Anna Maria Rizzoli - zmysłowe kino włoskie

Rola w tej produkcji, wyreżyserowanej przez Alberto Sordiego, była ważnym etapem w karierze Anny Marii Rizzoli. W tym okresie aktorka umacniała swoją pozycję w kinie, przechodząc od pracy fotomodelki do coraz bardziej rozpoznawalnej postaci włoskich komedii o lekkim, zmysłowym charakterze. Jej popularność rosła, a w 1979 roku została współprowadzącą Festiwalu w Sanremo, co stanowiło ważne wyróżnienie w jej karierze telewizyjnej. O popularności filmu "Gdzie jedziesz na wakacje?" świadczy również jego wynik kasowy - według danych Box Office Italia za sezon 1978/79 produkcja zajęła 11. miejsce wśród najbardziej dochodowych filmów we Włoszech. więcej

Film "Play Motel" (1979) pokazał, że Anna Maria Rizzoli potrafi odnaleźć się nie tylko w lekkiej komedii, lecz również w mroczniejszym, sensacyjnym gatunku giallo. Produkcja doczekała się dwóch wersji: krótszej, erotycznej oraz dłuższej, wzbogaconej o dodatkowe sceny pornograficzne z udziałem innych aktorów. Według dostępnych źródeł te wstawki zostały dodane bez wiedzy głównych wykonawców, w tym Rizzoli i Raya Lovelocka. Aktorka miała nawet twierdzić, że nigdy nie spotkała na planie Patrizii Webley, która pojawia się w szczególnie odważnych scenach. Ta nietypowa historia sprawia, że "Play Motel" wyróżnia się na tle innych włoskich thrillerów erotycznych końca lat 70. więcej

Do 1980 roku Anna Maria Rizzoli dopracowała do perfekcji wizerunek kobiety zmysłowej, a zarazem wyrafinowanej. Nie była jedynie dziewczyną spod prysznica. Posiadała również wyczucie komizmu, które pozwalało jej dobrze odnajdywać się u boku doświadczonych weteranów włoskiej komedii. La settimana bianca umocniła jej pozycję w nurcie komedii erotycznych, tym razem rozgrywających się w zimowej scenerii i pełnych śnieżnego szaleństwa oraz humoru. Wraz z Edwige Fenech stała się jedną z rozpoznawalnych twarzy włoskiego kina komercyjnego tamtej epoki. Choć taki wizerunek przyniósł jej popularność, mógł jednocześnie utrudniać zdobywanie bardziej różnorodnych ról. Rizzoli na długo pozostała w świadomości widzów jako seksowna blondynka. O komercyjnym powodzeniu filmu świadczy również jego 89. miejsce w zestawieniu stu najbardziej dochodowych produkcji włoskiego sezonu kinowego 1980/81. więcej

W filmie "Uno contro l'altro, praticamente amici" Anna Maria Rizzoli wcieliła się w Silvanę Cecioni, dziewczynę z klasy robotniczej. Była to rola inna niż wiele jej wcześniejszych kreacji, opartych głównie na seksapilu. Tym razem aktorka pokazała się w bardziej swojskim wydaniu, jako zwykła Rzymianka, która potrafi przykuć uwagę widza nie tylko urodą, ale również naturalnością. Była to ciekawa odmiana w jej karierze komediowej, pozwalająca zobaczyć ją w otoczeniu odmiennym od tego, z którym najczęściej ją kojarzono. Film odniósł sukces komercyjny, zajmując 26. miejsce w zestawieniu włoskiego box office za sezon 1980/81. więcej

Anna Maria Rizzoli wcieliła się w atrakcyjną lekarkę Vanessę Lelli, która na czas nieobecności ordynatora przejmuje obowiązki w zakładzie psychiatrycznym. Film mocno eksponuje jej glamour. Aktorka często pojawia się w stylowych kreacjach, które kontrastują z chaotycznym otoczeniem placówki. Jej postać staje się jednym z głównych elementów komediowej oprawy filmu, w którym nie brakuje absurdalnych sytuacji i niewybrednych żartów. Był to kolejny występ Rizzoli w popularnym wówczas nurcie włoskiej komedii erotycznej, pod koniec okresu jej największej aktywności filmowej. więcej

W filmie "Rag. Arturo De Fanti, bancario precario" (1980) Anna Maria Rizzoli wcieliła się w Vannę Catena, efektowną kochankę głównego bohatera. Jej postać, urocza i zmysłowa showgirl, staje się częścią komicznej intrygi, w której Arturo próbuje rozwiązać swoje problemy finansowe. Przyjmując pod wspólny dach kolejne osoby ze swojego miłosnego życia. Rizzoli łączy w tej roli seksapil z komediowym charakterem postaci, odnajdując się w absurdalnych sytuacjach u boku Paolo Villaggia. Udział w tej produkcji pozwolił jej wystąpić w szerszej obsadzie włoskiej komedii, obok znanych aktorów tamtej epoki. więcej

W tej produkcji Anna Maria Rizzoli reprezentuje wyzwoloną kobietę lat 70. energiczną, kochającą nocne życie i stanowiącą ważny element przezabawnej przemiany protagonisty. Współpraca z Umberto Lenzim, znanym przede wszystkim z brutalnych filmów policyjnych, nadała komedii odmienny charakter, wyróżniający ją na tle typowych produkcji tego nurtu. Wspólny występ z Rayem Lovelockiem, z którym Rizzoli zagrała wcześniej w "Play Motel", był kolejną okazją do pokazania ich na ekranie. W filmie aktorka kreuje wizerunek atrakcyjnej i niezależnej kobiety, udowadniając, że potrafi odnaleźć się w komedii, a nie tylko pozować jako modelka. więcej

Film "Le Bourreau des coeurs" (1983) zajmuje szczególne miejsce w karierze Anny Marii Rizzoli. Był to jeden z jej ostatnich dużych projektów kinowych przed wycofaniem się z aktorstwa. Produkcja uplasowała się na 24. miejscu wśród najchętniej oglądanych filmów we Francji w 1983 roku, co potwierdza jej komercyjne powodzenie. Po zakończeniu kariery filmowej Rizzoli zajęła się między innymi występami w objazdowych rewiach, a także podjęła współpracę teatralną z Giorgio Strehlerem, rozpoczynając nowy etap swojej działalności artystycznej. Przed zakończeniem tej filmowej drogi aktorka wystąpiła w produkcjach rozgrywających się w różnych sceneriach: w zimowych Dolomitach w "La settimana bianca", na słonecznej greckiej wyspie Rodos w "Una vacanza del cactus", a na koniec na egzotycznym Tahiti w "Le Bourreau des coeurs". więcej

Film "Una vacanza del cactus" dobrze wpisywał się w ekranowy wizerunek Anny Marii Rizzoli, która w tamtym okresie należała do rozpoznawalnych aktorek włoskiej komedii erotycznej. Jej atrakcyjność była jednym z elementów przyciągających uwagę widzów, a rola Angeli, sekretarki, którą próbuje uwieść jej szef, doskonale pasowała do konwencji tego rodzaju produkcji. Film przypieczętował jej wizerunek twarzy włoskich wakacji. Po zimowych Dolomitach w La settimana bianca tym razem słoneczna wyspa Rodos stała się tłem dla historii pełnej pomyłek, flirtów i wakacyjnego zamieszania. Rizzoli wpisywała się w ten sposób w popularną wówczas formułę komedii. W których atrakcyjni bohaterowie, piękne scenerie i beztroska atmosfera stanowiły ważną część ekranowej rozrywki. więcej

Rola w "La settimana al mare" utrwaliła wizerunek Anny Marii Rizzoli jako ideału kobiecości przełomu dekady. Aktorka wcieliła się w Angelę Marconcini, atrakcyjną dyrektorkę nadmorskiego kurortu, która wpada w oko Carlo, młodemu studentowi psychologii przyjeżdżającemu na wakacje z ojcem. Choć Carlo początkowo sprawia wrażenie nieśmiałego i nieporadnego, w rzeczywistości wykorzystuje swoją wiedzę, by stopniowo uwieść Angelę, a ich znajomość prowadzi do nieoczekiwanego finału. Rizzoli stała się twarzą włoskiego, lekkiego stylu lat 80. - piękną, niezależną i elegancką. A jednocześnie odnajdującą się w zwariowanych sytuacjach komediowych u boku Bombolo i Enzo Cannavale. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że powtarzanie podobnego typu ról sprzyjało zaszufladkowaniu aktorki jako gwiazdy komedii erotycznych, ograniczając możliwości pokazania jej w bardziej różnorodnych kreacjach. więcej

Rola w "Attenti a quei P2", zrealizowanym tuż po serii filmów o wakacyjnych przygodach, pozwoliła Annie Marii Rizzoli wystąpić w satyrze politycznej na aferę loży masońskiej P2. Aktorka wcieliła się w Madame J. De Groschild, znaną również jako Marisa Pappalardo, atrakcyjną kobietę wpisaną w świat intryg i interesów przedstawionych w filmie. Głównym bohaterem jest Tonio Tatarella, ubogi sprzedawca zabawek, który zostaje wykorzystany ze względu na uderzające podobieństwo do wpływowego polityka. Rizzoli nie odgrywa tu pierwszoplanowej roli. Ale jej ekranowy wizerunek dobrze wpisuje się w komediową konwencję produkcji, łączącej satyrę na włoską politykę z charakterystycznym dla kina tamtych lat humorem i erotyką. Występ u boku Pippo Franco pozwolił jej wyjść poza scenerię wakacyjnych komedii. Choć nie oznaczał całkowitego zerwania z dotychczasowym wizerunkiem. więcej

W filmie "L'insegnante al mare con tutta la classe" widoczna jest ekranowa chemia między Anną Marią Rizzoli a Lino Banfim. Banfi wciela się w wybuchowego, zazdrosnego i komicznego ojca rodziny, podczas gdy Rizzoli gra Lisę Colombi, atrakcyjną nauczycielkę języka francuskiego, zatrudnioną do udzielania korepetycji jego synowi Mario. Ercole, który poznał ją wcześniej w nocnym klubie, liczy na romans, lecz sytuacja komplikuje się, gdy Lisa staje się obiektem zainteresowania zarówno ojca, jak i syna. Aktorka łączy tu urok i elegancję z komediowym wyczuciem, stając się centrum serii nieporozumień. Tytuł nawiązuje do popularnej serii "L'insegnante", w której wcześniej występowała Edwige Fenech. Film umocnił ekranowy wizerunek Rizzoli jako gwiazdy włoskiej commedia sexy, choć podobne role mogły sprzyjać jej zaszufladkowaniu. więcej

Anna Maria Rizzoli wcieliła się w Angelę Pastorelli, córkę bogatego przemysłowca, która po kilkuletniej przerwie wraca do szkoły, by dokończyć naukę. Zakochuje się w przystojnym koledze, Carlu, ale gdy ten zachowuje wobec niej dystans. Postanawia wzbudzić jego zazdrość, udając zainteresowanie dyrektorem szkoły, Rodolfem Calabrone (Lino Banfi). W tej szkolnej farsie Angela nie jest jedynie piękną blondynką. To energiczna i sprytna dziewczyna, która potrafi wykorzystać swój urok, by osiągnąć cel, choć jej intryga prowadzi do serii zabawnych nieporozumień. Rizzoli dobrze odnajduje się w komedii, balansując między kokieterią, pozorną niewinnością i przekorą. U boku Lino Banfiego i Alvara Vitaliego tworzy część obsady, której zadaniem jest napędzanie absurdalnych sytuacji charakterystycznych dla włoskiej commedia sexy. więcej

Anna Maria Rizzoli miała okazję pracować z uznanym reżyserem Luciano Salce, twórcą "Fantozziego". Wcieliła się w Immacolatę Paterno, młodą i atrakcyjną żonę sycylijskiego barona Francesco, który podczas wojskowego szkolenia nieustannie dręczy się myślą, że pozostawiona w domu kobieta może go zdradzać. Choć Rizzoli nie należy do głównych bohaterek tej wielowątkowej komedii, jej postać odgrywa istotną rolę w wątku zazdrości i małżeńskich nieporozumień, a powrót Immacolaty przywraca mężowi spokój. Aktorka łączy zmysłowość z komediowym wyczuciem, dobrze wpisując się w satyryczny obraz włoskiego społeczeństwa i męskich słabości. Występ u boku Carlo Giuffrego pozwolił jej pokazać się w farsie koszarowej, odchodzącej od typowej scenerii wakacyjnych komedii. więcej

Była to jej pierwsza duża rola filmowa, która wyznaczyła kierunek dalszej kariery Anny Marii Rizzoli. Reżyserzy, tacy jak Vittorio Sindoni, poszukiwali wówczas aktorek potrafiących połączyć wizerunek "niedostępnej damy" z naturalnym seksapilem. Rizzoli, jako modelka bez dużego doświadczenia aktorskiego, idealnie wpisała się w ten schemat. Wykreowała postać niemal posągowej piękności, która nie potrzebowała rozbudowanych dialogów, by przyciągać uwagę - wystarczała jej ekranowa obecność. Kluczową rolę w jej obsadzeniu odegrał Walter Chiari, legenda włoskiej komedii, występujący w segmencie "Prete per forza". Chiari, mający duży wpływ na dobór obsady, dostrzegł w niej zarówno potencjał komediowy, jak i wyjątkową fotogeniczność. To najprawdopodobniej dzięki jego rekomendacji Rizzoli otrzymała ten występ, który stał się początkiem jej filmowej drogi. więcej

Anna Maria Rizzoli pojawia się w krótkim epizodzie u boku Aleny Penz. Obie aktorki wcielają się w atrakcyjne blondynki, które zwracają uwagę zarówno Gianluki Tosiego, nieporadnego właściciela fabryki, jak i Luigiego, robotnika będącego prawdziwym mistrzem uwodzenia. W tej satyrycznej komedii kontrast między oboma mężczyznami dotyczy nie tylko ich pozycji społecznej, ale również pewności siebie i powodzenia u kobiet. Choć występ Rizzoli jest krótki, jej obecność wpisuje się w konwencję włoskiej komedii lat 70., w której uroda kobiecych bohaterek często stanowiła jeden z elementów komediowej intrygi. więcej

Wszystko zaczęło się od konkursu Miss Włoch w 1970 roku, w którym Anna Maria Rizzoli zajęła trzecie miejsce. Był to wówczas jeden z ważnych sposobów na wejście do świata mediów. Zanim na dobre trafiła przed kamerę, pracowała jako modelka, budując swój rozpoznawalny wizerunek. Jej krótki epizod w filmie "Peccati in famiglia", dobrze pokazuje, jak wykorzystywano wówczas jej urodę i elegancję. Rizzoli gra dziewczynę, która podwozi Milo samochodem pod willę, na chwilę wysiada, po czym odjeżdża, gdy mężczyzna wchodzi do środka. Choć jest to zaledwie krótki występ, stanowi jeden z wczesnych epizodów w jej filmowej karierze. więcej

Anna Maria Rizzoli wciela się w Lilly, początkującą aktorkę, która pomaga ekscentrycznemu baronowi von Stroheimowi (Gastone Moschin) w zorganizowaniu kradzieży pieniędzy w pociągu kursującym na trasie Rzym-Paryż. Aby przeprowadzić skok, bohaterowie muszą odwracać uwagę konduktora i pasażerów, wciągając ich w serię groteskowych sytuacji. Rizzoli łączy tu wizerunek atrakcyjnej blondynki z rolą wspólniczki uczestniczącej w komediowej intrydze. Film wpisuje się w nurt włoskiej commedia sexy, w którym uroda aktorek stanowiła ważny element widowiska, choć fabuła opiera się również na absurdalnych perypetiach podróżnych i nieudolnych próbach pomnażania zdobytego majątku. Był to kolejny znaczący występ Rizzoli w komercyjnym kinie włoskim, w okresie jej dużej rozpoznawalności. więcej

Jeden z późniejszych występów Anny Marii Rizzoli we włoskiej komedii. Film opiera się na slapstickowym humorze i absurdalnych gagach, a aktorka wnosi do niego zarówno atrakcyjność, z którą była kojarzona, jak i swój udział w komediowej konwencji. Jej obecność wpisuje się w tradycję włoskiego kina popularnego, w którym uroda aktorek stanowiła jeden z elementów przyciągających uwagę widzów. Tym razem jednak na pierwszy plan wysuwają się przede wszystkim absurd sytuacji i komizm wynikający z perypetii bohaterów, a nie erotyczny charakter typowy dla wielu filmów z nurtu commedia sexy. Produkcja pochodzi z okresu, gdy ten rodzaj włoskiej komedii stopniowo tracił wcześniejszą popularność. Dla Rizzoli był to kolejny etap kariery filmowej, zanim coraz większe znaczenie zaczęła odgrywać w jej życiu zawodowym działalność teatralna. więcej

Wraz z Edwige Fenech i Glorią Guidą, Anna Maria Rizzoli tworzyła ścisły panteon gwiazd, które przyciągały widzów do włoskich kin. Jej kariera w tym nurcie była intensywna, lecz stosunkowo krótka - po 1982 roku, wraz ze spadkiem popularności gatunku, jej obecność na ekranie zaczęła stopniowo zanikać. Rok 1981 stanowił dla niej moment szczytowej popularności. Reżyser Aldo Grimaldi doskonale zdawał sobie sprawę, że obsadzenie Rizzoli w roli głównej to gwarancja sukcesu finansowego. Film ten stał się jednym z kluczowych punktów w jej karierze pod względem komercyjnej rozpoznawalności, potwierdzając, że jej nazwisko było wówczas synonimem frekwencyjnego sukcesu. więcej

Rola Mariny "Fiorelli" w "Milano... difendersi o morire" wyraźnie odbiega od wielu późniejszych, lżejszych występów Anny Marii Rizzoli w komediach erotycznych. Jej bohaterka jest kuzynką Pina Scalisego (Marc Porel), który po wyjściu z więzienia przyjeżdża do Mediolanu i odkrywa, że Marina została wciągnięta w brutalny świat narkotykowego gangu Dona Ciccio. Zmuszana do prostytucji i uzależniona od heroiny, staje się ofiarą przestępczego środowiska, z którego trudno się wyrwać. To ciężka, pozbawiona złudzeń rola, w której zamiast komediowej lekkości czy zmysłowego wdzięku na pierwszy plan wysuwają się kruchość, zagubienie i tragiczne skutki przemocy oraz uzależnienia. Marina jest jednym z najbardziej gorzkich elementów filmu, a jej los staje się dla Pina impulsem do działania i osobistej konfrontacji z gangiem. więcej

Otrzymanie roli Marilde w "Celuloidowych dzieciach" było dla Anny Marii Rizzoli okazją do zerwania z wizerunkiem seksbomby i pokazania się w nieco innym repertuarze. Wcieliła się w kobietę w stylu retro, elegancką, żyjącą w realiach naznaczonych trudami wojny. Ta kreacja pozwoliła jej zaprezentować się nie tylko jako atrakcyjna aktorka, ale również jako artystka zdolna do bardziej wymagającej roli. W scenie wejścia na przyjęcie u Gabrielli Marilde od razu przyciąga uwagę męskiej części gości, co dobrze pokazuje, jak silną obecnością ekranową dysponowała Rizzoli. Na tle pozostałych aktorek wyróżnia się blaskiem i urodą, które trudno przeoczyć. Choć występ ten pokazywał, że mogła odnaleźć się także w innym typie ról, jej kariera nadal rozwijała się głównie w kierunku lżejszego repertuaru, z którym była najmocniej kojarzona.
więcej

Rok 1980 był jednym z najbardziej intensywnych w karierze Anny Marii Rizzoli. W samym tylko tym roku na ekrany weszło pięć filmów z jej udziałem, a kolejna produkcja zrealizowana w tym okresie trafiła do kin na początku następnego roku. Ważnym wydarzeniem był również jej udział w miniserialu RAI "Arabella", opartym na powieści Emilia De Marchiego. Rizzoli wcieliła się w Olimpię Rosier, utrzymankę syna głównego bohatera. Wystąpiła w eleganckich strojach z epoki, tworząc postać dumną, pewną siebie i świadomą swojego wpływu na mężczyzn. Szczególnie zapada w pamięć scena spotkania z tytułową Arabellą. W moim odczuciu przy olśniewającej urodzie Rizzoli jej ekranowa partnerka wypada w tej scenie znacznie skromniej, co dodatkowo podkreśla wyrazistość Olimpii. Udział w serialu pozwolił aktorce zaprezentować się w kostiumowym dramacie i pokazać inną stronę swojego ekranowego wizerunku, wykraczającą poza role znane z komedii erotycznych. więcej

W czwartym odcinku miniserialu Vittorio Gassman organizuje okrągły stół z udziałem przedstawicieli świata filmu. Dyskusja toczy się wokół definicji kina ambitnego oraz komercyjnego, a także różnic między produkcjami klasy A i B. W debacie pada niezwykle trafna uwaga: gdyby nie istniało kino klasy B, nie byłoby również kina ambitnego, ponieważ zabrakłoby bazy do jakiegokolwiek porównania. Anna Maria Rizzoli, występująca jako gwiazda włoskiego kina popularnego, zauważa, że filmy klasy B są kręcone bardzo niskim kosztem. Przez to rzadko dają pełną satysfakcję aktorom czy reżyserom, podczas gdy cały zysk trafia do kieszeni producentów. Na potwierdzenie swoich słów aktorka podaje nawet konkretną kwotę, jaką zarobił jeden z jej filmów. Wychodząc z tego założenia, obecne przy stole gwiazdy komedii udowadniają, że to właśnie ich produkcje zapełniają sale kinowe, przynoszą zyski i dają ludziom radość po ciężkim dniu pracy. W przeciwieństwie do dramatów, które nie trafiają do masowej widowni. więcej