Niezwykle malowniczy i naturalistyczny obraz mikrokosmosu pary starszych osób. Zwykła wieś poleska. Około dwudziestu domów, w których pozostali sami staruszkowie. W niedużej chatce ozdobionej w tkaniny własnej roboty siedzą obok siebie babcia i dziadek: Antonina Astapawna i Mikołaj Fiodarawicz. Mikołaj popijając zadaje sobie pytania o sens życia, cel istnienia niedochodowego gospodarstwa... Zimą jest nuda, ale przychodzi wiosna i odżywa przyroda,  a z nią ludzie i zwierzęta. Śpiewają ptaki, przez okno widać słoneczko. Ludzie nie zawracają sobie głowy dziwnymi problemami. Życie toczy się dalej. Tylko dlaczego babcia tak ciężko wzdycha?