$poster.alt
$poster.alt
$poster.alt

Carmen Russo – komedia, taniec i włoski temperament

Lista rankingowa

27 tytułów
Przegląd filmów, w których Carmen Russo prezentuje swoje najbardziej charakterystyczne role.
Rola w filmie "Mia moglie torna a scuola" (1981) w reżyserii Giuliano Carnimeo stała się ważnym punktem w karierze Carmen Russo, pozwalając jej w pełni zaprezentować wizerunek nowoczesnej, wysportowanej seksbomby. Postać ta wyraźnie odróżniała się od ikon włoskiej komedii erotycznej poprzedniej dekady. Podczas gdy lata 70. kojarzono z klasyczną elegancją i długimi włosami, Russo wprowadziła na ekran nowy typ kobiecości: krótką fryzurę, atletyczną sylwetkę i dynamiczny styl bycia, który dobrze wpisywał się w przemiany włoskiej kultury popularnej lat 80. Kreacja ta umocniła jej pozycję w kinie gatunkowym i otworzyła drogę do dalszych sukcesów. Już dwa lata później aktorka trafiła do obsady kultowego programu satyrycznego "Drive In", który uczynił ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy ówczesnej włoskiej telewizji. więcej
Rola w filmie "La settimana bianca" (1980) była dla Carmen Russo swoistym sprawdzianem przed kamerą w repertuarze komediowym. Aktorka pokazała w nim, że potrafi nie tylko przyciągać uwagę wyglądem, ale też dobrze odnajduje się w lekkiej, humorystycznej konwencji. Choć głównym magnesem dla widzów była obecność gwiazd formatu Anny Marii Rizzoli oraz popularnych włoskich komików, produkcja dała Russo okazję do zaprezentowania się w szerszym gronie znanych wykonawców. Występ ten stanowił jeden z etapów jej rozwoju w świecie włoskiego kina popularnego. więcej
Debiut filmowy Carmen Russo przypadł na 1975 rok, gdy była jeszcze nastolatką. W "Di che segno sei?" w reżyserii Sergio Corbucciego zagrała epizodyczną rolę dziewczyny zaczepianej przez mężczyzn. Choć jej występ był krótki, stanowił początek kariery na dużym ekranie. Russo musiała cierpliwie szukać swojej szansy, uczestnicząc w przesłuchaniach i starając się o kolejne angaże. Film, w którym wystąpili m.in. Adriano Celentano, Paolo Villaggio i Alberto Sordi, odniósł duży sukces frekwencyjny, zajmując 5. miejsce w zestawieniu włoskich przebojów kinowych sezonu 1975/76. Dla młodej aktorki był to obiecujący początek drogi w świecie włoskiego kina popularnego. więcej
4
Nerone
1977
W "Nerone" (1977) Carmen Russo pojawiła się w odważniejszym wydaniu, występując w scenie topless. Tego rodzaju epizod wpisywał się w konwencję włoskiego kina rozrywkowego tamtego okresu, w którym atrakcyjność aktorek często stanowiła jeden z elementów przyciągających uwagę widzów. Russo wystąpiła u boku znanych włoskich aktorów, a film odniósł sukces frekwencyjny, zajmując 46. miejsce w zestawieniu stu najpopularniejszych produkcji włoskiego sezonu kinowego 1976/77. Był to kolejny wczesny etap jej kariery, zanim zdobyła większą rozpoznawalność w komedii erotycznej lat 80. więcej
W "La maestra di sci" Carmen Russo otrzymała bardziej eksponowaną rolę niż w swoich wcześniejszych epizodach. Wcieliła się w atrakcyjną kobietę, która wzbudza zainteresowanie mężczyzn i zostaje uwikłana w komediową intrygę rozgrywającą się w górskim kurorcie. Film pozwolił jej zaprezentować nie tylko urodę, ale również umiejętności taneczne, które mogła wykorzystać w kolejnych latach kariery. Występ ten dobrze wpisywał się w kształtowanie jej wizerunku jako wszechstronnej artystki, zdolnej odnaleźć się zarówno w kinie rozrywkowym, jak i w telewizyjnych programach muzyczno-rozrywkowych. więcej
Carmen Russo pojawiła się w epizodycznej roli, w której pozowała jako modelka do obrazu. Choć jej udział był niewielki, pozwalał wykorzystać jej atrakcyjny wygląd, stanowiący jeden z atutów wczesnego etapu kariery. Film wpisywał się w popularny nurt włoskiej komedii erotycznej, łączącej farsowy humor z odważniejszymi scenami i galerią charakterystycznych postaci. Dla Russo był to kolejny występ w kinie tego rodzaju, poprzedzający bardziej eksponowane role, dzięki którym zyskała większą rozpoznawalność w latach 80. więcej

Riavanti... Marsch!

7
Carmen Russo zagrała krótki epizod młodej kobiety, której dokładna relacja z głównym bohaterem pozostaje niejasna - mogła być jego znajomą lub klientką. Jej postać sprawia wrażenie pewnej siebie, świadomej własnego uroku i wpływu, jaki wywiera na mężczyzn. Był to kolejny niewielki występ aktorki we włoskiej komedii końca lat 70., na wczesnym etapie jej kariery filmowej. więcej
Mam wrażenie, że udział Carmen Russo w "Paulo Roberto Cotechino centravanti di sfondamento" można rozpatrywać również w kategoriach marketingowych. Choć sam film stawiał na komedię sportową, jego tematyka mogła przyciągać również miłośników futbolu, dla których występ atrakcyjnej Russo stanowił dodatkową atrakcję. Aktorka mogła zaprezentować nie tylko swój ekranowy wizerunek, ale również umiejętności taneczne, które później odegrały ważną rolę w jej karierze telewizyjnej. Przełom nastąpił w tym samym roku, gdy dołączyła do obsady kultowego programu Drive In i zaczęła zdobywać popularność wśród szerokiej publiczności. Nie można jednak stwierdzić, że to właśnie ten film bezpośrednio otworzył jej drogę do telewizji. Niezależnie od artystycznej oceny produkcji był to kolejny etap kariery Russo, która potrafiła wykorzystać swoje atuty i przez kolejne dekady pozostała aktywna w branży rozrywkowej. więcej
W 1982 roku Carmen Russo znajdowała się w intensywnym okresie kariery filmowej. Miała 23 lata, a jej atrakcyjny wizerunek był jednym z atutów wykorzystywanych przez twórców włoskiej komedii erotycznej. W "Quella peste di Pierina" wcieliła się w Rosy, siostrę tytułowej bohaterki, której swobodny styl życia stanowił jeden z elementów komediowej fabuły filmu. Była to rola drugoplanowa, dająca jej niewiele okazji do rozwinięcia aktorskich możliwości. Można ją uznać za kolejny przykład wykorzystania ekranowej atrakcyjności Russo w kinie popularnym, choć trudno jednoznacznie ocenić jej rzeczywisty wpływ na karierę aktorki. Film nie wydaje się przełomem w jej dorobku, a ważniejszy etap przyniosła jej wkrótce telewizja i udział w "Drive In" w 1983 roku. więcej

Cuando calienta el sol... vamos a la playa

10
Rok 1982 był dla Carmen Russo wyjątkowo pracowity. Brała udział w wielu projektach, występując głównie w zapadających w pamięć rolach drugoplanowych. W filmie "Cuando calienta el sol... vamos a la playa" wcieliła się w Samanthę, młodą i olśniewającą żonę bogatego inżyniera, a zarazem macochę nastolatka z wyższych sfer. Choć sama nie przypomina eleganckich dam z wielkiego świata, wykazuje się inicjatywą. Gdy dostrzega zagubienie trzech chłopaków z biedniejszych środowisk, którzy nagle stykają się z luksusem i bogactwem. Russo prezentuje się w swoim charakterystycznym stylu. Zarówno w odważnym kostiumie kąpielowym na plaży we Fregene, jak i w wieczorowej sukni podczas przyjęcia. W czołówce filmu jej udział wyróżniono napisem "Z wyjątkowym udziałem Carmen Russo". To interesujący zabieg promocyjny, podkreślający obecność rozpoznawalnej aktorki, która mimo drugoplanowej roli stanowi dodatkową atrakcję produkcji. więcej

Io Jane, tu Tarzan

11
W 1989 roku Carmen Russo zdecydowała się wrócić do państwowej telewizji RAI po okresie występów w stacjach prywatnych. W tym czasie dokonała radykalnej zmiany wizerunku. Ścięła swoje długie włosy i przefarbowała je na platynowy blond. Zmiana ta wiązała się również z wymaganiami scenariusza miniserialu "Io Jane, tu Tarzan", w którym aktorka wcieliła się w Jane. Krótka, mocno wycieniowana fryzura nadała jej bardziej współczesny i komiksowy wygląd, dobrze pasujący do muzyczno-tanecznej produkcji. Russo nie tylko śpiewała, ale wykonywała układy taneczne. W porównaniu z wcześniejszymi filmami, które oglądałem z jej udziałem i w których głównie tańczyła, aktorka prezentowała się tu w świetnej formie fizycznej. więcej

Un fidanzato modello

12
Udział Carmen Russo w tym filmie nie wynikał z ambicji zawodowych czy walki o powrót na szczyt. Aktorka wraz z mężem, Enzo Paolo Turchim, zgodziła się wystąpić w "Un fidanzato modello", aby wesprzeć lokalne, niezależne kino i wypromować region Ligurii. Było to raczej osobiste, kameralne przedsięwzięcie. Kręcenie filmu na przełomie 2013 i 2014 roku zbiegło się w czasie z narodzinami ich długo wyczekiwanej córki Marii (luty 2013). Ponieważ media żyły tym wydarzeniem bardzo intensywnie (nie zawsze życzliwie), pracę na planie aktorka mogła potraktować jako miłe, radosne świętowanie zupełnie nowego rozdziału w życiu prywatnym. Na ekranie Russo wcieliła się w matkę dwóch dorosłych córek, z których jedna wciąż nie może znaleźć chłopaka. więcej
W 1982 roku Carmen Russo była jedną z najpopularniejszych bohaterek męskich fantazji we Włoszech. Mimo że pojawia się w "Ciao nemico" zaledwie na chwilę, jej nazwisko i zdjęcia w bieliźnie umieszczono centralnie na plakacie. Był to klasyczny, skuteczny chwyt marketingowy. Obecność Russo miała przyciągnąć publiczność spragnioną lekkiej, erotyzującej rozrywki i pokazała, że jej nazwisko miało wówczas naprawdę wielką siłę komercyjną. Aktorka zagrała epizodyczną, drugoplanową rolę. Pojawia się w trzech scenach jako jedna z dziewczyn do wynajęcia, które włoskie dowództwo przerzuca za linię frontu, by swoimi wdziękami spowolnić amerykańskich żołnierzy. Najbardziej zapadają w pamięć fragmenty w samolocie oraz scena w stodole, gdzie Russo występuje w bieliźnie. Choć jej występ to tylko epizod, imię i nazwisko aktorki zostało wyróżnione w czołówce - zaraz po głównych gwiazdach męskich. Film zajął 91. miejsce we włoskim box office w 1982 roku, co było bardzo dobrym wynikiem jak na tę komedię. więcej
Dla 21-letniej wówczas Carmen Russo rola w "Patrick vive ancora" była jednym z najbardziej bezkompromisowych występów wczesnego etapu kariery. Film Landiego był brutalnym chrztem bojowym w końcu mówimy o niskobudżetowym, bezkompromisowym kinie gore z najniższej półki. Russo była zdecydowanie najmłodszą kobietą w obsadzie, a reżyser i producent zaangażowali ją przede wszystkim ze względu na magnetyczną urodę oraz rosnącą popularność w komediach erotycznych. Jej postać, Cheryl Kraft - atrakcyjna była modelka tkwiąca w fikcyjnym małżeństwie ze skorumpowanym politykiem - idealnie realizowała producencki plan przyciągnięcia do kin męskiej widowni. Ekranowy czas Russo nie należy do najdłuższych, to właśnie jej bohaterka bierze udział w najbardziej ikonicznej, a zarazem makabrycznej sekwencji całego filmu. Próba ucieczki Cheryl z przeklętej posiadłości kończy się widowiskową dekapitacją. Ta scena na stałe zapisała nazwisko Russo w historii włoskiego kina kultowego. więcej
Carmen Russo zagrała epizodyczną rolę zaraz na początku filmu. Wraz ze swoją koleżanką przyszła na randkę, która odbyła się w mało romantycznym miejscu. Był to zagracony, przypominający warsztat rowerowy garaż, w którym stała stara kanapa. Oczekujący chłopcy za szybko chcieli przejść do rzeczy, przez co dziewczyna grana przez Russo podsumowała ich słowami, że wszyscy faceci są tacy sami, a oni sami musieli obejść się smakiem. Scena tego podsumowania idealnie pokazuje, że chłopcy naiwnie myśleli, iż te dziewczyny zgodzą się na wszystko, ponieważ różniły się od koleżanek, które znali ze szkoły. Dla 19-letniej Russo, mimo że rola była tylko epizodem, występ ten okazał się niezwykle ważny - widz mógł ją łatwo zapamiętać, bo była ubrana w przyciągającą wzrok czerwoną sukienkę z dość głębokim dekoltem. Film "Liquirizia" zajął 51. miejsce w oficjalnym włoskim zestawieniu box office za niezwykle konkurencyjny sezon kinowy 1979/1980. więcej
W 1975 roku Carmen Russo wystąpiła jako statystka ubrana w białe bikini na jachcie gangstera - był to zaledwie kilkusekundowy epizod. Rola ta ograniczała się wyłącznie do przyciągania wzroku widza i pokazywania, jak luksusowo i bogato żyli gangsterzy. Prawdopodobnie została wybrana dlatego, że film kręcono w Genui. Aby zaoszczędzić na kosztach przyjazdu, agencje castingowe poszukiwały do scen na jachcie atrakcyjnych, młodych dziewcząt bezpośrednio na miejscu, w Ligurii, a Russo mieszkała właśnie w Genui. Wyglądała w filmie na dojrzałą, bardzo atrakcyjną kobietę, choć tak naprawdę miała zaledwie 15-16 lat. Podobno taki wiek był normą we włoskim kinie komercyjnym dla statystek wcielających się w role bezimiennych piękności w skąpych strojach kąpielowych. Ponieważ była to praca czysto statystyczna, jej nazwisko nie pojawia się w czołówce ani w napisach końcowych filmu. więcej
Na niektórych portalach filmowych można znaleźć informację, że Carmen Russo występuje w "Mieście kobiet" jedynie jako bezimienna statystka. Chcąc się upewnić, jak było naprawdę, sprawdziłem pewien włoski portal, na którym w 2023 roku ukazał się wywiad z aktorką. Russo opowiada w nim o początkach swojej kariery oraz o kulisach ówczesnego show-biznesu. Przy okazji potwierdza też swój udział w tym filmie. Rzeczywiście zagrała tam bezimienną statystkę, stanowiącą tło wśród innych kobiet. Moim zdaniem aktorkę można dostrzec około 13. minuty filmu. Główny bohater, wchodząc do budynku, podchodzi do innego mężczyzny i pyta go, czy widział pewną kobietę. Chwilę wcześniej ów zapytany mężczyzna rozmawiał z dziewczyną - i to jest najprawdopodobniej właśnie Russo. Z kolei na Wikipedii znajduje się informacja, że zagrała ona również scenę topless. Musiałem ją jednak przeoczyć, ponieważ podczas oglądania w ogóle jej nie zauważyłem. więcej
W 1982 roku włoska commedia sexy stopniowo traciła już swoją dawną popularność, do czego mocno przyczyniła się nadchodząca era nowoczesnej telewizji. To właśnie ona systematycznie odbierała kinom masową widownię, która w tamtym okresie zdecydowanie chętniej wybierała wysokobudżetowe, zagraniczne superprodukcje. W takich realiach Carmen Russo zagrała zmysłową Claudię, która wraz z dwiema najbliższymi przyjaciółkami, staje przed szansą otrzymania ogromnego spadku o ile spełni zestaw dość osobliwych warunków. Nastąpił przełom. Choć film przyniósł aktorce dużą rozpoznawalność na dużym ekranie, to postępujący zmierzch całego gatunku na początku lat 80. zmusił ją do zweryfikowania swoich planów zawodowych. Niedługo po premierze tej produkcji Russo całkowicie porzuciła więc kino erotyczne, aby na stałe związać się z dynamicznie rozwijającą się włoską telewizją. więcej

Contes pervers

19
W 1980 roku Carmen Russo przypieczętowała swój status ikony seksapilu we Włoszech. W tym czasie często pojawiała się we włoskich magazynach erotycznych, co producenci "Contes pervers" wykorzystali, licząc na sukces kasowy filmu. Były to jednak czasy, w których nagość w wydaniu wyłącznie zmysłowym nie robiła już na widzach wrażenia. Russo wcieliła się w właścicielkę lub pracownicę baru (z dialogów trudno to jednoznacznie wywnioskować), który odwiedza główny bohater noweli. Znudzony miłością za kasę, skusił się na wdzięki zmysłowej Luciany. Z filmów, które widziałem z Carmen Russo, to właśnie tutaj zaprezentowała najwięcej swoich wdzięków w scenie z kierowcą. Po tym filmie zaczęła otrzymywać główne role we włoskich komediach erotycznych, takich jak "La maestra di sci", które przyniosły jej masową rozpoznawalność. więcej
Przed 1982 rokiem Carmen Russo pojawiała się w kinie głównie w rolach epizodycznych, jako ozdoba ekranu. Film Riccardo Sesaniego dał jej pierwszą w karierze główną rolę tytułową, gdzie cała fabuła i promocja były skupione wyłącznie na niej. Nazwisko Carmen Russo przyciągało do kin swoją stałą, wierną widownię, co gwarantowało stabilne zyski z biletów. Carmen zagrała tutaj rolę Lisetty, która spełnia erotyczne fantazje mężczyzn za kasę, lecz pewnego dnia spotyka miłość od pierwszego wejrzenia - dość nieudolnego i nieśmiałego astronoma. Niedługo po premierze (w 1983 roku) Russo została gwiazdą przełomowego, niezwykle popularnego programu rozrywkowego Drive In w telewizji Mediaset. więcej
Po premierze "Buona come il pane" w 1982 roku Carmen Russo była coraz bardziej rozpoznawalna, szczególnie wśród męskiej części widowni. W tym samym roku wystąpiła w komedii piłkarskiej Pier Francesca Pingitorego "Il tifoso, l'arbitro e il calciatore", wcielając się w Manuelę Presutti, atrakcyjną żonę surowego i nieprzekupnego sędziego piłkarskiego Alvara (Alvaro Vitali). Jej bohaterka zostaje uwikłana w historię rzekomego romansu z Walterem Grassem, niemieckim gwiazdorem Juventusu. Anonimowa kaseta wideo, mająca dowodzić zdrady, wywołuje zazdrość męża, który postanawia zemścić się na piłkarzu i utrudnić mu karierę. Film łączy komedię obyczajową z satyrą na środowisko piłkarskie. więcej

Genova a mano armata

22
Zdjęcia do filmu powstawały w pierwszej połowie 1976 roku, a więc Carmen Russo miała wtedy dokładnie 16 lat. Prawdopodobnie została wybrana dlatego, że wcześniej zdobyła tytuł Miss Liguria, mieszkała w Genui, a producenci organizowali lokalne przesłuchania dla statystów - jej uroda natychmiast zwróciła ich uwagę. Zagrała epizodyczną rolę na początku filmu jako kasjerka w łaźni miejskiej. W tej scenie główny bohater chce zapłacić, a ona nie ma drobnych, żeby wydać mu resztę. Mówi wtedy: "Nie mam drobnych pieniędzy, muszę panu coś wydać… Nie mam reszty. Oto co mam do zaproponowania, co pan woli?" W tym momencie bohater spogląda na jej głęboki dekolt, bo dziewczyna była ubrana w bardzo wydekoltowaną bluzkę. Naturalnie męski wzrok skupia się właśnie na tym miejscu. Ostatecznie bohater rezygnuje z reszty, zabiera małą monetę i odchodzi korytarzem. Była to jej absolutnie pierwsza rola w karierze, w której wypowiedziała jakiekolwiek kwestie dialogowe przed kamerą. więcej
Po wymienieniu obsady filmu pojawia się napis o wyjątkowym udziale Carmen Russo, ale aktorka pojawia się tylko w scenie sabatu w zmysłowym tańcu przy muzyce Stelvio Ciprianiego (potem ukazał się nawet album LP z tą ścieżką, co świadczy o wysokiej klasie muzyki). Kiedy w styczniu i lutym 1977 roku kręcono scenę sabatu, Carmen Russo była niemal całkowicie anonimową dziewczyną z Genui pracującą jako statystka. Produkcja filmu została jednak przerwana z powodów finansowych i dokończona dopiero w 1979 roku. W czasie, gdy film leżał niedokończony, kariera Russo gwałtownie ruszyła do przodu - głównie dzięki magazynom dla mężczyzn i drobnym rolom w commedia erotica all’italiana. Nagle stała się ogólnokrajową gwiazdą (zwłaszcza dla męskiej widowni). Producenci sprytnie to wykorzystali: dopisali do czołówki planszę o jej wyjątkowym udziale, a jej wizerunek umieścili na plakatach promocyjnych. Sugerowało to widzom, że Russo gra w filmie jedną z głównych ról. Był to klasyczny chwyt marketingowy. więcej
Zdjęcia do tej produkcji powstawały wiosną 1979 roku, a więc Carmen Russo miała wtedy 19 lat. Zagrała na początku filmu epizodyczną, nieujętą w napisach rolę dziewczyny pomagającej głównemu bohaterowi w studiu radiowym. Prawdopodobnie reżyser powierzył jej tę rolę po to, aby ukazać widzowi, że młoda osoba ślepo wykonuje polecenia i ich nie analizuje, podczas gdy starsi zaczynają już myśleć. Wypowiedziała tylko jedno zdanie do głównego bohatera: "Jutro zostaną wyemitowane komunikaty użyteczności publicznej…". Zdanie pozornie błahe. Ale w kontekście dalszego dialogu okazuje się, że państwo nałożyło limity kupowania artykułów spożywczych i godziny ogrzewania. Pokazuje to, że totalitarne państwo w pełni kontroluje zużycie energii oraz codzienne życie ludzi. więcej
Reżyser Sergio Corbucci szukał dwóch dziewczyn do sceny tanecznej w klubie disco. Perfekcyjnie pasowała Carmen Russo, której Corbucci dwa lata wcześniej (w 1975 roku) umożliwił debiut na dużym ekranie w produkcji "Di che segno sei?". Ponieważ 17-letnia Russo miała doskonałe warunki fizyczne i świetnie tańczyła, okazała się wyśmienitą kandydatką i otrzymała tę rolę. Wraz z Lory Del Santo gra dziewczynę, która stara się rozweselić dwóch głównych bohaterów. Przyjaciele są smutni, bo wkrótce czeka ich rozstanie. Scena kończy się upojeniem alkoholowym, a zamiast namiętnego seksu dochodzi jedynie do nostalgicznego spalenia książek. Ten niepozorny występ u Corbucciego bardzo się opłacił - Russo została dostrzeżona przez branżę. W momencie premiery filmu w październiku 1977 roku miała już 18 lat, choć na ekranie wyglądała na starszą. Film okazał się hitem i zajął 4. miejsce w rankingu Top 100 sezonu 1977/78. więcej

Hostal Royal Manzanares

26
W latach 90. Carmen Russo uchodziła w Hiszpanii za jedną z najpopularniejszych zagranicznych artystek telewizyjnych. Z tego powodu jej rola w "Hostal Royal Manzanares" była traktowana przez widzów jako wielkie wydarzenie. Zagrała rolę Giovanny tancerki z klubu. Pojawia się w trzech głównych scenach w odcinku pt: "Quien con niños se acuesta...?". Na początku przyprowadza ją Sonsy (Ana Obregon), żeby ta u niej przenocowała. Obie są lekko podpite i rozbawione, a Sonsy rzuca żartobliwą aluzję, nazywając Giovannę "napastnikiem Milanu". Co w hiszpanskim języku potocznym odnosi się do dużego biustu Russo, co wywołuje niemały szok u reszty lokatorów. W kolejnej scenie obie panie wychodzą z pensjonatu ubrane w obcisłe, czarne stroje estradowe, a na sam koniec wracają z pracy. Wtedy Giovanna zabiera swoje dzieci, które na czas jej nieobecności zostały pod opieką głównej bohaterki, Reme. Obejrzałem tylko ten jeden odcinek serialu, w którym zagrała Carmen Russo.
więcej
Główny bohater filmu, Thomas, wraca do domu załamany po kompletnie nieudanym występie w szkole dla dzieci. Zamiast żywego królika, przez przypadek wyciąga z kapelusza martwego zwierzaka, przez co zostaje wyrzucony z placówki. Zasiada przed telewizorem i zaczyna wspominać swoje najlepsze lata, gdy był jeszcze sławny. W ten sposób reżyser genialnie pokazuje stan emocjonalny bohatera: zamiast żyć szarą teraźniejszością, Thomas dosłownie cofa czas, żeby choć na chwilę uciec od narastających problemów finansowych i upokorzenia przed dzieciakami. Włącza stare nagranie z kasety VHS. Widzimy na nim kilkusekundową, archiwalną wstawkę z występem Carmen Russo. Nie do końca wiadomo, czy gra tam jego stałą asystentkę, czy po prostu kobietę wyciągniętą z publiczności. Kiedy Thomas kończy swoje tajemnicze odliczanie, ona odsłania oczy, które miała zakryte dłońmi. I przy owacjach widowni wypowiada tylko jedno zdanie: "Thomas, jesteś fantastyczny!" Zaraz potem, podnosi nogę jak w układzie tanecznym. więcej