Ten film to podróż w głąb ludzkich serc. Opowiada historię kopii Czarnej Madonny z Częstochowy - obrazu, który od 55 lat krąży po Polsce. Czarna Madonna gości w poszczególnych domach 24 godziny. Dla każdego z bohaterów jest to bardzo szczególny czas - wszakże kochająca, duchowa matka odwiedza ich dom. Historie przedstawiane są jedna po drugiej, w kontekście wiary lub jej braku, lecz przede wszystkim podążając za motywem przewodnim filmu - znaczeniem matki w życiu bohaterów. Film ma strukturę mozaikową: różnorodność postaci przedstawiona jest na tle zmieniających się pór roku.
Film o upływie czasu i przemijaniu, o walce z prawami biologii i zmaganiem się z destrukcją własnego ciała. Bohaterem filmu jest Piotr "Szalony" Korczak, jeden z najlepszych polskich alpinistów. - Nie ma większego marzenia niż być wiecznie młodym. To marzenie każdego człowieka zawarte we wszystkich religiach - mówi bohater filmu. Jak radzi sobie z tym marzeniem?
Film o trzech staruszkach, dawnych hokeistach z jednej drużyny, nadal wiernych swojemu klubowi i swojej pasji, których przyjaźń dzięki hokejowi przetrwała sześćdziesiąt lat. Teraz wracają jako trenerzy tworząc grupę nauki hokeja dla ośmiolatków. Czy uda im się swoim pojmowaniem sportu i jego wartości dotrzeć do innego już świata współczesnych małolatów?
"Do bólu" to analiza toksycznych więzi rodzinnych dorosłego syna. Ukochany jedynak, 53-letni Jacek, wykonujący czynnie zawód lekarza psychiatry, wciąż mieszka z matką, która jest wobec niego zaborcza i nadopiekuńcza. Codzienne życie tego duetu zmienia pojawienie się Ewy, kobiety, z którą związuje się Jacek. Całej trójce bardzo trudno odnaleźć się w nowym układzie.
Dla Jerzego Mierzejewskiego malarstwo jest sztuką milczenia. Za pomocą tego, co widzialne, pozwala nam ono dojść do tego, co niewidzialne. Urodzony w 1917 roku artysta tworzył przez ponad 70 lat metafizyczne obrazy, trzymając się zawsze na uboczu wszelkich mód sztuki współczesnej. Był również wieloletnim wykładowcą oraz cenionym dziekanem Łódzkiej Szkoły Filmowej. Stał się prawdziwym autorytetem dla pokoleń powojennych operatorów i reżyserów polskich. Jerzy Mierzejewski – człowiek ogromnej erudycji i wielkiego osobistego uroku – nie jest już w stanie pracować. Jego umysł i świadomość są natomiast bardzo żywe. Spotykając się z nim, odkrywamy bogatą historię oraz twórczość nietypowego malarza. Zgłębiamy tajemnicę bytu i czasu – między przeszłością a teraźniejszością, życiem a śmiercią.
"Jakoś to będzie" jest kontynuacją głośnego filmu Marcina Koszałki "Takiego pięknego syna urodziłam...". Po pięciu latach autor powraca do opowieści o sobie i swojej rodzinie. W krzywym zwierciadle ukazuje codzienne relacje z najbliższymi, które mają atmosferę Formanowskich komedii.
Historia młodego małżeństwa, które utraciwszy stabilizację materialną, stopniowo zatraca też zdolność porozumienia się w najprostszych sprawach życiowych.
Bohaterem filmu jest jeden ze znanych polskich reżyserów - Aleksander Ford. O jego bogatym życiu artystycznym i osobistym opowiadają min.: żona Elinor, Andrzej Wajda i Kazimierz Kutz. Próbują odpowiedzieć na pytanie: co było przyczyną tragicznej, samobójczej śmierci artysty.
W tym filmie nie pada ani jedno słowo komentarza. O jego bohaterach nie wiemy właściwie nic. Kamera po prostu obserwuje ich życie. A życie trójki bohaterów: schorowanej staruszki, niemłodego już mężczyzny i chłopca - ucznia szkoły podstawowej, nie jest łatwe. Wszyscy żyją razem pod jednym dachem. Janina Ogonek jest matką Romana i babką Krzysztofa. Staruszka ma 86 lat. Straciła nogę, cierpi z powodu niedowładu ręki, ma kataraktę, która ogranicza jej możliwość widzenia. Czasami rozmawia z nią wnuczek, ale jest to trudne, bo kobieta niedosłyszy. Krzyś najczęściej przebywa w kuchni, gdzie odrabia lekcje, uczy się jada posiłki. Jednak prawdziwym bohaterem tego filmu jest Roman Ogonek. Mężczyzna opiekuje się obojgiem. Z niezwykłą cierpliwością i troską ubiera i rozbiera matkę, kładzie ją, sadza, smaruje maścią, gdy skarży się na ból, przykrywa, otula, poi i karmi. Jest na każdej jej zawołanie. Sprowadza księdza, by mogła przystąpić do komunii. Romek może odpocząć dopiero późnym wieczorem, kiedy jego "podopieczni" już śpią. Sięga wtedy po butelkę. Wychyla kielicha...
Scenariusz nagrodzony w konkursie PWSFTViT i Programu I. Debiut reżysera pochodzenia bośniackiego, wykształconego w Polsce. Przejmująca historia chłopca, który podczas szalejącej w Bośni okrutnej wojny za wszelką cenę chce wysłać list do ONZ z prośbą o przysłanie kul dla niepełnosprawnego przyjaciela.
W okupowanej Warszawie, przyjaciele Burek i Władek wiodą normalne życie, nie zauważając okrucieństw toczącej się obok wojny. Za sprawą poznanej Hani, zaczynają docierać do nich bestialstwa Niemców.
Piętnastoodcinkowy serial telewizyjny oparty na powieści Teresy Lubkiewicz-Urbanowicz. Film przedstawia dramatyczne losy Marii Jurewiczówny oraz jej rodziny, mieszkańców Wileńczyzny z początku XX wieku . Autorzy żywo i barwnie odmalowują obyczajowy pejzaż tamtych stron: podupadłe dworki, zubożałych, schłopiałych szlachciców i ich bogatych, mieszczańskich krewnych, wiejskich parobków i folwarczne dziewki, a wreszcie wszelkiej maści odmieńców: rozmaitych nawiedzonych i filozofów, znachorów i zamawiaczy, lecz również tych z pozoru normalnych, lecz "inaczej urodzonych", tak właśnie jak główna bohaterka, wciąż przez to odrzucanych, ośmieszanych i niekochanych. [www.filmpolski.pl]
Historia powojennej konspiracji nie zna dłuższego stażu partyzanckiego niż ten, który odbył Józef Franczak pseudonim "Lalek". Zginął 21 października 1963 roku w trakcie zorganizowanej na niego obławy, 18 lat po zakończeniu wojny, po 24 latach nieustającej partyzanckiej walki, od 1939 roku cały czas w konspiracji.
Tytuł serialu wskazuje miejsce, gdzie rozgrywa się akcja - na górze Diabelnej mieści się schronisko, w którym "gazduje" przybyły niedawno do kraju żołnierz, uczestnik walk w Afryce i pod Monte Cassino, zresztą rodowity góral. Dwudziestoparoletni kierownik schroniska stopniowo nawiązuje kontakty z dziećmi, poznaje mieszkańców osady i żołnierzy miejscowej placówki WOP. Obserwuje tworzenie się nowej społeczności na tzw. ziemiach odzyskanych - osobliwy konglomerat ludzi z różnych stron, pionierów, osadników, szabrowników, którzy przybywają do wymarłej i zniszczonej osady, początkowo żyjąc w atmosferze nieustannego zagrożenia ze strony działającego tu ciągle Wehrwolfu. Poznajemy bohaterów filmu: Rysia, który dowiedziawszy się przypadkiem w czasie ewakuacji cywilnej ludności niemieckiej, że jest dzieckiem polskim oddanym na wychowanie niemieckim rodzicom, pozostaje samotnie w mieście, przybyłych osadników - nowych mieszkańców miasteczka. Wśród nich są i rówieśnicy chłopca, przybyli z różnych stron Polski. Są też i dorośli - często osamotnieni ludzie, szukający miejsca, w którym można by zapomnieć o wojnie, o osobistych tragediach i rozpocząć życie od nowa. [www.filmpolsski.pl]
"Zezem" to cykl miniatur telewizyjnych, ujętych w formę humorystycznego "wykładu", ilustrowanego scenkami fabularnymi. W roli prelegenta występuje znany satyryk Jan Tadeusz Stanisławski, podający się za profesora nieistniejącej dziedziny wiedzy o nazwie mniemanologia stosowana. Przedmiot owej fikcyjnej nauki jest jednak jak najbardziej realny - wady i nawyki Polaków. Pod koniec lat siedemdziesiątych cykl "Zezem" cieszył się sporą popularnością. [www.filmpolski.pl]