Ogromne zanieczyszczenie środowiska naturalnego to zmora Wałbrzycha i okolic. Dokumentaliści w sugestywny sposób ukazują zależności przemysłu oraz zamieszkujących tam ludzi.
Rok 1953, pierwsza niedziela po śmierci Stalina, Warszawa. Dzieci na podwórku bawią się w "pogrzeb Stalina". Swoim zachowaniem naśladują rodziców... Zrealizowany w 1983 r. film aż 5 lat musiał czekac na swoja premierę.
Opowieść o mieszkańcach warszawskiej Pragi z końca lat 70. XX wieku. Są wśród nich przedstawiciele marginesu społecznego, ale są także hrabia - kolekcjoner dzieł sztuki, eksdziedziczka hodująca pawie, staruszka zbierająca laleczki. To niezwykle barwne towarzystwo mieszka w starych, przeznaczonych do wyburzenia kamienicach. Niejaki pan Edek, dobry znajomy dzielnicowego, wietrzy w tym niezły interes. Zakłada nielegalne biuro zamiany mieszkań i za opłatą przydziela prażanom mieszkania na nowym osiedlu po drugiej stronie Wisły.
Grupa plastyków przygotowuje Otwartą Galerię na rynku miejskim w Krapkowicach na Śląsku. Po roku pierwsze projekty są już w opłakanym stanie. Kto zawinił?
Dokumentaliści starali się wyjść poza metodę "cierpliwego oka" Kazimierza Karabasza i wniknąć głębiej - wydobyć sposób myślenia ludzi, wyrażania opinii, pokazać, z jakimi problemami bohaterowie się stykają. Jednym z takich filmów jest dokument Tomasza Zygadły "Mikrofon dla wszystkich". Film pokazuje dyskusję młodzieży wchodzącej na rynek pracy. Bohaterowie rozmawiają o ideałach, aspiracjach i codziennych problemach młodego pokolenia.
Opowieść o Janie Stępińskim, mieszkańcu pewnej wioski. Bohater opuścił osadę tuż przed wybuchem II Wojny Światowej i od tamtej pory nikt go nie widział. Jednak jego sąsiedzi nadal wierzą, że wróci cały i zdrowy.