Saga rodzinna o losach trzech pokoleń silnych kobiet - Clary, jej córki Blanki i wnuczki Alby - mieszkających w odległym, konserwatywnym kraju Ameryki Południowej, kształtowanym przez katastrofy, konflikty klasowe i magię.

Ta przesiąknięta realizmem magicznym opowieść zaczyna się nad rzeką w Chile od smutnej, dziwacznej piosenki o tęsknocie. Jej słowa płyną tak jak rzeka, są niepokojące, pełne melancholii. Na brzegu w męczarniach umierają ryby, przyroda w okolicy wydaje swoje ostatnie tchnienie. I to tu, na początku niezwykłego filmu "Krowa, która wyśpiewała przyszłość" odrodzi się Magdalena - kobieta, która dekady wcześniej utopiła się w wodach tej samej rzeki, wraz ze swoim motocyklem. Wraca do życia, znów oddycha. Dlaczego? Nie wie. Czuje tylko, że musi pojechać do domu, do swojej rodziny: męża, którego od jej śmierci dręczy poczucie winy, dorosłej już córki, która wciąż ma do matki pretensje, że ta odeszła, walczącej o akceptację swojej seksualności wnuczki. Jak zareagują, gdy ją zobaczą? I dlaczego w tym filmie krowy tak pięknie śpiewają?

"Śmierć ma dla wszystkich spojrzenie" - pisze włoski poeta Cesare Pavese, którego Chilijczyk z Chiloé, José Luis Torres Leiva, bierze na sztandary i opatruje swój nowy film-elegię tytułem jego wiersza. Pokazuje parę kochanek, z których jedna (Julieta Figueroa) właśnie umiera na śmiertelną chorobę, odmawiając poddania się leczeniu. Przez załzawione oczy widać tu czyściej - i miłość, i świat. Reżyser buduje tę historię z epizodów, powolnych zatrzymań, kiedy druzgocąca świadomość utraty powinna co najmniej wytrącić jego bohaterki z równowagi. Nie zawsze się tak dzieje - czasami myśl o końcu odsyła do wspomnień czy wyobrażeń, które wizualizują się na ekranie i oddalają nas coraz bardziej od rzeczywistości, jakby snucie opowieści było lekiem na całe zło. Leiva tworzy zmysłowe, poetyckie kino celebracji ostatnich chwil, osadzone w znanej z jego poprzednich filmów formule narracyjnej, gdzie milczenie z pewnością jest złotem.

Mężczyzna twierdzący, że w dzieciństwie doznał objawienia, pielgrzymuje przez chilijską pustynię, aby dokonać cudu uleczenia ciężko rannego przyjaciela.

Leiva wraca na Chiloé. Tym razem w fabularyzowanym dokumencie wysyła na wyspę reżysera i aktora Ignacio Agüero, który szuka naturszczyków do swojego nowego filmu o mezaliansie, do którego doszło tu - jak słyszał - w przeszłości. Czy młodzi kochankowie naprawdę istnieli, czy faktycznie uciekli z wyspy? Śledztwo brnie ku trudnemu do przewidzenia rozwiązaniu, a w rozmowach z mieszkańcami okolicznych miasteczek ujawniają się echa rasizmu. Metysi i biali, brutalność i szaleństwo... Wyspa głęboko skrywa swoje tajemnice.

Jest rok 1988. Twórca reklam prowadzi kampanię mającą na celu przekonanie chilijskiego społeczeństwa, by w referendum głosowało przeciwko generałowi Pinochetowi.

Film opowiada o życiu Violety Parry, słynnej chilijskiej pieśniarki – o tym, jak z utalentowanej dziewczynki z biednej rodziny staje się międzynarodową sensacją i ikoną muzyki folk.