Starszy mężczyzna musi stawić czoła realiom współczesnego świata i własnej rodzinie.

Pewnego spokojnego popołudnia w prowincjonalnym miasteczku w Luizjanie, Martine wsiada do obcego kabrioletu. Kierowca Gordy - niezdarny, młody włóczęga, który zerkał na nią wcześniej w knajpce, nie jest zasmucony pojawieniem się ładnej dziewczyny na miejscu pasażera. Wkrótce spotykają Bretta, małomównego i skromnego mężczyznę, który właśnie co wyszedł z więzienia. Martine nie ma ochoty na podróżowanie z samym Gordym, a zaczyna lać jak z cebra, zaprasza więc Bretta do samochodu i cała trójka wyrusza, niepewna celu, do którego zmierzają. Wynika z tego podróż przez bujne, zielone drogi wiejskiej Luizjany, ale też i do wnętrz samych bohaterów.

Kiedy Tonho poznaje dwóch cyrkowców, zaczyna rozumieć, że istnieje również świat bez nienawiści.

Założyciel awangardy, francuskiej nowej fali (La Nouvelle Vague), Jacques Rivette przedstawia nam traktat o filmie, porównując go do teatralnych występów. W tej opowieści głównymi postaciami są dwie aktorki i reżyser, którzy przedstawiani są z innych perspektyw, gry aktorskiej i samego filmu. W pierwszych scenach scenariusza, para wychodząc z łazienki jest zaskoczona przez grupę ludzi. Okazuje się, że wspomniani ludzie, to widownia oglądająca spektakl, który odbywa się w prywatnym domu.