek. Drobny epizod w filmie „Peccati in famiglia” (1975) – scena, w której podwozi swojego chłopaka pod willę, stanowił idealne wykorzystanie jej ówczesnego wizerunku ekranowego: eleganckiej, niedostępnej piękności, która przyciąga uwagę samą obecnością.

Był to jeden z ostatnich filmów, w których Anna Maria Rizzoli wcielała się w postać tak silnie osadzoną w nurcie „commedia sexy”, tuż przed tym, jak niemal całkowicie zniknęła z ekranu. Około 1980 roku osiągnęła już taką popularność, że to producenci zabiegali o jej udział, licząc na podniesienie prestiżu i komercyjnej atrakcyjności swoich produkcji. Jej nazwisko na plakacie było gwarancją zainteresowania widzów i realnych zysków, zwłaszcza że filmy tego typu realizowano często niskim kosztem.

Jeden z ostatnich dużych występów Anna Maria Rizzoli w nurcie włoskiej komedii, tuż przed jej wycofaniem się z kina na rzecz teatru. Film opiera się na slapstickowym humorze i absurdalnych gagach, a Rizzoli pełni w nim zarówno funkcję wizualnego magnesu, jak i istotnego elementu komediowego. Jej obecność miała przyciągać męską część widowni, co było standardem w „commedia sexy”, ale tutaj ciężar gatunkowy wyraźnie przesuwa się w stronę czystego absurdu. Rok 1982 to moment, w którym popularność klasycznej włoskiej komedii erotycznej zaczęła stopniowo wygasać. Rola ta była jedną z ostatnich okazji, by Rizzoli mogła w pełni wykorzystać swój status „królowej gatunku”. Jednocześnie stanowiła dowód, że jej nazwisko wciąż gwarantuje frekwencję, nawet w najbardziej nonsensownych scenariuszach. Krótko po tym okresie aktorka podjęła decyzję o radykalnej zmianie kierunku zawodowego. Zmęczona zaszufladkowaniem jako „blond piękność z komedii”, zaczęła poszukiwać ambitniejszych wyzwań.

Wraz z Edwige Fenech i Gloria Guida, Anna Maria Rizzoli tworzyła ścisły panteon gwiazd, które przyciągały widzów do włoskich kin. Jej kariera w tym nurcie była intensywna, lecz stosunkowo krótka i po 1982 roku, wraz ze spadkiem popularności gatunku, jej obecność na ekranie zaczęła stopniowo zanikać. Rok 1981 był dla niej momentem szczytowej popularności. Reżyser Aldo Grimaldi doskonale zdawał sobie sprawę, że obsadzenie jej w roli głównej to gwarancja sukcesu finansowego. Film ten stał się jednym z kluczowych punktów jej kariery pod względem komercyjnej rozpoznawalności, potwierdzając, że nazwisko Rizzoli było wówczas synonimem frekwencyjnego sukcesu.

Rola wyraźnie odbiega od wielu późniejszych, lżejszych występów Anna Maria Rizzoli w komediach erotycznych. Tutaj jej bohaterka staje się jednym z najbardziej przejmujących obrazów upadku, uosobieniem tragicznych skutków działalności narkotykowych gangów w Mediolanie lat 70. To rola ciężka, pozbawiona złudzeń, zamiast zmysłowej gry i lekkości, Rizzoli pokazuje tu kruchość, zagubienie i powolne wyniszczenie, stając się jednym z najbardziej gorzkich akcentów filmu.