Kino Muranów zbudowane jest na ruinach dawnej żydowskiej dzielnicy Warszawy. Niesie w sobie warstwy pamięci - nieobecności, zniszczenia i odbudowy. Dla reżyserki to nie tylko kino, lecz przestrzeń, w której przeszłość i teraźniejszość współistnieją, a obrazy przechowują ślady istnień, których już nie ma. Osobistą nić z tym miejscem wyznacza rok 1961, gdy jej rodzice spotkali się tu przypadkowo - i to spotkanie stało się początkiem jej życia. Film porusza się między historią zbiorową a intymną pamięcią, pracując z materiałami archiwalnymi nie jako zamkniętymi dokumentami, lecz żywymi obrazami. Zamiast klasycznych wywiadów - głos autorki, przechodzącej między obserwacją a osobistą refleksją. Muranów staje się tu zarówno świadkiem, jak i bohaterem.

Dokument ukazuje Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Kamera dociera do niedostępnych i magicznych zakamarków budynku, przywołana jest również pamięć legendarnych postaci związanych z tą placówką.

Fascynująca filmowa opowieść o historii i wspaniałych lokatorach krakowskiej kamienicy przy Krupniczej 22, którą zamieszkiwała wiele lat po wojnie ścisła "czołówka" polskiej literatury.