Gloria Guida - ekranowy urok i filmowe role

Choć aktorka zadebiutowała rok wcześniej w filmie "La ragazzina", to właśnie rola w "La liceale" przyniosła jej ogromną sławę. Stała się ona uosobieniem nowego trendu w kinie: młodej, prowokującej dziewczyny, która magnetyzowała publiczność. Sukces komercyjny filmu na stałe związał nazwisko artystki z gatunkiem commedia sexy all'italiana, co w późniejszych latach utrudniło jej zerwanie z tym wizerunkiem i przejście do poważniejszych ról dramatycznych. O skali tego fenomenu najlepiej świadczą wyniki finansowe: w zestawieniu 100 najbardziej dochodowych filmów we Włoszech w sezonie 1975/1976 "La liceale" uplasowało się na wysokiej, 63. pozycji. więcej

Dzięki wygranej w konkursie Miss Teenage Italy w 1974 roku, zdjęcia Glorii szybko trafiły do mediów. W tym samym okresie stawiała ona pierwsze kroki jako wokalistka. To właśnie fotografia z okładki jej płyty przyciągnęła uwagę producenta, który zaprosił ją na casting do filmu "La ragazzina". Reżyser Mario Imperoli bez wahania powierzył jej tytułową rolę. Był to niezwykle udany debiut, w którym młoda aktorka wcieliła się w nastolatkę budzącą pożądanie zarówno rówieśników, jak i starszych mężczyzn. Ta rola zdefiniowała jej dalszą ścieżkę zawodową. Rok później Imperoli zaangażował ją do kolejnego hitu - "Blue Jeans". Prawdziwym przełomem okazał się jednak występ w "Licealistce". To właśnie ten film przypieczętował jej ekranowy wizerunek, czyniąc z niej niekwestionowaną ikoną włoskiej komedii erotycznej. więcej

Gloria Guida zadebiutowała w "La ragazzina" (1974), a "La minorenne" był jej drugim filmem. Wcieliła się w Valerię, młodą dziewczynę, która po pobycie w katolickiej szkole wraca do domu i odkrywa, że jej z pozoru szanowana rodzina skrywa liczne tajemnice i moralną hipokryzję. Bohaterka, zagubiona w świecie dorosłych, próbuje zrozumieć własne uczucia i znaleźć miłość. Film Silvio Amadio łączy elementy komedii erotycznej z dramatem obyczajowym, a rola Guidy zapowiadała wizerunek młodej, niewinnej dziewczyny, z którym aktorka była później często kojarzona. Jej wielkim przełomem okazała się jednak dopiero "La liceale" (1975). więcej

Film powstał po "La minorenne" i kontynuuje motyw zmysłowej nastolatki, tym razem jednak w znacznie bardziej dramatycznym, niemal thrillerowym klimacie. Główną bohaterką jest Paola (Gloria Guida), która spędza wakacje z rodziną na wyspie Elba. Napoleone, młody artysta zatrudniony jako ogrodnik, szybko ulega jej urokowi, choć dziewczyna okazuje się znacznie bardziej wyrachowana, niż sugeruje jej niewinny wygląd. Guida nie gra tu jedynie atrakcyjnej uczennicy, jej postać staje się osią dramatu. Reżyser Silvio Amadio wykorzystuje kontrast między anielską twarzą aktorki a chłodnym, prowokującym zachowaniem Paoli. Jej relacje z dorosłymi prowadzą do coraz bardziej niebezpiecznej sytuacji, która kończy się przemocą i tragedią. więcej

Reżyser Mario Imperoli szukał młodej aktorki o określonym typie urody, łączącym dziewczęcą niewinność z prowokacyjną zmysłowością. Gloria Guida, dzięki swojej aparycji, stała się idealną kandydatką do tej roli. Imperoli był zresztą jej odkrywcą: rok wcześniej zadebiutowała u niego w filmie "La ragazzina". W "Blue Jeans" zagrała Danielę - 17-letnią prostytutkę, zatrzymaną przez policję. Aby uniknąć konsekwencji, dziewczyna podaje się za nieślubną córkę zamożnego konserwatora zabytków, doktora Carlo Anselmiego, i trafia pod jego opiekę do wiejskiej posiadłości. Nosi przezwisko "Blue Jeans", nawiązujące do krótkich, obciętych dżinsowych spodenek, w których często występuje. W latach 70. dżinsy kojarzono z młodzieżowym buntem, a jej charakterystyczny strój podkreślał prowokacyjny wizerunek bohaterki. więcej