W Hideous! wystąpiła w jednej z najbardziej kultowych scen swojej kariery - sekwencji napadu, w której wcieliła się w postać Sheili, pojawiając się na ekranie ubrana jedynie w maskę goryla i skórzane szorty. Moim zdaniem ta scena z maską goryla to absolutne mistrzostwo kiczu. Ten odważny, balansujący na granicy absurdu występ stał się symbolem jej ekranowej bezkompromisowości i doskonale oddał specyfikę kina klasy B lat 90. Rola ta odegrała kluczową rolę w ugruntowaniu pozycji Jacqueline Lovell jako jednej z ikon tego nurtu. Rola zapewniła jej status czołowej gwiazdy produkcji Charles Band, stając się najbardziej rozpoznawalną twarzą jego wytwórni i gwarantując sobie stałe angaże w podobnych projektach. Jednocześnie jednak sukces Hideous! oraz częste eksponowanie jej urody na ekranie sprawiły, że aktorka zaczęła być postrzegana głównie przez pryzmat ról erotycznych i niskobudżetowych horrorów, co w pewnym stopniu doprowadziło do jej zaszufladkowania w ramach tego specyficznego kina.

Po premierze filmu Jacqueline Lovell zyskała przydomek „Królowej Sci-Fi Erotica”, co wyraźnie potwierdzało, że znalazła się w szczytowym momencie swojej popularności. Był to okres, w którym jej ekranowy wizerunek osiągnął pełną rozpoznawalność, a ona sama stała się jedną z najbardziej charakterystycznych twarzy kina klasy B lat 90. Lovell umiejętnie wykorzystała tu swoje doświadczenie modelki, jednak nie poprzestała wyłącznie na fizycznej atrakcyjności. Wniosła do roli wyraźny rys aktorstwa charakterystycznego, przerysowanego, świadomie balansującego między groteską a erotyką, co idealnie wpisało się w konwencję filmu i pozwoliło jej wyróżnić się na tle innych aktorek tego nurtu.

W Lolida 2000 Jacqueline Lovell wciela się w postać tytułowej Lolidy, jednej ze swoich najbardziej rozpoznawalnych kreacji z nurtu softcore science-fiction, w którym wyspecjalizowała się pod koniec lat 90. Film ten tylko umocnił jej pozycję jako gwiazdy ery wypożyczalni kaset wideo a jej nazwisko na okładce było wówczas niemal gwarancją sprzedaży i zainteresowania widzów. Lolida 2000 stanowiła zarazem jedną z ostatnich tak odważnych ról w jej dorobku w tym gatunku. Niedługo po tym projekcie Lovell zaczęła stopniowo zmieniać kierunek swojej kariery, coraz częściej sięgając po role w bardziej klasycznych horrorach i thrillerach, próbując uwolnić się od zaszufladkowania jako aktorka kina erotycznego.

Serial był dystrybuowany na całym świecie, co pozwoliło jej wyjść poza ograniczony rynek VHS i zdobyć szerszą, międzynarodową rozpoznawalność. Wystąpiła w czterech odcinkach, tworząc postać wyraźnie odmienną od schematycznych bohaterek tego typu produkcji. W przeciwieństwie do innych aktorek w serialu, często sprowadzanych do roli ofiar - Lovell pozostawała aktywnym uczestnikiem wydarzeń, świadomie manipulując otoczeniem i wpływając na rozwój akcji.

Wydanie odcinka „Sex, Lies & Politics” jako samodzielnego filmu, mimo że pierwotnie stanowił jedynie część serialu , zbiegło się w czasie z jednym z największych skandali obyczajowo-politycznych w historii USA, czyli afera Lewinsky–Clinton. Wydawca, związany z Full Moon Entertainment oraz Surrender Cinema, umiejętnie wykorzystał ten kontekst jako narzędzie marketingowe. Produkcja trafiła na rynek w momencie, gdy amerykańskie media żyły doniesieniami o relacji Bill Clinton i Monica Lewinsky - skandalu, który choć ujawniony oficjalnie na początku 1998 roku, narastał już od 1997. Ten zbieg okoliczności sprawił, że widzowie zaczęli doszukiwać się w fabule i zachowaniach bohaterów analogii do rzeczywistych wydarzeń oraz postaci z amerykańskiej sceny politycznej. Efekt był natychmiastowy, zainteresowanie tytułem znacząco wzrosło, a kasety VHS z udziałem Jacqueline Lovell zaczęły cieszyć się wyjątkową popularnością. Kontrowersyjny kontekst nadał produkcji dodatkowego rozgłosu.

Po sukcesach w takich produkcjach jak Femalien czy Hideous! Jacqueline Lovell stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy kojarzonych zarówno z marką Playboy, jak i szeroko pojętym kinem niszowym. Możliwe jednak, że wykorzystane materiały promocyjne nie były w pełni aktualne. Wydawcy bardzo często sięgali po archiwalne zdjęcia swoich najpopularniejszych modelek z lat 90tych, a Lovell była wówczas ich absolutną „numerem jeden”. Stąd też widoczna różnica w wyglądzie(nie mam pewności czy to ona jest na okładce): w okolicach roku 2000 sprzedawano produkcje zrealizowane kilka lat wcześniej, kiedy aktorka znajdowała się dopiero u progu swojej kariery w filmach klasy B.

Właśnie dzięki występom w takich produkcjach została zauważona przez producentów kina grozy (jak Full Moon), którzy szukali aktorek o "mocnej obecności ekranowej".

Wbrew tytułowi sugerującemu klasyczną fabułę, produkcja nie jest filmem narracyjnym w tradycyjnym rozumieniu, lecz produkcją wpisującą się w nurt tzw. nudist exploitation. Jacqueline Lovell pojawia się tu jako jedna z grupy atrakcyjnych kobiet uczestniczących w tytułowej „nagiej imprezie kręglarskiej”, a całość utrzymana jest w półdokumentalnej konwencji, stylizowanej na podglądanie prywatnego wydarzenia. Tego typu projekty szybko przypięły jej etykietę modelki otwartej na odważne i nietypowe przedsięwzięcia. Z jednej strony przyniosło jej to rozpoznawalność i popularność, z drugiej na dłuższy czas ograniczyło dostęp do bardziej ambitnych produkcji. Nude Bowling Party można więc traktować jako swoisty punkt wyjścia, wejście w bardzo specyficzną niszę, która pozwoliła jej zbudować nazwisko i zdobyć doświadczenie, zanim na dobre zaistniała jako gwiazda horrorów i filmów science fiction. W jej dorobku znajdują się także inne, często jeszcze bardziej odważne produkcje z wczesnych lat 90.